Loader

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

10 Ιουν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Όταν τάχεις πιει
κι έχεις γίνει λιώμα
-παραδέξου το-
θέλεις μία βρώμα.

Όχι δεν είναι αστείο σεξουαλικό,
μα ζήτημα που αφορά στομάχι.
Θέλεις κάτι ευχαρίστως λιπαρό
που να διώξει του hungover μας τα άγχη.

Είτε σχολάς από το Μπρίκι είτε από του Λώρα,
μια ιαχή βγαίνει από τα χείλη,
-το ξέρουν όλοι σε τούτη εδώ τη χώρα-
«το πιο καλό το βρώμικο είναι στη Μαβίλη».

Λουκάνικο βραστό τε και ψητό,
καλαμάκι αξιοπρεπείας,
κοτοπομπουκιές, σε σάντουιτς ζεστό:
ζεις μια στιγμούλα ευτυχίας.

Βάφτισέ το ‘σπέσιαλ’ βάζοντας το κάτιτίς διπλό,
φάτο εκεί, φάτο αν θες στο σπίτι,
πάρε μια κρεπούλα αν θες γλυκό,
το φαΐ –αυτόνομο καλό- στη ζωή σου να μη λείπει.

Άριστη, λέγω, η σως του κρεμμυδιού,
κέτσαπ, μουστάρδα, μαγιονέζα και λαχανοκαρότο,
πατατούλες προκάτ μα ζεστές του τηγανιού,
ακόμα κι αν δεν ‘σκοράρησες’ είναι κι αυτό ένα λόττο.

Τι ψυχή έχει το σπέσιαλ στα τέσσερα και είκοσι ευρώ,
ή το απλό στα τρία κι εξήντα;
Αν θες ανατολή πας Λυκαβηττό,
κάντο φίλε κι ας έφτασες πενήντα*.

Αν θέτε βάλτε και tabasco επίπεδο ν’ ανέβει.
Είναι δίπλα στης Μουσικής το Μέγαρο.
Δύνασθε να υποβάλετε τα υμέτερα τα σέβη,
αν θέλετε ταΐστε και τον παίδαρο.

Κι ένα τελικό λαμπροί μου νέοι:
όταν όλος ο κόσμος το γυρνάει στις καντίνες,
εμείς γινόμεθα γενίτσαροι μοιραίοι
ζητώντας απ’ το street food όλες τις ευθύνες.

Πεδίο του Άρεως, Βεΐκου, Κηφισίας.
Τους κυνηγήσαν λες και ήταν μάγισσες,
θα πω συνονθύλευμα ευθυνοφοβίας και ανοησίας.
Ανάμνηση μιας ευζωίας που πίσω σου την άφησες.

--------------------------

* Θυμάσαι κόσμο, θυμάσαι συναυλίες,
μες στου θέρους την ιερά ραστώνη;
Ζεστές νύχτες που έρωτες, ακολασίες,
κάνουν τη μνήμη σου τον χρόνο να καμπυλώνει.

-------------------------

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
εν είδη θεωρίας ξυγγραφής εν τω παρόντι ιστοτόπω ή ΘΕΩΡΙΑ Vol II (Vol I βλ. κριτική «Ο Γέρος»).

Υπάρχει ένα σημείο που η αντικειμενική αισθητική απορροφά την υποκειμενική, κυρίως για μέλη μιας συγκεκριμένης ομάδας σε συγκεκριμένη ιστορική περίοδο.

Έτσι, όταν μιλάμε σήμερα εμείς για φαγητό στην Αθήνα του 2017 ΞΕΡΟΥΜΕ ότι πέραν των υποκειμενικών στοιχείων βάσει των οποίων θα κρίνουμε ένα φαγητό ή το μέρος που το παρέχει, υπάρχουν και αντικειμενικά. Το ωραίο (= το στην ώρα του, διότι ό, τι είναι στην ώρα του είναι καλό), το όμορφο (=εύμορφο, το έχον καλή μορφή) ορίζεται.

Ποιος είναι ο πρώτος που το όρισε συστηματικά φιλοσοφικά; Ο Ιμμάνουελ Καντ (1724-1804). Γιατί και η αισθητική θέλει το Γερμανό της. O Μπάουμγκάρτεν καίτοι πρώτος δεν είχε το συστηματικό βάθος του Καντ. Οι απόψεις του Σωκράτη και του Πλάτωνα επί της αισθητικής δεν ήταν συστηματικές και ήταν προσαρτήματα άλλων σκέψεων. Ο Πλωτίνος κάτι έκανε αλλά δεν το βάθυνε (έβαλε την έννοια του 'θείου' στην Ιδέα του όμορφου, βάζοντας το λιθαράκι του στην προετοιμασία του εδάφους για τον χριστιανισμό μέσω του πλατωνισμού). Ο δε Χέγκελ εμένα μου είναι ελαφρώς ξένος, οπότε εμμένω στον Καντ.

Τι λέει ο Καντ; Επιγραμματικά και στο πλαίσιο των αναγκών του παρόντος ιστοτόπου:

(α) Ανιδιοτέλεια
(β) Καθολικότητα
(γ) Σκοπιμότητα δίχως σκοπό και
(δ) Υποκειμενική αναγκαιότητα

Μαγειρική και ανιδιοτέλεια. Δηλαδή; Μα το ωραίο, το νόστιμο, να είναι ωραίο και νόστιμο δίχως άλλους 'ιδιοτελείς' σκοπούς. Πχ το σουβλάκι είναι νόστιμο. Όχι νόστιμο για μεταπώληση ή για την επαγγελματική αναγνώριση του ψήστη αυτού. Να κρίνεται νόστιμο και ωραίο δίχως την παρεμβολή σκέψεων που αφορούν σε οτιδήποτε άλλο πέραν της γεύσης, της οσμής και της όψης αυτού. Σκοπός του ωραίου φαγητού δεν είναι η χαρά της πλήρωσης. Είναι να είναι ωραίο. Όχι να επιφέρει κάποιο άλλο ‘κέρδος’ ή άλλη 'ωφέλεια' πέραν της αισθητικής.

Καθολικότητα. Ναι ελιτιστή φίλε μου. Αν όλη η Αθήνα τρώει βρώμικο τότε αυτό μοιραία λογίζεται καλό. Τέλος. Άλλο το «υψηλό» ή το «ηθικό» ή το «ενάρετο» άλλο το καλό, το ωραίο (βέβαια για τους αρχαίους ημών το «καλό» ήταν και ηθικό και όμορφο, πχ καλλιστεία, αισθητική έννοια, και καλοσύνη, ηθική έννοια ή το πρότυπο 'καλός καγαθός'). Είναι μαγκιά των λίγων να παράγουν ποιοτικά πράγματα που έχουν καθολική αποδοχή, πχ ο μουσακάς του Τσελεμεντέ κι ας λεν οι "νεορθόδοξοι" γαστρονομίας ότι δεν είναι επαρκώς ελληνοπρεπές...

Σκοπιμότητα δίχως σκοπό. Μην απογοητεύεσαι φίλε καλοφαγά που σε ενδιαφέρει η θεωρία της γαστρονομικής κριτικής. Η έννοια είναι απλή:
Πρώτος σκοπός για το ωραίο φαγητό είναι να είναι ωραίο. Όχι υγιεινό (αυτό είναι μια σεβαστή μεν αλλά άλλη κουβέντα δε). Όχι να κερδίσει έναν κριτικό. Όχι να ομοιάσει με γαλλικό ή ταϋλανδέζικο. Η μόνη σκοπιμότητά του είναι να είναι καλό ως φαγητό. Όχι να επιτελέσει κάποιον άλλο σκοπό.

Υποκειμενική αναγκαιότητα. Τόφαγες. Σε ικανοποίησε; Μη βάλεις άλλες παραμέτρους ανάμεσα στα δύο. Μην πεις αν σε ικανοποίησε «για ακριβό εστιατόριο» ή «για κουτούκι». Αυτό.

Τα ανωτέρω είναι τα κριτήρια βάσει των οποίων κρίνουμε ένα φαγητό. Ποια είναι τα μέσα αντίληψης προκειμένου να θέσουμε εν λειτουργία τα ανωτέρω κριτήρια; Μα οι αισθήσεις μας: η γεύση, η όσφρηση (βασικά αυτές οι δύο), η αφή κι η ακοή. Γι’ αυτό τρως τα πιτόγυρα χουφτώνοντάς τα και όχι με μαχαιροπίρουνο και γι’ αυτό ηδονίζεσαι στο κριτς κριτς του φύλλου του μπακλαβά.

Όλα τα ανωτέρω είναι αντικειμενικά.

Έχεις δικαίωμα να διαφωνείς μαζί τους; Ανυπερθέτως! Έχεις δικαίωμα λόγω κάποιου ανομολόγητου φετίχ να θες να σου βαφτίζουν τον γαύρο τον μαρινάτο σεβίτσε αντζούγιας αρωματισμένο με άλλιον το ήμερον και καρυκευμένο με φολίδες αποξηραμένου πεπεροντσίνο κι αλλιώς να μη σου κάνει αίσθηση. Έχεις δικαίωμα να σου φαίνεται ακατανόητο ότι υπάρχουν ιταλικά εστιατόρια τα οποία σερβίρουν μακαρόνια για 15 ευρώ το πιάτο (εγώ το έχω αυτό). Έχεις δικαίωμα να θες μόνο πιτόγυρα διότι αυτό σου αγόραζε ο παππούκας σου που έφυγε από τον μάταιο ετούτο κόσμο. Αλλά αυτή είναι η υποκειμενική αισθητική σου. Δεν είναι κάτι κοινά αποδεκτό…

* ΥΓ Το φαγητό έχει διάφορες άλλες παραμέτρους (υγεία, κοινωνικοί συνειρμοί κτλ) που το διαφοροποιούν από την τέχνη στενά μιλώντας. Το αν επιθυμούμε να το αντιμετωπίσουμε ως τέχνη στενά μιλώντας είναι δικό μας θέμα. Η ταπεινή μου άποψη είναι ότι το φαΐ-τέχνη είναι σαν τον ελέφαντα: άσχετα αν το ορίσεις το καταλαβαίνεις όταν το βλέπεις. Αλλά γι' αυτό μάλλον θα υπάρξει συνέχεια...