Loader

Περιγραφή

Ελληνικά μαγειρευτά σε ένα παραδοσιακό χώρο.

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

12:00-01:00

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

6 medium

10 Μαι 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Ο αγαπητός φίλος jim και ο πολυγραφότατος piperman τα έχουν γράψει όλα για τις "Μουριές" στην πλατεία Βαρνάβα, στο Παγκράτι. Η δική μου κριτική, συμφωνώντας με τους προγράψαντες (κατά το προλαλήσαντες) περιγράφει απλώς την εμπειρία μου στο συγκεκριμένο τίμιο εστιατόριο-ταβέρνα παλαιάς κοπής (για να δανειστώ και τη φρασεολογία των δύο κορυφαίων χρηστών).

Κυριακή μεσημέρι, ο καιρός παίζει μεταξύ χαμόγελου (ήλιου) και δακρύων (ψιλόβροχο) και ένας αγαπητός φίλος που κατοικεί λίγα μέτρα από την πλατεία Βαρνάβα, σημαίνει τηλεφωνικό προσκλητήριο για γεύμα στις "Μουριές". Τελικά, τέσσερα άτομα ανταποκριθήκαμε θετικά και γύρω στις 2 βρήκαμε τραπέζι στον υπαίθριο χώρο, επί της πλατείας. Ο εξωτερικός χώρος, με απλά τραπεζοκαθίσματα, λίγο στριμωγμένα, προστατευμένα με τέντες από τον ήλιο. Ο εσωτερικός χώρο, κλασικά διακοσμημένος, χωρίς κάτι το ιδιαίτερο.

Η ευγενέστατη κοπέλα που μας βοήθησε να τακτοποιηθούμε απήγγειλε γρήγορα και χωρίς λάθη τον εκτενή κατάλογο (αν είστε οπτικός τύπος, συγγνώμη, αλλά γραπτός κατάλογος δεν εμφανίστηκε) και χωρίς περιττές διατυπώσεις, παραγγείλαμε:

- Σαλάτα μαρούλι-άνηθο-φρέσκο κρεμμυδάκι. Φρεσκοκομμένη και δροσερή, καταναλώθηκε ταχύτατα από όλους μας.

- Φάβα. Απλά συμπαθητική, δεν ενθουσίασε.

- Πατάτες τηγανιτές. Φρεσκοτηγανισμένες μεν, προκάτ δε...

- Φέτα. Το τυρί ήταν αρκετά καλής ποιότητας, με το λαδάκι και τη ριγανίτσα της, μας άρεσε.

- Σουτζουκάκια με πατάτες τηγανιτές, για τον μερακλή της παρέας. Δυνατή γεύση, με αρκετά μπαχαρικά, τον ικανοποίησε πλήρως.

- Λαχανοντολμάδες, για τον απαιτητικό της παρέας. Πλούσια μερίδα, με ικανή ποσότητα σάλτσας, δεν ικανοποίησαν τον φίλο, γιατί σερβιρίστηκαν κρύοι.

- Κοτόπουλο φούρνου με πατάτες φούρνου, για τον καλόβολο της παρέας. Του φάνηκε πολύ νόστιμο και σωστά ψημένο.

- Φιλέτο γλώσσας με σάλτσα λεμονιού και βραστά λαχανικά, για τον υπογράφοντα. Μου άρεσε πολύ το σωστά ψημένο ψάρι.

Ήπιαμε νεράκι σε κανάτα, το οποίο ανανεώθηκε κατόπιν παρακλήσεώς μας και κάποια αναψυκτικά. Φάγαμε και συμπαθητικό λευκό ψωμάκι που κατέφθασε στο τραπέζι σε επαρκή ποσότητα, μαζί με τη σαλάτα και τα ορεκτικά.

Ο λογαριασμός ανήλθε στα 10-11 ευρώ το άτομο, τιμή λογική για όσα πήραμε. Προσφέρθηκε κέρασμα, γιαουρτάκι με μέλι, ευγενική χειρονομία από τους υπεύθυνους του εστιατορίου.

Συμπέρασμα: Οι "Μουριές" αποτελούν μια τίμια πρόταση. Καλό ελληνικό φαγητό, κλασικές γεύσεις χωρίς εξάρσεις, ευγενική εξυπηρέτηση, απλός χώρος, λογικές τιμές. Είναι το μέρος που θα πάει κάποιος Κυριακή μεσημέρι με την οικογένεια ή με φίλους, το εστιατόριο από όπου θα αγοράσει κάποιος μία μερίδα φαγητό, όταν είναι μόνος στο σπίτι ή που θα βγάλει τα παιδιά ένα καλοκαιρινό βράδυ να παίξουν στην πλατεία και θα έχει παράλληλα την ευκαιρία να τσιμπήσει κάτι με τη συμβία του. Αν βρεθείτε στην περιοχή, δώστε μια ευκαιρία στις "Μουριές"!

19 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
1-9

Ενώ έτρεχα για δουλειές στη γειτονιά μου, σκεφτόμουνα ποια φαγάδικα εδώ κοντά δεν έχω ακόμα επισκεφθεί. Ξάφνου, μου ήρθε στον νου η κριτική του φίλου jim για τις ΜΟΥΡΙΕΣ (Μ) στην Πλατεία Βαρνάβα, οπότε μέσα σε ένα δεκαπεντάλεπτο, με γρήγορο βήμα, βρέθηκα νωρίς το μεσημέρι της Τετάρτης 13.9 στη γνωστή μου Πλατεία στο Παγκράτι!

Η Πλατεία Βαρνάβα έχει πλέον εξελιχθεί σε ένα φοβερό στέκι χώρων εστίασης και αναψυχής, κάτι σαν μικρή Πλατεία Μπουρναζίου, ας πούμε. Εκτός απ’ τις Μ, υπάρχει απέναντι το καφέ Βαρνάβα, το μεζεδοπωλείο Μικρή Βουλή, και το καφέ-ουζάδικο Πιάτσα Τσιπουράκι, που έχει νομίζω κοινή ιδιοκτησία με τις Μουριές. Παραδίπλα, βρίσκει κανείς το φαλαφελάδικο Baba Ghanoush, τον φούρνο Καλλιμάρμαρο, το Geppetto bar, καθώς και το Sushi Bar, απέναντι στη Στίπλωνος, έτσι, για να αναφέρω μόνο κάποιους απ’ τους χώρους αυτούς!!

Οι Μ στεγάζονται εκεί για 45 χρόνια, έχοντας εν τω μεταξύ αλλάξει τρεις φορές ιδιοκτησιακό καθεστώς, απ’ το 1972 μέχρι σήμερα. Ο τελευταίος ιδιοκτήτης και σεφ, που τις ονόμασε Μ, βρίσκεται στον συγκεκριμένο αυτό χώρο επί μια δεκαετία. Πράγματι, ο κ. Δημήτρης Φαλίδας είναι εξαίρετος και έμπειρος μάγειρας, αλλά και σωστός επιχειρηματίας. Έτσι λειτουργεί έναν χώρο, ο οποίος τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά (στο πεζοδρόμιο και στην Πλατεία) έχει μια δυναμικότητα αντίστοιχα για 50 + 55 άτομα, δηλ. περίπου 105 θαμώνων, και κάθε βράδυ, όπως έμαθα σφύζει από κίνηση…

Παράλληλα, έχει δίκτυο διανομής που καλύπτει μια ακτίνα 2.50-3.00 χιλιομέτρων περίπου, δηλαδή -εκτός του συνόλου του Παγκρατίου- φθάνει στον Βύρωνα, Νέο Κόσμο, Πλατεία Υμηττού, Καισαριανή, Νότια Ιλίσια, αλλά και Κολωνάκι μέχρι τον Περιφερειακό του Λυκαβηττού!! Οι τιμές του delivery είναι 10-15% χαμηλότερες απ’ αυτές της σάλας.

Το ωράριο του μαγαζιού είναι καθημερινά από τις 12.00 το μεσημέρι μέχρι 01.00 νυχτερινή, ενώ το delivery σταματάει μισή ώρα νωρίτερα.

Ο μέσα χώρος περιλαμβάνει καμιά 15αριά καφέ ξύλινα τραπέζια, έχει περιμετρικά φωτεινές τζαμαρίες, σφαιρικά λεύκα φωτιστικά οροφής, καθώς και ανεμιστήρες οροφής, ενώ απ’ την ανοιχτή κουζίνα, πάνω απ’ το ψηλό πάσο και τη μεγάλη βιτρίνα με τα μαγειρευτά φαγητά, ο σεφ Δημήτρης Φαλίδας με τον βοηθό του μαγειρεύουν πυρετωδώς. Μπροστά τους υπάρχει μαύρη ταμπέλα – πίνακας με τα πιο γνωστά εδέσματα της ταβέρνας.
Απ’ τα μεγάφωνα ακούγονταν ελληνική ελαφρολαϊκή μουσική.
Στο βάθος της αίθουσας υπάρχουν οι δύο καθαρές τουαλέτες τους.

Όταν έφθασα, γύρω στη 01.00 το μεσημέρι, προτίμησα τον εξωτερικό χώρο στο γωνιακό πεζοδρόμιο, ενώ τότε ξεκινούσε το delivery, τα φαγητά σε πακέτα για τους γείτονες, οι δε πρώτοι πελάτες κάθονταν για να γευματίσουν, αποφεύγοντας τη βραδινή βαβούρα!

Ένας απ’ τους δύο σερβιτόρους, ο Άγγελος, που υποθέτω πως θα εργάζεται εκεί για κάποια χρόνια, μου έλυνε ευγενικά τις απορίες μου για τον χώρο και τα εδέσματα, και μου έφερε τόσο τον κατάλογο delivery, που με καλύπτει φυσικά στα Ιλίσια που μένω, όσο και το μενού με τα φαγητά και ποτά, μια παλιομοδίτικη λίστα, η οποία περιλαμβάνει ‘και του πουλιού το γάλα’! Εκτός των άλλων, υπάρχουν καθημερινά τουλάχιστον 30-35 πιάτα ημέρας, που ορισμένα απ’ αυτά εναλλάσσονται ανάλογα με τις ημέρες και τις εποχές. Έτσι, π. χ. το στιφάδο είναι χειμωνιάτικο, ενώ ο μουσακάς μαγειρεύεται τουλάχιστον τα Σ/Κ, κ. λπ.

Το μενού λοιπόν περιλαμβάνει 15 ορεκτικά, από 4-12 € (για το χταπόδι σχάρας), 15 σαλάτες, στα 4-6 €, δύο πίτες στα 4 €, ζυμαρικά 4-7 €, ομελέτες 6-7 €, καμιά 15αριά πιάτα στα κάρβουνα από 6-28 € (για το κιλό παϊδάκια, ή τη μεγάλη ποικιλία τους), καθώς και περί τα 25 μαγειρευτά φαγητά, λαδερά, όσπρια και κιμάδες, από 6 μέχρι 9.50 €.

Από ποτά, σερβίρουν χύμα κρασί στα 7-8 € το λίτρο, 6 μπύρες στα 2.50-3.00 €, αναψυκτικά στα 2 €, καθώς και αποστάγματα 200 ml από 6.50 μέχρι 7.50 €.

Εγώ λοιπόν δοκίμασα μια μερίδα κολοκυθάκια γεμιστά με σος αυγολέμονο, που ήταν ένα νοστιμότατο και χορταστικό πιάτο, με δύο μεγάλα και χοντρά κολοκυθάκια γεμιστά με φρέσκο κιμά, και πλούσια επίσης σος από αυγολέμονο. Πιάτο μαμαδίστικο, παλιάς κοπής. Τιμή 7.00 €.

Στην αρχή ήρθαν 4 φέτες ολόφρεσκου λευκού ψωμιού με σουσάμι, (τιμή 0.80 €), ό, τι έπρεπε για τις σχετικές παπάρες μου! Ήρθε ακόμα κρύο νερό βρύσης.

Επίσης ήπια μια παγωμένη μπύρα Fischer, που με δρόσισε απόλυτα στη ζέστη του φετινού καλοκαιρινού Σεπτέμβρη. Τιμή 3.00 €.

Πλήρωσα συνολικά 10.80 €, ποσό απόλυτα λογικό για την ποιότητα του φαγητού μου, δηλ. κατηγορία 1/9 €, χωρίς τα ποτά. Δεν έγινε κέρασμα, αλλά η ουσία είναι ότι εγώ βιαζόμουνα να πληρώσω και να φύγω, για να προλάβω άλλες υποχρεώσεις μου.

Συμφωνώ με τον jim για τις πολύ καλές εντυπώσεις που μας αφήνει η παλιομοδίτικη αυτή ταβέρνα, όπως άλλωστε και η Μουριά του Φαλήρου, για την οποία σας έγραψα πέρσι τον Μάρτιο! Φαίνεται πως ίσως το’ χει το όνομα!!

Αν και ο jim ισχυρίζεται πως δύσκολα θα την επισκεφθεί ξανά απ’ το Χαλάνδρι, εγώ σκοπεύω, ευκαιρίας δοθείσης, να ξαναπάω, αυτή τη φορά με βραδινή παρέα, για μεγαλύτερο φαγοπότι και πληρέστερη γευσιγνωσία…

Σας την προτείνω, ειδικά αν σας φέρει ο δρόμος, μιας και την θεωρώ ως ένα τίμιο μαγαζί, απ’ αυτά που αρχίζουν να σπανίζουν σιγά-σιγά, από κάποιες γειτονιές μας τουλάχιστον!

07 Αυγ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Κριτική για τις Μουριές ευκολάκι, σα να κλέβεις εκκλησία. Και όχι μόνο για τις Μουριές αλλά και για όλα τα παρόμοια εστιατόρια-ταβέρνες παλαιάς κοπής.
Πόσο δύσκολο είναι να περιγράψεις τη μπριζόλα που έφαγες, αν ήταν σιτεμένη, καλά ψημένη, μεγάλο κομμάτι, αν οι πατάτες ήταν καλά τηγανισμένες, αν το τζατζίκι τσιμπούσε λίγο κ. λπ;

Πάμε να κάνουμε μια γενική και μια ειδική ανασκόπηση.
Οι Μουριές και η πλατεία Βαρνάβα στο Παγκράτι αποτελούν σήμερα, την επιτομή της διασκέδασης στην Ελλάδα της δεκαετία του 80. Τότε που ο πατέρας φορούσε τα καλά του και έβγαζε την οικογένεια για φαγητό. Πήγαιναν στον Μήτσο, που έβγαζε και τραπεζάκια στην πλατεία, αμολούσαν τα παιδιά χωρίς έγνοια να παίξουν μέχρι να έρθει το φαγητό, χαιρετούσαν τον κυρ Γιώργο με την κυρά Ρούλα που είχαν πάει και αυτοί για το ωραίο συκώτι, σχολίαζαν την καθημερινότητα και μετά ξεκοκάλιζαν τις μπριζόλες συνοδεία κρασιού ή ζύθου, μέχρι τελικής πτώσεως.
Έτσι και η πλατεία Βαρνάβα. Συνδυάζει μαζί με τις Μουριές αλλά και 1-2 ακόμα ταβέρνες πέριξ της πλατείας, την παλιά διασκέδαση. Οι γονείς αλλά και οι παππούδες περιμένουν τα κρέατα και τα παιδιά παίζουν ανέμελα στην πλατεία.
Την όλη εικόνα χαλάνε μόνο κάτι νεανίες που αντί για την πλατεία κάθονται στο τραπέζι και έχουν απορροφηθεί στο tablet ή στο κινητό.

Πλατεία Βαρνάβα Σάββατο βράδυ 9 παρά. Ο κουμπάρος στην τρίχα όπως πάντα ντυμένος, μας περίμενε στο τραπέζι κάτω από τα αναρριχητικά φυτά και δίπλα από την πλατεία. Δροσιά αρκετή αν και η Αθήνα μέχρι λίγη ώρα πριν έβραζε.
Ο μικρός πήρε την άγουσα για την πλατεία, εμείς ανοίξαμε τους χοντρόδετους καταλόγους, παραγγείλαμε και αρχίσαμε να σχολιάζουμε την καθημερινότητα.
Τη στιγμή που είχαμε φθάσει στα κυβερνητικά δρώμενα έφθασε το ψωμί σχεδόν μισό καρβέλι, εννοείται φρέσκο μαζί με την χωριάτικη. Δροσερή αρκετά, με φρέσκα υλικά, μεγάλο κομμάτι φέτας, ρίγανη, κάππαρη, ελιές και τα υπόλοιπα τα κλασικά. Βούτες όπως τα παλιά τα χρόνια που δεν σε απασχολούσε αν θα σε δει ο διπλανός να παπαριάζεις το ψωμί στο ελαιολαδον.
Ο σερβιτόρος βγαλμένος από ελληνική ταινία, χρησιμοποιούνταν από το μαγαζί μόνο ως κουβαλητής των εδεσμάτων. Παρ’ όλα αυτά λάθος δεν έκανε και τα έφερε και σε σωστούς χρόνους. Έφερε κα παγωμένο νεράκι σε κανάτα, το ανανέωνε με νεύμα του κουμπάρου, που γνωρίζονταν από τις πολλές φορές που είχε πάει, εργένης γαρ και όλα καλά.

Ένα τζατζίκι με έντονη τη γεύση του σκόρδου, με κυβάκια αγγουριού, όπως το τρώγαμε παλιά, φαγώθηκε άμεσα βουτώντας τις πατάτες, που αποτελούσαν το μόνιμο συνοδευτικό των κρεάτων τα χρόνια προ gourmet εποχής.

Σαγανάκι το κλασσικόν, τετράγωνο με φέτα λεμόνι δίπλα του, χωρίς συνοδεία μαρμελάδας ή chutney, κόπηκε στα 4, έφυγε άμεσα γιατί ήταν ωραίο όπως πάντα, με την κλασσική κρούστα παξιμαδιού και μαστιχωτό κεφαλοτύρι. Έτσι το τρώγαμε, έτσι μας αρέσει.

Τα κρέατα ψήθηκαν με τον σωστό τρόπο, χωρίς ερωτήσεις του στυλ, ‘’πως θέλετε να το ψήσουμε κύριε;’’ και χωρίς να έχουν καεί, κρατούσαν τους χυμούς τους ειδικά η μοσχαρίσια γάλακτος και το σουβλάκι, δεν είχαν ίχνος κοκκινίλας, η χοιρινή είχε μικρό κοκαλάκι, ξεροψημένο λιπάκι στην άκρη και ήταν γευστική και αυτή.
Στο διπλανό τραπέζι έτρωγαν θαλασσινά, αλλά σιγά μη πάω στις Μουριές για να φάω θαλασσινά.
Φάγαμε στο τέλος και ένα παγωτάκι, από το απέναντι μαγαζί που ανήκει και αυτό στον ιδιοκτήτη των Μουριών, μας κέρασε πλούσια ποσότητα δροσερού καρπουζιού, τελείωσε το παιγνίδι ο μικρός, πληρώσαμε ψιλοτσιμπημένα (18 per person), χαιρετηθήκαμε και φύγαμε ανανεώνοντας για την επόμενη φορά.
Άξια μνείας πάντως αποτελούν τα μαγειρευτά του, που έχω δοκιμάσει σε παλαιότερη επίσκεψη και που τα τίμησαν αρκετοί εκείνο το δροσερό βράδυ του Σαββάτου. Αλλά δεν είμαι ο τύπος που θα φάω βράδυ γεμιστά, παπουτσάκι ή μοσχάρι νουά (δοκιμάστε το).
Η διακόσμηση μέσα έχει μείνει στο παρελθόν. Βαριά πολύ βαριά με πολύ ξύλο, σε τοίχους, τραπέζια, καρέκλες και τα κλασικά καρό τραπεζομάντηλα. Κουράζει πλέον στο μάτι. Καθαριότητα, εννοούμενη στο μέγιστο μιας και στο μαγαζί αποτελεί ολόκληρη αρχοντιά.
Θα ξαναπάω; Να ξεκινήσω από Χαλάνδρι για Μουριές με τίποτα. Να με καλέσει ο κουμπάρος και να μην μπορώ να κάνω αλλιώς, ναι θα ξαναπάω. Ταβέρνες στο ίδιο στυλ, ξεχασμένες στο παρελθόν με καλά κρέατα υπάρχουν ευτυχώς ακόμα σε όλη την Αθήνα.