Loader

Περιγραφή

ΜΕΞΙΚΑΝΙΚΗ ΚΥΡΙΩΣ ΚΟΥΖΙΝΑ, (ΝΑ ΠΡΟΣΤΕΘΕΙ) ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ ΛΑΤΙΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ.

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

10 medium

20 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Το El Catrin είναι ένα casual μεξικάνικο που άνοιξε πριν λίγο καιρό στη θέση του Σαρδελάκι στη Γλυφάδα. Έχει επεκταθεί σε όλο τον χώρο που καταλάμβανε το Σαρδελάκι, δηλαδή τον εσωτερικό και του πεζοδρομίου, κι έτσι μπορεί να εξυπηρετήσει αρκετά άτομα.

Όποτε τύχαινε να περάσω τον τελευταίο καιρό, μονίμως είχε πολύ κόσμο, υποθέτω, ότι λειτουργεί και ως all day tapas bar. Χωρίς να πετάω τη σκούφια μου, κάπου το είχα εντάξει στις μελλοντικές μου επισκέψεις. Το όνομα El Catrin δεν ξέρω πού παραπέμπει. Προσωπικά μου θυμίζει τον απεχθή τυφώνα Κατρίνα, που είχε χτυπήσει πριν λίγα χρόνια τον Κόλπο του Μεξικού, οπότε δεν το βρήκα πολύ εύστοχο για μεξικάνικο εστιατόριο. Αλλά οκ, περί ορέξεως...

Η ευκαιρία δόθηκε ένα Σάββατο βράδυ με τη νέα χρονιά, που είχαμε φιλικό ζευγάρι από νωρίς σπίτι και αποφασίσαμε να πάμε για χαλαρό τσιμπολόγημα και όμορφα κοκτέιλ στην Γλυφάδα. Με έμφαση στα κοκτέιλ λοιπόν, είπαμε να κινηθούμε προς Amigos, που ικανοποιεί όλα τα γούστα φαγητού και ποτού. Όμως, καθώς η Γλυφάδα είναι και πάλι στα πάνω της, 8.30 η ώρα που κατεβήκαμε, μόλις που βρήκαμε να παρκάρουμε σε δρομάκι που έχουμε υπόψη για δύσκολες περιστάσεις. Για τραπέζι δε στο Amigos, χωρίς κράτηση, ούτε λόγος. Θυμήθηκα λοιπόν το El Catrin και κινηθήκαμε προς τα εκεί. Μας έδωσαν το τελευταίο ίσως, όπως είδα, ελεύθερο τραπέζι στο ισόγειο. Κρατήσεις δεν κάνουν.

Ο εσωτερικός χώρος αρχικά δίνει μια αίσθηση ζεστασιάς τις κρύες βραδιές του χειμώνα. Είναι χαμηλοτάβανος, με τα περισσότερα τραπέζια κοντά στην είσοδο. Όσο πηγαίνεις προς το βάθος, υπάρχει ένα μεγάλο μπαρ, με μεξικάνικα χρώματα, και αναπαυτικά, υφασμάτινα σκαμπό, όπου μπορείς να καθίσεις για ποτό. Και τέρμα στο βάθος η ανοιχτή κουζίνα, όπου βλέπεις νέους μάγειρες επί το έργον. Δεξιά και αριστερά στους δύο τούβλινους τοίχους, υπάρχουν γκράφιτι με όμορφες ζωγραφιές από Μεξικό (η γνωστή Φρίντα και τα σχετικά). Καθίσαμε σε ένα από τα τραπέζια απέναντι από το μπαρ και παραπλεύρως μιας σκάλας, που οδηγούσε σε ένα δεύτερο επίπεδο. Αν κρίνω από την κίνηση των σερβιτόρων, μάλλον λειτουργεί και πρώτος όροφος. Όλα αυτά τα παρατήρησα την ώρα που μπήκαμε. Γιατί εντός μισής ώρας, είχε γεμίσει τόσο ασφυκτικά, που όχι απλά δεν βλέπαμε τίποτα έξω απ' τι τραπέζι μας, αλλά οι σερβιτόροι περνούσαν τους δίσκους ξυστά πάνω από το κεφάλι μας.

Τα πιάτα είναι λίγα, πάνω -κάτω ό, τι περιμένεις να βρεις σε ένα μεξικάνικο. Ο κατάλογος έρχεται σε ξύλινη τάβλα, με δύο φύλλα χαρτί, λίγα και καλά. Μερικά ορεκτικά, κάποια μπέργκερ, σαλάτες, τα κλασικά μεξικάνικα κυρίως, τίποτα που σε εντυπωσιάζει. Μαζί έρχεται και κατάλογος κοκτέιλ. Από τιμές, βρίσκεις ορεκτικά στα 6,5- 8 ευρώ και κυρίως, περίπου στο 10ρικο. Αναμενόμενα για τον τύπο του φαγητού και για Γλυφάδα. Τις Τρίτες λειτουργεί προσφορά με τάκος και μαργαρίτες στα 5ευρώ. Όχι κι άσχημα.

Εμείς παραγγείλαμε:

- δύο νάτσος με ντιπ γκουακαμόλε και sour cream (χρεώθηκαν 6,70). Τίποτα ιδιαίτερο. Το γκουακαμόλε, που θα ήταν το μόνο που θα μπορούσα να σχολιάσω, δεν με κέρδισε. Πρέπει να ήταν πολτοποιημένο στο μούλτι, δεν είχε την υφή και την φρεσκάδα του αβοκάντο, που πρέπει να χτυπηθεί στο χέρι, για να δώσει ωραίο γκουακαμόλε. Η ντομάτα απουσίαζε εντελώς, εκτός αν είχαν πολτοποιηθεί όλα μαζί... Τέλος πάντων.

- ένα tacos κοτόπουλο από τα ορεκτικά, για την λιτοδίαιτη της παρέας. Ήρθαν τρία πιτάκια γεμιστά, σε μαλακή πίτα, περασμένα σε στικς. Εγώ ξέρω ότι τα tacos μπαίνουν σε τραγανή πίτα καλαμποκιού. Αλλά οκ, μπορεί να κάνω και λάθος (6,90).

- δύο fajitas κοτόπουλο για τους υπόλοιπους τρεις. Ρωτήσαμε αν μπορούμε να διαλέξουμε δύο είδη κρέατος στο ίδιο πιάτο, αλλά μας είπε ότι δεν γίνεται. Κι έτσι μείναμε στο κοτόπουλο, που είναι γευστικά πιο ασφαλές. Ως ποσότητα ήταν οριακά επαρκής. Κοτόπουλο με πιπεριές και κρεμμύδια στο μαντεμένιο σκεύος και συνοδευτικά μπολάκια, ξανά γκουακαμόλε, sour cream και κυβάκια ντομάτας. Εμείς που μοιραστήκαμε την μία, ζητήσαμε επιπλέον πιτάκια, που χρεώθηκαν 2 ευρώ. Εννοείται ότι έχω φάει πολύ πιο πλούσιες fajitas, ακόμα και στα fridays ή στους πρώτους διδάξαντες Applebees. Αχ, κάποτε η fajitas ήταν μεγάλη μου αγάπη σε κάτι φοιτητικές εξόδους! (14,50 έκαστη)

Τα κοκτέιλ μας τελικά μετατράπηκαν σε δροσερές σαγκρία. Δύο λευκές και δύο κόκκινες. Η κόκκινη ελαφρώς πιο γλυκιά και ευχάριστη.

Αυτό που μου έμεινε από το φαγητό, είναι ότι οτι οι γεύσεις επαναλαμβάνονταν. Πάω στοίχημα ότι και το τάκος αποτελείτο από τις ίδιες πίτες και την ίδια γέμιση που έφεραν σ' εμάς στη fajitas. Δεν δοκίμασα, αλλά από την εικόνα τους, αυτή την εντύπωση σχημάτισα. Οι Fajitas δεν είχαν καμιά φαντασία, ενώ και για τα νάτσος, θα μπορούσαμε απλά να τα πάρουμε σκέτα και να βουτήξουμε στα μπολάκια που μας έφεραν με τα κυρίως.

Οι σερβιτοροι ήταν όλοι νέα παιδιά (σε φοιτητική ηλικία δηλαδή), έτρεχαν πάνω- κάτω, αλλά είχαν τα κενά τους. Εμάς μας καθυστέρησαν αρκετά, ακόμα και τα νάτσος, που δεν είναι τίποτα. Και όταν το είπαμε στην κοπέλα που μας πήρε παραγγελία, απάντησε ότι τα φέρνει με τη σειρά που βγαίνουν απ' την κουζίνα. Τα συμπεράσματα δικά σας...

Εν ολίγοις, αν θέλεις να φας καλό μεξικάνικο, σαφώς και δεν θα πας στο El Catrin. Aν θέλεις να πας για ένα ποτό, μια μαργαρίτα, να δεις κόσμο, ν' ακούσεις δυνατά μουσική, τότε ναι. Αλλά, θεωρώ ότι στο φαγητό πρέπει να γίνουν πολλές βελτιώσεις για να φτάσει σε ικανοποιητικό επίπεδο.