Loader

Περιγραφή

ΜΕΞΙΚΑΝΙΚΗ ΚΥΡΙΩΣ ΚΟΥΖΙΝΑ, (ΝΑ ΠΡΟΣΤΕΘΕΙ) ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ ΛΑΤΙΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ.

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

24 Ιούλ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

«Ώρες ώρες νιώθω τόσο βλάκας»

Πολλοί δηλώνουν, συχνά, ότι το έχουν αισθανθεί έτσι επισκεπτόμενοι κάποιο εστιατόριο, ύστερα από διθυραμβικές κριτικές στο ask4food ή αλλού, και τελικά έχουν φύγει με το κεφάλι σκυμμένο.

Εγώ, στην προκειμένη, νιώθω τόσο βλάκας από την ανάποδη. Νιώθω τόσο βλάκας που άκουσα την πρόταση του Αλιάκμονα και πήγα στο El Catrin, ενώ έχοντας ρίξει μια βλεφαριά στις κριτικές είχα δει ότι η ram το αντιπρότεινε.

Νιώθω τόσο βλάκας που πίστεψα/ήλπιζα ότι ίσως η ram ήταν υπερβολική ή έπεσε σε κακή μέρα του μαγαζιού. Που σκέφτηκα ότι αν πάω με καλή διάθεση θα καταφέρω να σχηματίσω μια καλύτερη εικόνα και, γιατί όχι, να έχω ίδια γνώμη με τον Αλιάκμονα.

Τη στιγμή της παραγγελίας, μάλιστα, ένιωσα πολύ έξυπνος, καθώς σκέφτηκα να αποφύγουμε όλα όσα δεν άρεσαν στην ram, πιστεύοντας ότι έτσι θα εξασφαλίζαμε μια πολύ καλύτερη μοίρα. Αμ δε.

Νιώθω τόσο βλάκας που άκουσα τον Αλιάκμονα. Ήταν νύχτα αναγνώρισης και τη χάλασα, εν μέρει, με τη λάθος αυτή επιλογή.

Αλλά ας πούμε και μερικά πράγματα για το El Catrin.

Νέο μεξικάνικο στη Γλυφάδα. Αρκετά καλοκαιρινό και με δροσιστικό look, η εμφάνισή του είναι σίγουρα όμορφη και προσεγμένη. Όχι κάτι αξέχαστο βέβαια. Μεγάλο αρνητικό της τα στριμοκωλέ τραπέζια για να χωρέσουν όλοι.

Και τι θέλουν οι «όλοι» που έλειπε από τη Γλυφάδα και γενικά λείπει από πολλά μέρη? Ένα πραγματικό BAR restaurant. Όχι ένα restaurant με μπάρα, αλλά ένα εστιατόριο που «βαράει». Τέτοιο είναι το El Catrin. Βαράει αλύπητα. Τέλειο για πρώτο ραντεβού (αλλά παίξτο χορτάτος και πάρτε μόνο ποτά, βλέπε παρακάτω) ή για να βγεις με την φασαριόζικη και κεφάτη παρέα σου, φρικτό όμως για την επίτευξη συζήτησης.

Στην εξυπηρέτηση τα πράγματα είναι μέτρια. Προς το καλά. Γρήγορη, χωρίς κεράσματα φυσικά, χωρίς πολλά μπλα-μπλα. Διεκπεραίωση. Όμως στα δύσκολα παίζει έξυπνα. Τα δύσκολα, στην προκειμένη ήταν όταν, για πρώτη φορά στη ζωή μου, γύρισα πίσω πιάτο ως κακοφτιαγμένο και προσφέρθηκαν με άμεσο και ευγενικό τρόπο να το αντικαταστήσουν, μάλιστα, με διαφορετικό πιάτο, κατόπιν αίτησής μου. Σούπερ αντίδραση που τους πάει από το 2/4 στο 3/4.

Στην επίσκεψή μας ξεκινήσαμε με τη διάθεση στο 200%. Με τη σιγουριά του Αλιάκμονα και την ελπίδα η ram να υπήρξε άτυχη.

Το γεύμα άρχισε με την Choped Salad (8,2€). Ήρθε σε ένα τεράστιο ξύλινο μπολ. Πολύ καλή ποσότητα. Είχε διάφορα λάχανα, μαρούλια, νάτσος, σος και καυτερές πιπεριές. Μιας και δεν θέλαμε κάτι που να μας κάνει να κλάψουμε, βγάζοντας τις πιπεριές είχαμε μια πολύ νόστιμη σαλάτα λαχανικών που μας ικανοποίησε ιδιαίτερα ανοίγοντάς μας την όρεξη για μια yummερή συνέχεια (3,5/4).

Ακολούθησαν τα Nacho Libre (8,7€). Προσέξτε δομή: Από κάτω νάτσος σε όλο το καφασάκι. Από πάνω τους μπόλικος μέτριος κιμάς (βρήκαμε έναν κεφτέ –όχι απλό σβόλο, αλλά κανικοκό κεφτέ- σε κάποιο σημείο, ενδεικτικό του πόσο στα γρήγορα φτιάχτηκε ο κιμάς). Από πάνω πολλή άσπρη σος τύπου sour cream. Ίδια, σχεδόν, με αυτή της σαλάτας. Από πάνω της μπόλικη σος τσένταρ για να μπλέκονται με στυλ. Ακόμη πιο πάνω και στο κέντρο του πιάτου υπήρχε κόκκινη καυτερή σάλτσα και δίπλα της, κολλημένο γουακαμόλε. Τόσο κολλημένο που στις 2-3 προσπάθειες είχαν ανακατευτεί τελείως. Πάνω από αυτά ήταν ριγμένες καυτερές πιπεριές. Ο απόλυτος αχταρμάς. Γεύση παλέψιμη, ποιότητα δεύτερο υπόγειο (2,5/4). Η ram είπε ότι οι γεύσεις επαναλαμβάνονται. Νάτσος, σος και πιπεριές υπήρχαν και στη σαλάτα. Ένιωσα τόσο βλάκας…

Τελευταία ήρθε η Chimichanga (9,4€). Κουρκουτιασμένη σε απόλυτο βαθμό. Από πάνω είχε όμορφα ριγμένες sour cream, τσένταρ σος, κόκκινη σάλτσα και πιπεριές. Ποικιλία όσο δεν πάει. Η πρώτη μπουκιά του ήταν φρικτή και το επιστρέψαμε (1/4). Με ευγένεια ο υπεύθυνος δέχτηκε την επιστροφή και μας έφερε μια μερίδα Quesadillas. Τουλάχιστον θα γλιτώναμε το τηγάνι. Ήρθαν 2 μικρές τορτίγιες γεμιστές με κοτόπουλο, τυρί κ. λπ. Από πάνω είχαν sour cream, κόκκινη σάλτσα, γουακαμόλε και πιπεριές. Σας θυμίζει κάτι?

Τίποτα από αυτά δεν θα συνέβαινε αν ακούγαμε (ή έστω διαβάζαμε) τη ram.

Βέβαια θα χάναμε και την ευκαιρία να δοκιμάσουμε την αρκετά καλή λευκή σαγκριά τους. Με κανέλλα παρακαλώ.

Για μια σαλάτα, ένα ορεκτικό και ένα κυρίως, μαζί με λίγη σαγκριά, δώσαμε 18€ το άτομο. Άντε να μη νιώσεις βλάκας μετά.

Σε γενικές γραμμές αν πάς στο El Catrin με φιλοδοξίες να φας καλά, θα βγεις νιώθοντας βλάκας. Πρέπει να το καταλάβεις αυτό τώρα που είναι νωρίς.

Γι’ αυτό κοίτα πως έχει το πράγμα: αν σου αρέσει η μεξικανοαίσθηση και τα ωραία ντάπα ντούπα, τότε να πάρεις την παρέα σου και να πάτε. Για ποτό. Πάρε και καμιά σαλάτα ή νάτσος αν πεινάσεις. Μην πάρεις όμως κανονικό φαγητό. Πολύ κοντά, υπάρχουν άπειρες επιλογές συνταρακτικά καλύτερες σε ποιότητα και πολύ καλύτερες σε γεύση.

Με μια φράση, το El Catrin είναι καλό για το φαίνεσθαι, μα όχι και για το γεύεσθαι.

10 medium

20 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Το El Catrin είναι ένα casual μεξικάνικο που άνοιξε πριν λίγο καιρό στη θέση του Σαρδελάκι στη Γλυφάδα. Έχει επεκταθεί σε όλο τον χώρο που καταλάμβανε το Σαρδελάκι, δηλαδή τον εσωτερικό και του πεζοδρομίου, κι έτσι μπορεί να εξυπηρετήσει αρκετά άτομα.

Όποτε τύχαινε να περάσω τον τελευταίο καιρό, μονίμως είχε πολύ κόσμο, υποθέτω, ότι λειτουργεί και ως all day tapas bar. Χωρίς να πετάω τη σκούφια μου, κάπου το είχα εντάξει στις μελλοντικές μου επισκέψεις. Το όνομα El Catrin δεν ξέρω πού παραπέμπει. Προσωπικά μου θυμίζει τον απεχθή τυφώνα Κατρίνα, που είχε χτυπήσει πριν λίγα χρόνια τον Κόλπο του Μεξικού, οπότε δεν το βρήκα πολύ εύστοχο για μεξικάνικο εστιατόριο. Αλλά οκ, περί ορέξεως...

Η ευκαιρία δόθηκε ένα Σάββατο βράδυ με τη νέα χρονιά, που είχαμε φιλικό ζευγάρι από νωρίς σπίτι και αποφασίσαμε να πάμε για χαλαρό τσιμπολόγημα και όμορφα κοκτέιλ στην Γλυφάδα. Με έμφαση στα κοκτέιλ λοιπόν, είπαμε να κινηθούμε προς Amigos, που ικανοποιεί όλα τα γούστα φαγητού και ποτού. Όμως, καθώς η Γλυφάδα είναι και πάλι στα πάνω της, 8.30 η ώρα που κατεβήκαμε, μόλις που βρήκαμε να παρκάρουμε σε δρομάκι που έχουμε υπόψη για δύσκολες περιστάσεις. Για τραπέζι δε στο Amigos, χωρίς κράτηση, ούτε λόγος. Θυμήθηκα λοιπόν το El Catrin και κινηθήκαμε προς τα εκεί. Μας έδωσαν το τελευταίο ίσως, όπως είδα, ελεύθερο τραπέζι στο ισόγειο. Κρατήσεις δεν κάνουν.

Ο εσωτερικός χώρος αρχικά δίνει μια αίσθηση ζεστασιάς τις κρύες βραδιές του χειμώνα. Είναι χαμηλοτάβανος, με τα περισσότερα τραπέζια κοντά στην είσοδο. Όσο πηγαίνεις προς το βάθος, υπάρχει ένα μεγάλο μπαρ, με μεξικάνικα χρώματα, και αναπαυτικά, υφασμάτινα σκαμπό, όπου μπορείς να καθίσεις για ποτό. Και τέρμα στο βάθος η ανοιχτή κουζίνα, όπου βλέπεις νέους μάγειρες επί το έργον. Δεξιά και αριστερά στους δύο τούβλινους τοίχους, υπάρχουν γκράφιτι με όμορφες ζωγραφιές από Μεξικό (η γνωστή Φρίντα και τα σχετικά). Καθίσαμε σε ένα από τα τραπέζια απέναντι από το μπαρ και παραπλεύρως μιας σκάλας, που οδηγούσε σε ένα δεύτερο επίπεδο. Αν κρίνω από την κίνηση των σερβιτόρων, μάλλον λειτουργεί και πρώτος όροφος. Όλα αυτά τα παρατήρησα την ώρα που μπήκαμε. Γιατί εντός μισής ώρας, είχε γεμίσει τόσο ασφυκτικά, που όχι απλά δεν βλέπαμε τίποτα έξω απ' τι τραπέζι μας, αλλά οι σερβιτόροι περνούσαν τους δίσκους ξυστά πάνω από το κεφάλι μας.

Τα πιάτα είναι λίγα, πάνω -κάτω ό, τι περιμένεις να βρεις σε ένα μεξικάνικο. Ο κατάλογος έρχεται σε ξύλινη τάβλα, με δύο φύλλα χαρτί, λίγα και καλά. Μερικά ορεκτικά, κάποια μπέργκερ, σαλάτες, τα κλασικά μεξικάνικα κυρίως, τίποτα που σε εντυπωσιάζει. Μαζί έρχεται και κατάλογος κοκτέιλ. Από τιμές, βρίσκεις ορεκτικά στα 6,5- 8 ευρώ και κυρίως, περίπου στο 10ρικο. Αναμενόμενα για τον τύπο του φαγητού και για Γλυφάδα. Τις Τρίτες λειτουργεί προσφορά με τάκος και μαργαρίτες στα 5ευρώ. Όχι κι άσχημα.

Εμείς παραγγείλαμε:

- δύο νάτσος με ντιπ γκουακαμόλε και sour cream (χρεώθηκαν 6,70). Τίποτα ιδιαίτερο. Το γκουακαμόλε, που θα ήταν το μόνο που θα μπορούσα να σχολιάσω, δεν με κέρδισε. Πρέπει να ήταν πολτοποιημένο στο μούλτι, δεν είχε την υφή και την φρεσκάδα του αβοκάντο, που πρέπει να χτυπηθεί στο χέρι, για να δώσει ωραίο γκουακαμόλε. Η ντομάτα απουσίαζε εντελώς, εκτός αν είχαν πολτοποιηθεί όλα μαζί... Τέλος πάντων.

- ένα tacos κοτόπουλο από τα ορεκτικά, για την λιτοδίαιτη της παρέας. Ήρθαν τρία πιτάκια γεμιστά, σε μαλακή πίτα, περασμένα σε στικς. Εγώ ξέρω ότι τα tacos μπαίνουν σε τραγανή πίτα καλαμποκιού. Αλλά οκ, μπορεί να κάνω και λάθος (6,90).

- δύο fajitas κοτόπουλο για τους υπόλοιπους τρεις. Ρωτήσαμε αν μπορούμε να διαλέξουμε δύο είδη κρέατος στο ίδιο πιάτο, αλλά μας είπε ότι δεν γίνεται. Κι έτσι μείναμε στο κοτόπουλο, που είναι γευστικά πιο ασφαλές. Ως ποσότητα ήταν οριακά επαρκής. Κοτόπουλο με πιπεριές και κρεμμύδια στο μαντεμένιο σκεύος και συνοδευτικά μπολάκια, ξανά γκουακαμόλε, sour cream και κυβάκια ντομάτας. Εμείς που μοιραστήκαμε την μία, ζητήσαμε επιπλέον πιτάκια, που χρεώθηκαν 2 ευρώ. Εννοείται ότι έχω φάει πολύ πιο πλούσιες fajitas, ακόμα και στα fridays ή στους πρώτους διδάξαντες Applebees. Αχ, κάποτε η fajitas ήταν μεγάλη μου αγάπη σε κάτι φοιτητικές εξόδους! (14,50 έκαστη)

Τα κοκτέιλ μας τελικά μετατράπηκαν σε δροσερές σαγκρία. Δύο λευκές και δύο κόκκινες. Η κόκκινη ελαφρώς πιο γλυκιά και ευχάριστη.

Αυτό που μου έμεινε από το φαγητό, είναι ότι οτι οι γεύσεις επαναλαμβάνονταν. Πάω στοίχημα ότι και το τάκος αποτελείτο από τις ίδιες πίτες και την ίδια γέμιση που έφεραν σ' εμάς στη fajitas. Δεν δοκίμασα, αλλά από την εικόνα τους, αυτή την εντύπωση σχημάτισα. Οι Fajitas δεν είχαν καμιά φαντασία, ενώ και για τα νάτσος, θα μπορούσαμε απλά να τα πάρουμε σκέτα και να βουτήξουμε στα μπολάκια που μας έφεραν με τα κυρίως.

Οι σερβιτοροι ήταν όλοι νέα παιδιά (σε φοιτητική ηλικία δηλαδή), έτρεχαν πάνω- κάτω, αλλά είχαν τα κενά τους. Εμάς μας καθυστέρησαν αρκετά, ακόμα και τα νάτσος, που δεν είναι τίποτα. Και όταν το είπαμε στην κοπέλα που μας πήρε παραγγελία, απάντησε ότι τα φέρνει με τη σειρά που βγαίνουν απ' την κουζίνα. Τα συμπεράσματα δικά σας...

Εν ολίγοις, αν θέλεις να φας καλό μεξικάνικο, σαφώς και δεν θα πας στο El Catrin. Aν θέλεις να πας για ένα ποτό, μια μαργαρίτα, να δεις κόσμο, ν' ακούσεις δυνατά μουσική, τότε ναι. Αλλά, θεωρώ ότι στο φαγητό πρέπει να γίνουν πολλές βελτιώσεις για να φτάσει σε ικανοποιητικό επίπεδο.