Loader

Περιγραφή

Πίτσες και κοκτέιλ

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

07 Ιούλ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Τουλάχιστον κάναμε μια πολύ όμορφη βόλτα με ήλιο, μετά τη βροχή. Η Αρχελάου, εμφανίζει σημάδια κινητικότητας με διάφορα μαγαζάκια - μανιταράκια να ξεφυτρώνουν εδώ κι εκεί, για να ξεδιψάσεις με ένα aperitivo και κατιτίς συνοδευτικό σε κάποιο τραπεζάκι από αυτά που έχουν απλωθεί στα πεζοδρόμια. Ιταλία βέβαια δεν θυμίζει, αλλά... αυτή είναι άλλη πονεμένη ιστορία.

Συνάντησα πρώτο το Ohh Boy γεμάτο, κατόπιν το επίσης νέο Santa Lucia μόνο και άδειο και τρίτο στη σειρά το Tre Sorelle ψιλογεμάτο με τάσεις επεκτατικές και είπα να προτιμήσω όποιο θα με "τράβαγε" περισσότερο.

Ο χώρος μέσα συμπαθής -από το ελάχιστο που είδα- μικρός και γλυκούτσικος. Άνετα καθίσματα για παρέες, όμορφος φωτισμός, μεγάλα ανοιχτά παράθυρα που ευνοούν τη δροσιά και την επαφή με το τζέρτζελο του πεζοδρομίου. Όμως το καλοκαίρι, θέλεις το έξω.
Οπότε: λίγα μικρά μεταλλικά τραπέζια + άβολες ίδιες καρέκλες + στενό πεζοδρόμιο + όλοι και όλα αυτά κολλητά μεταξύ τους = η εξίσωση δεν βγαίνει για εσάς τις μεγάλες παρέες των 8+, θα ζοριστείτε. Εκτός κι αν το δεδομένο είναι και ζητούμενο, οπότε οκ. Στρογγύλεψα το 2,5/4.

Ο αέρας που θα εισπνεύσεις στην Αρχελάου υπόσχεται ότι είναι ιταλικός (;) ή ιταλοφέρνει. Για μένα προσωπικά ιταλο-αχνο-φαίνεται ξεθωριαστός. Μην παρεξηγηθώ η Ιταλοκολλημένη, απλά δεν μπορώ να βρω τα Aperol με 2,5€ και τις πίτσες με 6€.

Επανέρχομαι όμως. Το Tre Sorelle, όπως δηλώνει και το όνομά του, το έχουν ανοίξει/λειτουργούν 3 αδελφές που είχαν μέχρι πρόσφατα ξεχωριστά μαγαζιά και αποφάσισαν να συμπορευθούν επιχειρηματικά. Του έχει γίνει και μια γερή προώθηση από τους έχοντες και κατέχοντες τα διάφορα sites που όλοι συμβουλευόμαστε, αν και μετρά λίγους μήνες ζωής.

Το μαγαζί στο πνεύμα και pizza και bar, παρουσιάζει μια εικόνα πολύ περιοριστική και δεσμευτική με λίγες γενικά επιλογές. Μαζεμένη η κάρτα ποτών - απεριτίφ ( 12 κοκτέιλ, από 6,50 για τα Aperol - 10 €, κρασί μόνο ποτήρι (4€) ή μπουκάλι (30€ το ακριβότερο) με μονόδρομη επιλογή Γκιρλέμη. Επίσης μία μόνον ετικέτα μπύρας draft: Peroni 300 ml ποτήρι (γιατί άραγε;).

Στην κάρτα του φαγητού ίδια γραμμή. Σαλάτες μόλις 3 ( από 6,50 - 10 €), δύο ποικιλίες τυριών και αλλαντικών, μικρή και μεγάλη ( 7,50 και 16 € ), 1 γλυκό dolce nutella - mascarpone και τέλος 7 πίτσες ( 8 η Μαργαρίτα - 11,50 €). Να το πω; δεν κρατιέμαι. Η πιο ακριβή και ανεπανάληπτη Margarita στην γείτονα χώρα, στα 5,50 €.

Η εξυπηρέτηση δεν προβληματίζει. Άμεση, ευγενική όσο χρειάζεται, με κανονική απόδειξη, νεράκι παγωμένο σε ποτήρια (όμως δεν ανανεώθηκε), διευκρινίσεις σε μικροαπορίες περί του μενού στο οποίο προχωράω πάραυτα ξεκινώντας ανάποδα.

Ήπιαμε αναπόφευκτα 2 ποτήρια Peroni χ 3,50€, γνωστή, αγαπημένη, ελαφριά, ήρθε πολύ παγωμένη. Δοκιμάσαμε την σαλάτα Σίζαρς, που έρχεται μαζί με 2-3 κομμάτια φοκάτσιας με λάδι ρίγανη και χοντρό αλάτι, σε ξύλινη γαβάθα.
Εδώ, ένα μεγάλο τεράστιο ΟΧΙ από εμένα, καθώς τόσο γυμνή Σίζαρς δεν έχω συναντήσει ποτέ και πουθενά. Με διορθώνετε αν σφάλλω: η original έχει αντζούγιες, η ελληνική εκδοχή κοτόπουλο ή μπέικον ή και τα δύο + κάποια άλλα υλικά αναλόγως τα κέφια του σεφ. Η συγκεκριμένη δεν είχε ούτε ως ίχνος τίποτε από τα παραπάνω. Σαν να λέμε "ο Ξυπόλητος Καίσαρας". Ντροπή κιόλας.
Τραγικό φάουλ να σερβίρεις σκέτα χοντροκομμένα σαν τούβλα μαρούλια άισμπεργκ, με 3-4 σκόρπια κρουτόν, λίγη σως και λίγη παρμεζάνα από πάνω με χρέωση 6,50€. Ίσως και λάθος μου που δεν πρόσεξα καλύτερα την περιγραφή στο μενού.
Έτερος αστεροειδής που παραλίγο θα μου έβγαζε το μάτι, η τιμή 10€ για την ακριβότερη σαλάτα του καταλόγου που δεν περιλαμβάνει κανένα κρεατικό/αλλαντικό να τα δικαιολογήσει...

Για τσίμπημα επιλέξαμε την πίτσα Διάβολα ( έτσι αναγράφεται χα! ). Γνωρίζοντας ότι είναι πικάντικη, ρώτησα αν είναι και καυτερή. Με διαβεβαίωσαν πως δεν είναι, και ότι ελλείψεως ενός υλικού (ρικότα) έχει αντικατασταθεί με τσορίθο, χα!

Λοιπόν το 3 στη γεύση μπαίνει για την πίτσα την καταπληκτική, παρά τα 6 μικρά κομμάτια της (όπως LG). Tιμή 10 € και υλικά σάλτσα ντομάτας, φρέσκια μοτσαρέλα, σαλάμι βετριτσίνα πικάντικο και φυσικά ισπανικό τσορίθο σε λεπτές φετούλες, πάνω σε απίθανο λεπτό τραγανιστό ζυμάρι.
Υπέροχο αποτέλεσμα και γεύση (όμως του Λουλουδιού στα ίδια €, σαφώς ανώτερη ). Συνολάκι στα 23,50€, για απλό τσιμπολόγημα, κέρασμα ουδέν. Ένα ιταλικό λιμοντσέλο βρε παιδιά;

Παίρνω το σοβαρό μου για τον επίλογο.

Στο Παγκράτι υπάρχουν κάτι ανηφόρες μούρλια και κάπου εκεί παρκάρουν τώρα τελευταία κάποιες τιμές. Ξέρω τί σας λέω, έχω ερευνήσει. Αυτό που καίει δεν είναι το τί θα πληρώσουμε αλλά το τί θα φάμε τελικά και κυρίως τί μας πουλιέται για Ιταλικό.
Δεν ψάχνουμε στο Ελλάδα τιμές και ποιότητα Ιταλίας, είναι φύσει και θέσει ουτοπικό, γιατί εμείς δεν έχουμε οικονομικό πρόβλημα, λεφτά υπάρχουν... (υποσχέθηκες να μιλήσεις σοβαρά).
Ε, σοβαρά μιλάω. Ξαναδείτε το παιδιά το κόνσεπτ, αναθεωρήστε λίγο, σκεφθείτε πού απευθύνεστε. Η Ιταλία διδάσκει, πάρτε μαθήματα. Το λέω εντελώς καλοπροαίρετα όπως και βαθμολογώ, μιας και γράφω την πρώτη κριτική. Αν θέλετε να σταθεροποιηθείτε. Δηλαδή το ακριβώς αντίθετο από το τραγούδι που ακολουθεί.

Nek - Instabile
https: //www. youtube. com/watch?v=Ft0u2-SVkdw
#italiapersempre
LG (LaGratella)

30 Ιούλ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Το Παγκράτι μιλά ιταλικά!

Το Παγκράτι για να είμαι ειλικρινής μιλά κι άλλες γλώσσες, τώρα τελευταία, τόσο που μερικές φορές με κάνει να σκέφτομαι αν, όντως, ζω εκεί ή έχω τηλεμεταφερθεί στη NYC ή σε άλλη ευρωπαϊκή μητρόπολη των Παρισίων εξαιρουμένων διότι εκεί, ειδικά πριν μερικά χρόνια, έτσι και έκανες το αστείο να μιλήσεις αγγλικά, σε έπαιρνε ο εξαποδώ. Πάντως μου έχει τύχει, παραπάνω από μία φορά, να επηρεαστώ ( δε θέλω και πολύ) από τις ξενόγλωσσες κουβέντες που ακούω δίπλα μου και να δώσω παραγγελία στα αγγλικά. Οι εκάστοτε παραγγελιολήπτες το θεώρησαν, απόλυτα, φυσικό.

A real estate tip: Αν είστε κάτοχος διαμερίσματος στην περιοχή έχετε κάνει την τύχη σας. Όλοι ψάχνουν να αγοράσουν ή να νοικιάσουν. Ολόκληρες πολυκατοικίες έχουν μετατραπεί σε ξενώνες ή διαμερίσματα airbnb. Σκέφτομαι σοβαρά να νοικιάσω την ταράτσα μας η οποία έχει, κατά γενική ομολογία, έξοχη θέα. Το πίσω μπαλκόνι μου επίσης. Λυκαβηττός σε απόσταση αναπνοής. Ευνοεί και τις, παντός είδους, εκμυστηρεύσεις.

“Στη Μόσχα αδερφές μου, στη Μόσχα” αναφωνούσαν, με καημό, οι τρεις αδελφές του Τσέχωφ. Προφανώς οι δικές μας αναφώνησαν, έξυπνα σκεπτόμενες, “Στην Αρχελάου αδερφές μου, στην Αρχελάου” κι εγκαταστάθηκαν εκεί.

Μαγαζί που μετρά λίγους μήνες έχοντας κατορθώσει από την πρώτη μέρα να είναι γεμάτο σχεδόν όλες τις ώρες. Καλό μανατζάρισμα? Άψογες PR? Να ήταν αυτό που έλειπε από την πιάτσα? Όλα μαζί? Ποιος να ξέρει? (τι μας έγραψε η μοίρα … ποιος να ξέρει … κι αν μας βρει μαζί και τ’ άλλο καλοκαίρι.. ποιος να ξέρει?). (Το ότι γελάω μόνη μου μάλλον δεν είναι καλό σημάδι! ). Εσείς πάντως να ξέρετε ότι, ειδικά, μέρες και ώρες αιχμής η κράτηση είναι απαραίτητη.

Νομίζω ότι το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο του εσωτερικού χώρου είναι ο turquoise τοίχος της μίας πλευράς. Ωραία η αντίθεσή του με το σκούρο ξύλο. Κατά τα άλλα έχει χρησιμοποιηθεί μάρμαρο στους πάγκους, δέρμα, ξύλο. Βρίσκω ιδιαίτερα επίσης τα φωτιστικά και την κατασκευή πάνω από το bar. Θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω λιτά κομψό αν και σε μένα περνά ανάλαφρα ουδέτερος.

Τώρα για έξω τι να πω? Πεζοδρόμιο. Τα γνωστά μαύρα σιδερένια τραπέζια και οι επίσης γνωστές καρέκλες που πάνε σετάκι. Βέβαια στα δεντράκια, που παρεμβάλλονται, έχουν βάλει χρωματιστά φωτάκια οπότε μια χαριτωμενιά υπάρχει. (Jesus! Δε νομίζω να έχω γράψει άλλη πρόταση στη ζωή μου με τόσα υποκοριστικά σε -άκι).

Pizza bar λοιπόν και ας δούμε σε τι, αυτό, μεταφράζεται…
• Πίτσες εννέα τον αριθμό. Έχουν ωραία ζύμη. Δε μπορώ να διαφωνήσω. Τραγανή και λεπτή από κάτω, ζουμερή κι αφράτη πάνω. Εξαιρετικά υλικά επίσης.

Δοκιμασθείσες…
- Η Μαργαρίτα της κόρης. Λίγη σάλτσα τομάτας, φρέσκια μοτσαρέλα μπουράτα και φυλλαράκια βασιλικού. Ελαφριά. 8,00e.
- Η Διάβολα του καλού μου. Σάλτσα, φρέσκια μοτσαρέλα, ρικότα, σαλάμι βετριτσίνα. Θα έπρεπε να μετονομασθεί σε Παραντίσο. Τίποτα δε δικαιολογεί τις αναμενόμενες φλόγες του τίτλου. Διότι αν κάνουν έτσι τις πίτσες στην κόλαση θα μείνουν χωρίς δουλειά. Προς τιμήν τους έφεραν μπολάκι με νιφάδες μπούκοβου. 10,00 e.
- Πάρμα. Η μία από τις δύο δικές μου προτιμήσεις. Again με σάλτσα ντομάτας, φρέσκια μοτσαρέλα, ρόκα, προσιούτο (Parma of course), flakes παρμεζάνας, λάδι λευκής τρούφας. 11,00 e.
- Ταρτούφο. Η δεύτερη. Λοιπόν εγώ με την τρούφα έχω περίεργη σχέση. Έχω φάει αξέχαστα πιάτα με αυτή, έχει τύχει όμως να την έχουν χρησιμοποιήσει τόσο άσχημα που το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό. Οπότε είμαι επιφυλακτική. Για να είμαι ειλικρινής δε θα την είχα παραγγείλει ποτέ αν, μία μέρα που έτρωγα εκεί, δε μου έσπαγε τη μύτη αυτή που προσγειώθηκε στο διπλανό τραπέζι. Εδώ την κάνουν καλά με τα υπόλοιπα υλικά (μοτσαρέλα φρέσκια και βουβαλίσια, ντοματίνια, βασιλικός) να δένουν αρμονικά. 11.00e
• Σαλάτες δύο.
- Μίστα. Η μόνη που έχω δοκιμάσει. Τριών χρωμάτων πιπεριές, τοματίνια, φρέσκα μανιτάρια, ρόκα, μπουράτα. Φρέσκια, δροσερή εύγευστη. 6.50e όπως και η ετέρα Caesars.
• Ποικιλία αλλαντικών. 7.50-15.50e.
• Ποικιλία τυριών. Ίδιες με τις ανωτέρω τιμές αναλόγως του μεγέθους.
- Οφείλω να αναγνωρίσω την πολύ καλή ποιότητα και φρεσκάδα και των τυριών και των αλλαντικών. Ειδική μνεία στην πραγματικά εξαιρετική μοτσαρέλα η οποία σε γενικές γραμμές δεν είναι από τα αγαπημένα μου τυριά. Συνοδεύονται με κομμάτια φοκάτσιας.

Μία σελίδα του καταλόγου με τα φαγητά και μία με τα ποτά έτσι ώστε να δικαιολογηθεί ο τίτλος. Pizza bar. Τα κοκτέιλ τους είναι ωραία, πρωτότυπα και ικανής ποσότητας. 8_10€. Από κρασιά θα βρείτε μόνο του Γκιρλέμη. Νέο οινοποιείο, νομίζω, που έχει δώσει ωραία δείγματα γραφής μέχρι στιγμής. Νομίζω ότι αξίζει να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη του.

Τα μαγαζιά τα οποία επισκέπτομαι με κάνουν πάντα να σκέφτομαι τις σχέσεις της ζωής μου. Υπάρχουν οι σχέσεις έρωτα. Αυτές της αγάπης. Αυτές που έχουν λήξει αφήνοντας, παρόλα αυτά, φαντασμαγορικές αναμνήσεις. Υπάρχουν κι αυτές που εγώ αποκαλώ casual. Χαλαρές. Περνάς καλά αλλά είναι πεπερασμένες και το ξέρεις. Για μένα και μόνο για μένα το Tre sorrele ανήκει στην τελευταία κατηγορία.