Loader

Περιγραφή

Κρεατικά και μεζέδες. Δευτέρα κλειστά.

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

11 medium

27 Αυγ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Παραμονή Δεκαπενταύγουστου 4 άτομα μαζί με εμένα την εορτάζουσα αποφασίσαμε να πάμε να φάμε στο Μαγγίνα στα Μελίσσια αφού πριν είχαμε επισκεφτεί το πανηγύρι της Παναγίας στο Μαρούσι (κάτιοκος γαρ) και είχαμε διαπιστώσει για πολλοστή χρονιά την αδυναμία εύρεσης κάποιου τραπεζιού στα γνωστά μαγαζιά και καφενεία της περιοχής που αυτές τις δύο μέρες μεταβάλλονται σε τζακ ποτ του Τζόκερ και λογικό είναι.

Ετσι μετά από μία διαφωνία ψαρικά ή παιδάκια καταλήξαμε στο δεύτερο και πρότεινα το Μαγγίνα για δύο λόγους εκτός του ότι είχα πολύ καιρό να τον επισκεφτώ: 1) λόγω της θέσης του στο τέρμα του Παλιάγιαννη στα Μελίσσια σε ένα ρεματάκι με πλατάνια που σήμερα έχει διαμορφωθεί σε πλατειούλα με ένα θεατράκι που θα μας εξασφάλιζε την απαιτούμενη δροσιά και 2) λόγω το ότι σχεδόν πάντα απότι θυμόμουν έχει καλό κοκορέτσι.

Ετσι αφού πήραμε ζακέτες και φουτεράκια τα οποία και χρησιμοποιήσαμε καταφθάσαμε κατά τις 9.30 στην ταβέρνα η οποία αποτελείται από δύο κτίρια που χωρίζονται μεταξύ τους από το δρόμο και την πλατεία.

Το ένα είναι ένα χαμηλό παλιό κτίσμα στυλ κουτούκι ο πρώτος Μαγγίνας που λειτουργεί τον χειμώνα και έχει και δική του αυτόνομη κουζίνα και ψησταριά που για μένα είναι το ωραιότερο για το χειμώνα και το δεύτερο, πολύ μεγαλύτερο κτίριο το οποίο ανακαινίστηκε πριν καμιά 10-15αριά χρόνια και αποτελείται από μιά υπερυψωμένη αυλή κάτω από τα πλατάνια η οποία κλείνει με τζαμαρίες και οροφή το χειμώνα και την άνοιξη, ενώ το καλοκαίρι είναι ανοιχτή και ουσιαστικά αυτή αποτελεί την καλοκαιρινή ταβέρνα αφού βρίσκεται κάτω από τα μεγάλα πλατάνια της πλατείας που τη σκεπάζουν.

Πίσω από αυτή την πλατανοσκέπαστη βεράντα ουσιαστικά υπάρχει ο κυρίως τεράστιος χώρος της ταβέρνας (σάλα κάτω και πατάρι ) που χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο για γάμους πανηγύρια και τα συναφή.

Ο χώρος αυτός είναι εντελώς αδιάφορος και κλαρινομοντέρνος, μαζικός και τώρα το καλοκαίρι κλειστός εκτός κι αν γίνει κάποια εκδήλωση. Πάντως Αυγουστιάτικα είναι σίγουρα κλειστός και η όλη δράση περιορίζεται στην μεγάλη και πολυεπίπεδη δροσερή βεράντα. Η ταβέρνα αυτή λοιπόν έχει διπλή προσωπικότητα: από τη μιά το απέναντι κουτούκι και την αυλή με τα πλατάνια (άλλωστε αυτή ήταν τα παλιά χρόνια πριν την επέκταση) και από την άλλη τον πολυχώρο μαζικών οικογενειακών εκδηλώσεων.

Εχω βρεθεί και σε κανά δυό τέτοιες εκηλώσεις και πραγματικά ήταν μία πολύ κουραστική εμπειρία μάλιστα υπήρχε γάμος κάτω και αρραβώνας πάνω με δύο κλαρινομπάντες δλδ σα να λέμε πόλεμος Ιραν-Ιρακ. Αν και ξέφυγα απ' το θέμα ήθελα να τονίσω αυτή τη συνύρπαξη παραδοσιακού και βλαχομοντέρνου γιατί κάποιους μπορεί να τους ξενίσει ειδικά αν πηγαίνουν στου διαόλου τη μαμά για ψητά κάτω από πλατάνια όπως μπορεί να νομίζουν και πέσουν σε εκδήλωση.

Λόγω και του πανηγυριού στο Μαρούσι αλλά και της καρδιάς του θέρους όταν φτάσαμε υπήρχαν μόνο 3 παρέες και άπειρα τραπέζια να διαλέξουμε. Αφού βολευτήκαμε ήρθε αμέσως μία κυρία με το τεφτέρι να μας πει τι υπάρχει και να πάρει παραγγελία.

Μας ρώτησε βέβαια αν θέλουμε να μας τα πεί ή να αφήσει καταλόγους. Πήραμε ένα κατάλογο και του έριξα μία πολύ βιαστική ματιά την ώρα που η κυρία μας έλεγε τι έχει ή μάλλον εμείς τις ζητήσαμε αυτά που θέλαμε αφού εκπλήξεις εκεί δεν περιμένεις. Το κακό ήταν ότι δεν είχε καθόλου γουρουνόπουλο και αρνί σούβλας ευτυχώς όμως είχε κοκορέτσι.

Ετσι παραγγείλαμε: 1 πατάτες, 1 κολοκυθάκια τηγανητά, 1 τζατζίκι, 1 κιλό παιδάκια και 2 κοκορέτσια (ένα δικό μου και 1 για τη μέση) και 1/2 κιλό άσπρο κρασί. Από τιμές πρόλαβα και είδα στον κατάλογο ότι τα παιδάκια τα χρέωνε 31 ευρώ το κιλό και το τζατζίκι 3 τα καλοκυθάκια 4 ή κάτι τέτειο και κάτι παρόμοιο τις πατάτες.

Σχεδόν αμέσως μετά την απραγγελία κατέφθασε πανεράκι με ψημένο ψωμί και κανάτα με παγωμένο νερό και το κρασί. Μετά σε από λίγο ήρθαν τα κοκορέτσια μαζί με το τζατζίκι, τις πατάτες και τα κολοκυθάκια. Το κοκορέτσι ήταν αρκετά καλό και φρέσκο ( το λέω γιατί έχω πετύχει και ξαναζεσταμένο αλλού) επίσης δεν ήταν από αυτά τα γαιδουροκοκορέτσια όπου η αναλογία εντέρων και εντοσθίων είναι 1:100. Με λίγα λόγια λεπτό και μα αρκετό εντεράκι.

Πατάτες και κολοκυθάκια απλώς τυπικά τρωγόντουσαν και το τζατζίκι χάλια από κουβά ετοιματζίδικο όπου μύριζε η σκόνη σκόρδου χιλιόμετρα. Δηλαδή απορώ τόσο μεγάλο πρόβλημα είναι να φτιάξουν μόνοι τους τζατζίκι και μάλιστα σε χασαποταβέρνα όπου έχει μεγάλη πέραση.

Αλλά έτσι γίνεται όταν έχεις 2 καρπούζια στην ίδια μασχάλη. Εχουν μάθει τις συνεστιάσεις όπου τα ρίχνουν όλα απ' τους κουβάδες για να έχουν ανταγωνιστικές τιμές και κέρδος και επειδή πάει ο κόσμος για να διασκεδάσει ως επί το πλείστον και όχι για το φαγητό (άλλωστε χασαποταβέρνα είναι δεν είναι και το platis gastronomy) κάνουν το ίδιο και με τους μεμονωμένους πελάτες τουλάχιστον στα ορεκτικά.

Πάμε τώρα και στον κύριο λόγο της επίσκεψής μας τα παιδάκια. Παρόλο που ζήτησα αν μπορεί να είναι μόνο παιδάκια και όχι ας πούμε μπούτια ή χέρια ψιλοκομμένα ήρθε μία πιατέλα ανάμεικτη με παιδάκια και τα κάτω μέρη των παιδακίων που είναι κάτι που δεν τρώγονται και επίσης υπήρχαν παιδάκια μικρά αλλά και κάτι τέρατα σα μικρές χοιρινές. Το κυριότερο όμως ήταν ότι ενώ δεν μύριζαν, δεν ήταν καθόλου νόστιμα και επίσης ήταν θεόσκληρα. Τα φάγαμε, τι να κάνουμε, αλλά σε κανέναν δεν άρεσαν ιδιαίτερα, μας φάνηκαν εντελώς αδιάφορα προς το χάλια. Θα μου πείτε αφού θέλατε παιδάκια το 15αύγουστο καλά να πάθετε τέτοια είναι τα αρνιά τώρα.

Γιά όλα τα παραπάνω πλήρωσα 65 ευρώ και κάτι αν θυμάμαι καλά και δέχτηκαν και κάρτα. Σαν τιμές δεν είναι και ακριβά αλλά από την άλλη η ποιότητα δεν ήταν και τίποτα το σπουδαίο. Φαντάζομαι με τα ίδια χρήματα θα μπορούσαμε να φάμε και αλλού τα ίδια αρκετά καλύτερα.

Στον Μαγγίνα πήγαινα από τα παιδικά μου χρόνια όταν ήταν άθλος να φτάσεις εκεί πάνω στην ερημιά οπότε ξέρω καλά τη μετάλλαξή του για να μπορέσει να σταθεί σε καιρούς κρίσης. Ο άνθρωπος, μάλλον οι απόγονοι έκαναν μία επένδυση και κράτησαν και την παλιά χασαποταβέρνα. Δεν είναι κακό, αλλά μπορούν να συνδυάσουν καλύτερα τους δύο κόσμους και πάλι λέγοντας ότι δεν περιμένει κανείς λαγούς με πετραχείλια αλλά λίγα απλά πράγματα. Ξέχασα βέβαια να αναφέρω στα πολύ πολύ θετικά ότι στο τέλος ήρθαν να μας ρωτήσουν για το κέρασμα όπου είχαμε να διαλέξουμε μεταξύ πανακότας, γιαούρτι με κυδώνι ή κεράσι και καρπούζι. Εμείς διαλέξαμε όλοι καρπούζι και ήρθε μία τεράστια ποσότητα από ένα πολύ γλυκό και παγωμένο καρπούζι το πιό ωραίο πιάτο της βραδιάς μετά το κοκορέτσι!

Στο Μαγγίνα θα ξαναπάω και θα ξαναπάω εκτός κι άν το ξεφτιλίσει που δεν το νομίζω. Σίγουρα για το κοκορέτσι και για το γουρουνόπουλο (για το αρνί σούβλας δεν παίρνω κι όρκο), που είναι κατ΄εμέ οι σπεσιαλιτέ του, για την τοποθεσία του, για το ότι είναι κοντά και για τις λογικές τιμές του. Βέβαια παιδάκια δεν νομίζω να ξαναπάρω αν και τελικά αυτό το έδεσμα έχει καταντήσει εντελώς δυσεύρετο στην Αττική.