Loader

Περιγραφή

Παραδοσιακή γαλλική κουζίνα. Και μεσημέρι.

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

02 Ιούλ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
26-36

Πέμπτη 28/6 είμαι στο Κολωνάκι με φίλο και, έχοντας καλή διάθεση, αποφασίζω να επισκεφθώ πάλι, μετά από χρόνια, το κλασικό εστιατόριο παραδοσιακής γαλλικής κουζίνας ABREUVOIR (A), το θρυλικό διαμάντι της οδού Ξενοκράτους, με τον κατάφυτο από μουριές κήπο στο μικρό πάρκο της περιοχής. Είναι βράδυ γύρω στις 8.15 μ. μ. και οι παρέες ήδη καταφθάνουν η μια μετά την άλλη, ανάμεσά τους δε πολιτικοί της Κυβέρνησης, της Αντιπολίτευσης, επιχειρηματίες και πάσης φύσεως γευσιγνώστες.

Το ABREUVOIR το έχω συνδέσει με βιώματά του απ’ το παρελθόν και το επισκέπτομαι κάθε 4-5 χρόνια. Πώς να ξεχάσω την πρώτη μου επίσκεψη εκεί, κατά τη χρονιά της Μεταπολίτευσης, εποχή των ανέμελων φοιτητικών μου χρόνων και της θητείας μου! Πήγαμε με μια φίλη και θυμάμαι ότι πλήρωσα σε δραχμές τον αριθμό των ημερών ενός χρόνου, απολαμβάνοντας με το ποσό των 365 δρχ. δυο μερίδες αστακού και δυο μπύρες!! Βέβαια, υπενθυμίζω στους νεότερους ότι την εποχή εκείνη το ποσό αυτό αντιπροσώπευε περίπου την αξία ¼ μιας χρυσής λίρας, που είχε ~1.500 δρχ.! Σήμερα, η χρυσή λίρα ισοδυναμεί περίπου με 260 €, άρα το ¼ με ~ 65 €, ενώ για το ίδιο γεύμα σήμερα (αν και τον φρέσκο αστακό τον σερβίρουν στο Α συνήθως χειμώνα και άνοιξη) πιθανόν να χρειαζόμουνα τα διπλά χρήματα: ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ, ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΑΚΡΙΒΑΙΝΕΙ, ΑΛΛΑ ΟΙ ΑΞΙΕΣ ΜΕΝΟΥΝ!!

Απ’ τα χρόνια εκείνα θυμάμαι πάντα τον ίδιο μαιτρ, τον Θόδωρο, που βρίσκεται στο Α απ’ τις αρχές της δεκαετίας του 80, και τα 4-5 γκαρσόνια, που ενώ αλλάζουν, παραμένουν απόλυτα ευγενικά και ενημερωμένα πάνω στο αντικείμενο τους, ντυμένα ομοιόμορφα με μαύρα πανταλόνια, μπεζ γιλέκα και μαύρα παπιγιόν, κάτι που σε ελάχιστα μέρη συναντάμε εδώ πλέον!

Το Α ιδρύθηκε απ’ τον Αλέξη Κότση στα 1965, έναν ευφυή επιχειρηματία που είχε σπουδάσει μάγειρας στη Γαλλία και προηγουμένως ήταν καταξιωμένος αρχιμάγειρας στο γαλλικό εργοστάσιο Αλουμινίου της Πεσινέ, στα Άσπρα Σπίτια της Βοιωτίας. Φανταστείτε τη συγκίνησή μου όταν, μετά το φαγητό, συνάντησα την αριστοκρατική μορφή του ανθρώπου που λάνσαρε στη χώρα μας τη Γαλλική κουζίνα, μοιραζόμενος μαζί του διάφορες παλιές αναμνήσεις μου! Δίπλα του ήταν η κόρη του Κλαίρη, επί των Δημοσίων Σχέσεων τώρα, ενώ ο αδελφός της Σπύρος, είναι εδώ και χρόνια ο καταξιωμένος σεφ του γαλλικού εστιατορίου.

ABREUVOIR στα γαλλικά είναι η ποτίστρα των αλόγων, και φυσικά φθάνοντας στον χώρο εντυπωσιάζει το φανάρι με το μαύρο άλογο, σήμα κατατεθέν του Α.

Πληροφορήθηκα ότι ο σεφ, εκτός της μαγειρικής του τέχνης, βασίζεται σε πολύ αξιόπιστους προμηθευτές των πρώτων υλών, κι ανάμεσά τους τον ‘Κοράκη’ της Βαρβακείου για τα ψάρια και τον ‘Παπούλια’ του Παγκρατίου για τα κρέατα.

Όσον αφορά το κτίριο, εσωτερικά έχει περί τα 15 τραπέζια, για 60 άτομα, ενώ στο βάθος βρίσκονται οι πεντακάθαρες τουαλέτες του. Μια μερική ανακαίνιση ασφαλώς θα αναδείκνυε τον χώρο αυτό εις το έπακρον.
Εξωτερικά, στον θαυμάσιο κήπο με τις μουριές, απολαμβάνει κανείς το εξαιρετικό γεύμα ή δείπνο, σε καθημερινή βάση. Μέτρησα καμιά 20αριά τραπέζια, ορθογώνια και μεγάλες ροτόντες, για 80 τουλάχιστον θαμώνες, ενώ εμείς καθίσαμε σε μικρό γωνιακό τραπέζι στο βάθος του κήπου, με τα φερ φορζέ, και τα τραπέζια με τα ολόλευκα τραπεζομάντιλα, τα ασημένια μαχαιροπίρουνα και κηροπήγια, όπως και το υποδειγματικό κυριολεκτικά σερβίρισμα με τις κλασικές ασημένιες καμπάνες!!

Πριν περάσω στο φαγητό, μια παρατήρησή μου: ορισμένοι υποτιμούν το γεγονός ότι στα πενήντα και κάτι χρόνια της ιστορίας του Α, οι σεφ παραμένουν απόλυτα πιστοί στο μενού, αγνοώντας τις διάφορες καινοτομίες της γαλλικής nouvelle cuisine. Κατά την ταπεινή μου δε γνώμη, κακώς ένας θεσμός σαν το ABREUVOIR στερείται ακόμη αστεριού Michelin, τη στιγμή που το διαθέτουν τα: Funky Gourmet, Σπονδή, Βαρούλκο, Hytra & Botrini’s!! Όλοι αυτοί ίσως λησμονούν ότι η παραδοσιακή γαλλική κουζίνα που ταυτίζεται μ’ αυτή του Α, είναι μια υπόθεση υψηλής γαστρονομικής τέχνης τεσσάρων τουλάχιστον αιώνων, ήδη απ’ την εποχή του Βασιλιά Ηλίου, δηλ. Λουδοβίκου XIV (1643-1715). Σημειωτέον ότι έκτοτε, υπήρχαν κατά τη Γαλλική Επανάσταση περί τα 100 ρεστοράν, που επί Ναπολέοντος έγιναν 600, ενώ σήμερα το Παρίσι μόνο αριθμεί περί τους 18.000 χώρους εστίασης. Εδώ στην Αθήνα το ask4food έχει ήδη καταγράψει κοντά στα 5.000: ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΑΥΞΑΝΕΙ!!

Ποιες είναι άραγε οι κλασικές σπεσιαλιτέ του Α; Σαλιγκάρια και βοδινό Βουργουνδίας, βατραχοπόδαρα, πάπια πορτοκάλι, κόκορας κρασάτος, steak tartare, tournedos Rossini, φουαγκρά πάπιας με πορτοκάλι, και απ’ τα επιδόρπια οι μοναδικές crepes Suzette, με την ιεροτελεστία παρασκευής τους ενώπιόν σας, και το φλαμπάρισμα με Grand Marnier, χυμό πορτοκάλι & καραμελωμένη ζάχαρη.

Αναφορικά με τη λίστα φαγητών και ποτών που υπάρχει ηλεκτρονικά στο σάιτ του Α και όπου θα αναφερθώ επιγραμματικά, εδώ και 5 χρόνια σερβίρουν, όπως και στη Γαλλία, ένα ενδιαφέρον μενού τριών πιάτων επιλογής, αρχικά τα μεσημέρια και πιο πρόσφατα, μεσημέρια και βράδια, στην τιμή των 33 €, το οποίο και τιμήσαμε, και το οποίο στη λίστα θα κόστιζε τουλάχιστον 50 €!

Απ’ τα πιάτα της λίστας ξεχωρίζουν σαλάτες στα 10-12 €, κρύα και ζεστά ορεκτικά, από 12-24 €, κύρια πιάτα και σχάρας, από 15-45 € (τιμή που αφορά την κλασική γλώσσα meuniere)! Τα επιδόρπια έχουν από 10 μέχρι 28 €, τιμή που αφορά τις crepes Suzette για δύο άτομα, αλλά χαλάλι τους!!

Εξάλλου, η λίστα των κρασιών, με τις 300 τουλάχιστον ετικέτες γαλλικών και ελληνικών κρασιών διαφόρων περιοχών, με σαμπάνιες, αποστάγματα, κονιάκ, λικέρ και άλλους επιδόρπιους οίνους, είναι απόλυτα ενημερωμένη και αξιόλογη για τα ελληνικά δεδομένα!!

Εμείς λοιπόν δοκιμάσαμε απ’ το μενού τα εξής πιάτα:

• Ο φίλος μου πήρε απ’ τις σαλάτες την ιαπωνική, που ήταν μια πράσινη σαλάτα με μαρούλι, μήλα, καρύδια και ωραία σος.
• Εγώ, για πρώτο, δοκίμασα το mille-feuille γαρίδας, ένα εξαίσιο πιάτο με τον κεντρικό πυρήνα με μια-δυο γαρίδες, ενώ απλώνονταν ολόγυρα μια φοβερή ανοιχτόχρωμη σος γαρίδων με προσθήκη πράσου και βοτάνων. Ο Σπύρος είναι μάστορας στις σάλτσες, που αναδεικνύουν την κουζίνα του!
• Για κύριο πιάτο, ο φίλος έφαγε ένα σολομό σχάρας με λαχανικά, που ήταν μέτριου μεγέθους μερίδα (στο μενού οι μερίδες είναι κάπως μικρότερες), αλλά πολύ γευστικό έδεσμα.
• Εγώ πήρα την entrecote café de Paris, που ήταν πού καλή μερίδα, με την κλασική σος που σαν βάση είχε βότανα και σκόρδο. Συνοδεύονταν από άπειρες μικροσκοπικές τηγανιτές πατάτες, τις γνωστές frites, και ήταν σχεδόν σαν το πρότυπό μου που δοκίμασα παλιότερα στο ΣΠΥΡΟΣ-ΒΑΣΙΛΗΣ (του οποίου άλλωστε οι ιδιοκτήτες μαθήτευσαν στον κ. Α. Κότση).
• Ο φίλος για επιδόρπιο πήρε συνδυασμό τριών γεύσεων παγωτού – σορμπέ (πικραμύγδαλο, μάνγκο, φρούτα του δάσους), που το τσάκισε!
• Εγώ, τέλος, ζήτησα την αγαπημένη μου μους σοκολάτας, που ήταν ό, τι καλύτερο και πιο αφράτο δοκίμασα εδώ και πολύ καιρό!! Ήρθανε τρία σφαιρικά κομμάτια στο πιάτο μου, με δύο διαφορετικές σος, μαύρη και κίτρινη. Αγαπητό PONTIKI, εσύ που τα λατρεύεις κάτι τέτοια καλούδια, μην το χάσεις. Επισκέψου το Α με πρώτη ευκαιρία, και σαν ‘συνάδελφος’ του σεφ στα γλυκά, ίσως του αποσπάσεις και κάποια επτασφράγιστα μυστικά της μαγικής συνταγής του!!
• Στην αρχή ήρθαν μικρές φέτες ζεστού ψωμιού (χρέωση 2 €), και νερό εμφιαλωμένο, χρέωση 4 €!!!
• Συνοδέψαμε με ½ λίτρο καράφας house-wine κόκκινο, θαρρώ Αγιωργίτικο, που ήταν ταιριαστό και γλυκόπιοτο, στα 10 €.

Πλήρωσα 82 € (κατά κεφαλήν κατηγορία 26/36 € χωρίς το κρασί), άριστο vfm για όλα αυτά στο Α, ελπίζω μάλιστα να το επαναλάβω πιο σύντομα από ό, τι στο παρελθόν.

Με το ABREUVOIR, ένα εστιατόριο-ορόσημο, συμπληρώνεται σήμερα η 200η κριτική μου, μέσα σε τρία περίπου χρόνια! Τίποτα δεν είναι τυχαίο τελικά…
Όπως βλέπετε, το αξιολόγησα επάξια με 4 τεσσάρια σε γεύση, εξυπηρέτηση, χώρο και vfm. Στο παρελθόν, αυτό το έχω κάνει μόνο σε άλλα 8 εστιατόρια, δηλ. ποσοστό 4%: πρόκειται για το ΟΙΝΟΜΑΓΕΙΡΕΙΟ ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ, στα Καμίνια, το 2015, τα CTC, BEER TALES, HEALTHY BITES, ΤΥΡΟΚΟΜΕΙΟ ΚΩΣΤΑΡΕΛΟΥ, ZAMPANO, GRATELLA, το 2017, και τα PROSOPA, εφέτος! Θεωρώ ότι η βαθμολογία μου, παρά τον αναμφισβήτητο υποκειμενισμό της, έχει κάποια σημασία, τουλάχιστον για τους έμπιστους φίλους καλοφαγάδες, που με τα χρόνια έχουν αμοιβαία ταιριάξει τα χνότα μας!!

Συμπερασματικά, φίλες και φίλοι καλοφαγάδες, γαλλιστί γκουρμέ, σας εύχομαι με την ψυχή μου να γιορτάσετε στο κλασικό ABREUVOIR την επόμενη επέτειό σας!!

10 medium

02 Φεβ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
50-64

Μερικά εστιατόρια δεν χρειάζονται συστάσεις. Ένα από αυτά είναι και το Το L' Abreuvoir. Με ιστορία πολλών δεκαετιών στο γαστριμαργικό χάρτη της Αθήνας έχει αποδείξει την διαχρονικότητά του.

Εγώ έρχομαι απλώς προς επιβεβαίωση των όσων έχουν ήδη γραφτεί και σχολιαστεί να προσθέσω την εμπειρία μου, ως μικρό λιθαράκι. Για εμένα η επίσκεψη στο L' Abreuvoir αποτελούσε κρυφό πόθο αρκετά χρόνια τώρα. Πέρα από την αυθεντική γαλλική κουζίνα του, την οποία ήθελα πολύ να δοκιμάσω, θεωρώ ότι αξίζει την επίσκεψη και μόνο για την εμπειρία. Είναι ίσως το κατεξοχήν εστιατόριο γαλλικής κουζίνας κι ένας από τους λίγους εκπροσώπους της παλιάς αστικής κουζίνας στην Αθήνα, τουλάχιστον ως προς το ύφος (εφόσον μιλάμε για γαλλικό).

Το δείπνο στο L' Abreuvoir ένα χειμωνιάτικο βράδυ, αποτέλεσε ένα ταξίδι στο παρελθόν και σε έναν κόσμο γεύσεων και εικόνων με τον οποίο οι περισσότεροι δεν έχουμε μεγάλη εξοικείωση. Θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω την εμπειρία και την ατμόσφαιρα των όσων όμορφων βίωσα εκείνο το βράδυ του Δεκέμβρη.

..................................................................................................................................

Λίγο πιο πάνω από την Μαράσλειο, ξεκινά η οδός Ξενοκράτους, ένας ήσυχος δρόμος μακριά από το θορυβώδες Κολωνάκι. Απέναντι από ένα μικρό αλσάκι, την προσοχή τραβάει μια φωτισμένη επιγραφή με το αλογάκι. Restaurant Bar L' Abreuvoir. Τζαμαρίες διακριτικές, η πόρτα ανοίγει από τον ευγενικό μετρ, και από τον κρύο δρόμο μπαίνεις σε έναν χώρο σχεδόν μυσταγωγικό. Χαμηλός φωτισμός, μικρά τραπεζάκια με μακριά τραπεζομάντιλα, σκουρόχρωμοι καναπέδες, μια ζεστασιά και μια εγγύτητα που όμως δεν στερεί την ιδιωτικότητα. Στο χώρο κινούνται άψογα ντυμένοι με κρεμ σακάκια και παπιγιόν οι κύριοι της εξυπηρέτησης.

Σου προτείνονται δύο ή τρεις επιλογές τραπεζιών και επιλέγεις να καθίσετε ήσυχα και ρομαντικά σε τραπεζάκι για δύο στον καναπέ. Καλωσόρισμα στο τραπέζι σας από το σέρβις, διακριτικό τράβηγμα της καρέκλας, προθυμία να πάρουν τα παλτά. Παρατηρείς το όμορφο και αριστοκρατικό art de la table και προσπαθείς να θυμηθείς πότε κάθισες τελευταία φορά σε τραπέζι με ασημένιο κηροπήγιο και αναμμένο κερί, με ασημένια, καλογυαλισμένα σερβίτσια και μαχαιροπίρουνα. Καθώς χαζεύεις τα μαχαιροπίρουνα που είναι σωστά ιεραρχημένα γύρω απ' τα πιάτα, αρχίζεις να ανακαλείς νοερά τους καλούς σου τρόπους στο τραπέζι και το savoir vivre που έχεις δει στις ταινίες.

Αντιλαμβάνεσαι την απουσία μουσικής και εκπλήσσεσαι που αυτό δεν σε ενοχλεί. Το εστιατόριο γεμίζει αργά και σταθερά με καλοντυμένο κόσμο, μέσης ηλικίας, αλλά και πιο νεαρά ζευγάρια. Όλοι συζητούν χαμηλόφωνα, ποτήρια τσουγκρίζουν, οι σερβιτόροι διακριτικά περιφέρονται ανάμεσα στα τραπέζια με τα σκεπασμένα πιάτα και το τρόλεϊ που φτιάχνει κρεπ σουζέτ.

Ο κατάλογος έχει αύρα γαλλική και υπόσχεται πολλά στον μυημένο αλλά προϊδεάζει και τον αμύητο. Η λίστα κρασιών είναι για σεμινάριο. Έτοιμο μενού σε πιο οικονομική τιμή δεν υπήρχε την βραδιά που πήγαμε, αλλά ο κατάλογος ικανοποιεί και τους πιο απαιτητικούς ουρανίσκους.

Έναρξη με νόστιμο ψωμάκι και ντιπ βουτύρου.

Επιλέγετε να ξεκινήσετε με σαλάτα και δύο ορεκτικά. Η σαλάτα Εριέτα (πράσινα λαχανικά, σπαράγγια και αβοκάντο) προτείνεται να έρθει χωρισμένη για δύο. Και καταφθάνει με το ίδιο ακριβώς στήσιμο σε κάθε πιάτο.

Συνεχίζεις με μιλφέιγ γαρίδας, ένα πολύ ιδιαίτερο πιάτο με εκπληκτική λευκή σάλτσα από πράσα. Οι γαριδούλες, κάτω από την κρούστα, βαπτίζονται μέσα στην -ομολογουμένως βαριά- αλλά τόσο ταιριαστή σάλτσα.

Τολμάς να κάνεις την υπέρβαση και να δοκιμάσεις τα σαλιγκάρια Βουργουνδίας. Ο ευγενικός σερβιτόρος προτείνει μισή μερίδα, γιατί βλέπει δυσπιστία από το έτερον ήμισυ. Καταφθάνει το ειδικό σκεύος με 6 σαλιγκάρια σε μια μυρωδάτη, σκορδάτη σάλτσα με μάραθο. Μαζί η ειδική λαβίδα και το πιρουνάκι. Ουδέν σχόλιο! Ο σύντροφός σου σε κοιτάζει με το στόμα ανοιχτό, αλλά δεν τολμάει να δοκιμάσει.

Στο μεταξύ το εστιατόριο γεμίζει, ο μαιτρ υποδέχεται τον κόσμο με ελαφρά υπόκλιση, οι δίσκοι με τα ασημένια καπάκια πηγαινοέρχονται. Παρατηρείς την διακόσμηση. Λίγο παλαιωμένη, αλλά φινετσάτη. Πίσω σου ένα γυάλινο βάζο με χρυσές, χριστουγεννιάτικες μπάλες σου θυμίζει ότι είναι χειμώνας κι έρχονται Χριστούγεννα. Το κερί λιώνει και το αντικαθιστούν. Ξαναερωτεύεσαι από την αρχή. Δίπλα σου ένας κύριος και μία κυρία που παίρνουν μόνο φιλέτο Paillard (Παγιάρ), συζητούν για την πολιτική κατάσταση της χώρας, με μεγάλο ενδιαφέρον και λεπτομέρεια. Για λίγο παρασύρεσαι στην κουβέντα τους.

Στο μεταξύ έρχονται, από τρεις σερβιτόρους, σκεπασμένα τα κυρίως. Οι δύο τοποθετούν με προσοχή τα πιάτα μπροστά μας και τα ανοίγουν ταυτόχρονα: Entrecote με cafe de paris και φιλετίνια κοτόπουλο με μανιτάρια. Το φιλέτο μου, μέτρια ψημένο, καλύπτεται από μία ωραία, πράσινη σάλτσα, δεν ξέρω πώς να την περιγράψω γευστικά. Πάντως γι' άλλη μια φορά δένει τέλεια με το κρέας. Ο τρίτος σερβιτόρος κρατάει δίσκο με λεπτοκομμένες τηγανιτές πατάτες και βάζει στο κάθε πιάτο όσες θέλουμε.

Για επιδόρπιο αποφασίζουμε να δοκιμάσουμε την creme brule. Ήταν, χωρίς υπερβολή, από τις καλύτερες που έχω δοκιμάσει ποτέ. Με μεστή γεύση από παχύ γάλα και άρωμα βανίλιας, με τραγανή και καραμελένια επιφάνεια... κάθε κουταλιά που έσπαγε, πλημμύριζε το στόμα.

Το δείπνο τελειώνει. Αφήνεις τα χρήματα μέσα στη δερμάτινη θήκη. Σας φέρνουν τα παλτά και σας βοηθούν να τα βάλετε. Η είσοδος ανοίγει και σας καληνυχτίζουν ευγενικά.

Καθώς απομακρύνεσαι υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι θα ξανάρθεις. Γιατί φεύγεις γεμάτος εικόνες, γιατί θέλεις να δοκιμάσεις και τα υπόλοιπα φιλέτα με τις γαλλικές σάλτσες... και το εσκαλόπ... και το φουά γκρα... και την αυθεντική εκτέλεση του σουφλέ σοκολάτας... Μέσα σου όμως ξέρεις ότι οι επισκέψεις σε τέτοια εστιατόρια είναι μοναδικές και δύσκολα επαναλαμβάνονται. Χρειάζεσαι μια καλή αφορμή. Πού θα πάει, θα βρεθεί!

...................................................................................................................................

Ο λογαριασμός για όσα πήραμε, μαζί με δύο ποτήρια κόκκινο, ελληνικό κρασί, έφτασε στα 120 ευρώ. Ούτε λίγα, φυσικά, ούτε εξωφρενικά πολλά, για την γευστική και ρομαντική εμπειρία που ζήσαμε. Θα έβαζα 4 και στο vfm, γιατί ξέρω ότι σε όλο τον κόσμο- εκτός Γαλλίας ενδεχομένως- η καλή γαλλική κουζίνα δεν προσφέρεται σε τέτοια τιμή. Αλλά για τα πενιχρά οικονομικά του μέσου Έλληνα, δηλαδή όλων εμάς, το ποσό των 50- 60 ευρώ ανά άτομο αποτελεί δυστυχώς μια (πολύ) ακριβή πολυτέλεια.

Όσον αφορά στην γεύση, σκοπός της κριτικής μου δεν είναι να πλέξω το εγκώμιο γενικά και αόριστα. Η γεύση είναι πάντα κάτι υποκειμενικό. Η γαλλική κουζίνα είναι ντελικάτη ("η μητέρα των κουζινών", όπως ωραία λέει ο χρήστης Τρώγων), αλλά βαριά, βασίζεται πολύ στη σάλτσα, την κρέμα, το βούτυρο. Ορισμένα εδέσματα, όπως το φουά γκρα, τα σαλιγκάρια, τα βατραχοπόδαρα, η κρεμμυδόσουπα... μικρές νοστιμιές της Γαλλίας, απευθύνονται μόνο σε ουρανίσκους συνηθισμένους ή έστω δεκτικούς στη γευστική δοκιμή. Το κρέας έρχεται περιχυμένο με μία σάλτσα νόστιμη και ιδιαίτερη κάθε φορά. Απέχει απ' ότι έχουμε ως φιλέτο στο νου μας.

Ναι, είναι ένα καλό εστιατόριο το L' Abreuvoir, αλλά όπως σε κάθε ιδιαίτερο μέρος, πρέπει να ξέρεις πού πηγαίνεις και να είσαι υποψιασμένος πόσο θα το πληρώσεις. Για να μην βρεθείς προ εκπλήξεως.