Loader

Περιγραφή

Παραδοσιακή γαλλική κουζίνα. Και μεσημέρι.

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

02 Ιούλ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
26-36

Πέμπτη 28/6 είμαι στο Κολωνάκι με φίλο και, έχοντας καλή διάθεση, αποφασίζω να επισκεφθώ πάλι, μετά από χρόνια, το κλασικό εστιατόριο παραδοσιακής γαλλικής κουζίνας ABREUVOIR (A), το θρυλικό διαμάντι της οδού Ξενοκράτους, με τον κατάφυτο από μουριές κήπο στο μικρό πάρκο της περιοχής. Είναι βράδυ γύρω στις 8.15 μ. μ. και οι παρέες ήδη καταφθάνουν η μια μετά την άλλη, ανάμεσά τους δε πολιτικοί της Κυβέρνησης, της Αντιπολίτευσης, επιχειρηματίες και πάσης φύσεως γευσιγνώστες.

Το ABREUVOIR το έχω συνδέσει με βιώματά του απ’ το παρελθόν και το επισκέπτομαι κάθε 4-5 χρόνια. Πώς να ξεχάσω την πρώτη μου επίσκεψη εκεί, κατά τη χρονιά της Μεταπολίτευσης, εποχή των ανέμελων φοιτητικών μου χρόνων και της θητείας μου! Πήγαμε με μια φίλη και θυμάμαι ότι πλήρωσα σε δραχμές τον αριθμό των ημερών ενός χρόνου, απολαμβάνοντας με το ποσό των 365 δρχ. δυο μερίδες αστακού και δυο μπύρες!! Βέβαια, υπενθυμίζω στους νεότερους ότι την εποχή εκείνη το ποσό αυτό αντιπροσώπευε περίπου την αξία ¼ μιας χρυσής λίρας, που είχε ~1.500 δρχ.! Σήμερα, η χρυσή λίρα ισοδυναμεί περίπου με 260 €, άρα το ¼ με ~ 65 €, ενώ για το ίδιο γεύμα σήμερα (αν και τον φρέσκο αστακό τον σερβίρουν στο Α συνήθως χειμώνα και άνοιξη) πιθανόν να χρειαζόμουνα τα διπλά χρήματα: ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ, ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΑΚΡΙΒΑΙΝΕΙ, ΑΛΛΑ ΟΙ ΑΞΙΕΣ ΜΕΝΟΥΝ!!

Απ’ τα χρόνια εκείνα θυμάμαι πάντα τον ίδιο μαιτρ, τον Θόδωρο, που βρίσκεται στο Α απ’ τις αρχές της δεκαετίας του 80, και τα 4-5 γκαρσόνια, που ενώ αλλάζουν, παραμένουν απόλυτα ευγενικά και ενημερωμένα πάνω στο αντικείμενο τους, ντυμένα ομοιόμορφα με μαύρα πανταλόνια, μπεζ γιλέκα και μαύρα παπιγιόν, κάτι που σε ελάχιστα μέρη συναντάμε εδώ πλέον!

Το Α ιδρύθηκε απ’ τον Αλέξη Κότση στα 1965, έναν ευφυή επιχειρηματία που είχε σπουδάσει μάγειρας στη Γαλλία και προηγουμένως ήταν καταξιωμένος αρχιμάγειρας στο γαλλικό εργοστάσιο Αλουμινίου της Πεσινέ, στα Άσπρα Σπίτια της Βοιωτίας. Φανταστείτε τη συγκίνησή μου όταν, μετά το φαγητό, συνάντησα την αριστοκρατική μορφή του ανθρώπου που λάνσαρε στη χώρα μας τη Γαλλική κουζίνα, μοιραζόμενος μαζί του διάφορες παλιές αναμνήσεις μου! Δίπλα του ήταν η κόρη του Κλαίρη, επί των Δημοσίων Σχέσεων τώρα, ενώ ο αδελφός της Σπύρος, είναι εδώ και χρόνια ο καταξιωμένος σεφ του γαλλικού εστιατορίου.

ABREUVOIR στα γαλλικά είναι η ποτίστρα των αλόγων, και φυσικά φθάνοντας στον χώρο εντυπωσιάζει το φανάρι με το μαύρο άλογο, σήμα κατατεθέν του Α.

Πληροφορήθηκα ότι ο σεφ, εκτός της μαγειρικής του τέχνης, βασίζεται σε πολύ αξιόπιστους προμηθευτές των πρώτων υλών, κι ανάμεσά τους τον ‘Κοράκη’ της Βαρβακείου για τα ψάρια και τον ‘Παπούλια’ του Παγκρατίου για τα κρέατα.

Όσον αφορά το κτίριο, εσωτερικά έχει περί τα 15 τραπέζια, για 60 άτομα, ενώ στο βάθος βρίσκονται οι πεντακάθαρες τουαλέτες του. Μια μερική ανακαίνιση ασφαλώς θα αναδείκνυε τον χώρο αυτό εις το έπακρον.
Εξωτερικά, στον θαυμάσιο κήπο με τις μουριές, απολαμβάνει κανείς το εξαιρετικό γεύμα ή δείπνο, σε καθημερινή βάση. Μέτρησα καμιά 20αριά τραπέζια, ορθογώνια και μεγάλες ροτόντες, για 80 τουλάχιστον θαμώνες, ενώ εμείς καθίσαμε σε μικρό γωνιακό τραπέζι στο βάθος του κήπου, με τα φερ φορζέ, και τα τραπέζια με τα ολόλευκα τραπεζομάντιλα, τα ασημένια μαχαιροπίρουνα και κηροπήγια, όπως και το υποδειγματικό κυριολεκτικά σερβίρισμα με τις κλασικές ασημένιες καμπάνες!!

Πριν περάσω στο φαγητό, μια παρατήρησή μου: ορισμένοι υποτιμούν το γεγονός ότι στα πενήντα και κάτι χρόνια της ιστορίας του Α, οι σεφ παραμένουν απόλυτα πιστοί στο μενού, αγνοώντας τις διάφορες καινοτομίες της γαλλικής nouvelle cuisine. Κατά την ταπεινή μου δε γνώμη, κακώς ένας θεσμός σαν το ABREUVOIR στερείται ακόμη αστεριού Michelin, τη στιγμή που το διαθέτουν τα: Funky Gourmet, Σπονδή, Βαρούλκο, Hytra & Botrini’s!! Όλοι αυτοί ίσως λησμονούν ότι η παραδοσιακή γαλλική κουζίνα που ταυτίζεται μ’ αυτή του Α, είναι μια υπόθεση υψηλής γαστρονομικής τέχνης τεσσάρων τουλάχιστον αιώνων, ήδη απ’ την εποχή του Βασιλιά Ηλίου, δηλ. Λουδοβίκου XIV (1643-1715). Σημειωτέον ότι έκτοτε, υπήρχαν κατά τη Γαλλική Επανάσταση περί τα 100 ρεστοράν, που επί Ναπολέοντος έγιναν 600, ενώ σήμερα το Παρίσι μόνο αριθμεί περί τους 18.000 χώρους εστίασης. Εδώ στην Αθήνα το ask4food έχει ήδη καταγράψει κοντά στα 5.000: ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΑΥΞΑΝΕΙ!!

Ποιες είναι άραγε οι κλασικές σπεσιαλιτέ του Α; Σαλιγκάρια και βοδινό Βουργουνδίας, βατραχοπόδαρα, πάπια πορτοκάλι, κόκορας κρασάτος, steak tartare, tournedos Rossini, φουαγκρά πάπιας με πορτοκάλι, και απ’ τα επιδόρπια οι μοναδικές crepes Suzette, με την ιεροτελεστία παρασκευής τους ενώπιόν σας, και το φλαμπάρισμα με Grand Marnier, χυμό πορτοκάλι & καραμελωμένη ζάχαρη.

Αναφορικά με τη λίστα φαγητών και ποτών που υπάρχει ηλεκτρονικά στο σάιτ του Α και όπου θα αναφερθώ επιγραμματικά, εδώ και 5 χρόνια σερβίρουν, όπως και στη Γαλλία, ένα ενδιαφέρον μενού τριών πιάτων επιλογής, αρχικά τα μεσημέρια και πιο πρόσφατα, μεσημέρια και βράδια, στην τιμή των 33 €, το οποίο και τιμήσαμε, και το οποίο στη λίστα θα κόστιζε τουλάχιστον 50 €!

Απ’ τα πιάτα της λίστας ξεχωρίζουν σαλάτες στα 10-12 €, κρύα και ζεστά ορεκτικά, από 12-24 €, κύρια πιάτα και σχάρας, από 15-45 € (τιμή που αφορά την κλασική γλώσσα meuniere)! Τα επιδόρπια έχουν από 10 μέχρι 28 €, τιμή που αφορά τις crepes Suzette για δύο άτομα, αλλά χαλάλι τους!!

Εξάλλου, η λίστα των κρασιών, με τις 300 τουλάχιστον ετικέτες γαλλικών και ελληνικών κρασιών διαφόρων περιοχών, με σαμπάνιες, αποστάγματα, κονιάκ, λικέρ και άλλους επιδόρπιους οίνους, είναι απόλυτα ενημερωμένη και αξιόλογη για τα ελληνικά δεδομένα!!

Εμείς λοιπόν δοκιμάσαμε απ’ το μενού τα εξής πιάτα:

• Ο φίλος μου πήρε απ’ τις σαλάτες την ιαπωνική, που ήταν μια πράσινη σαλάτα με μαρούλι, μήλα, καρύδια και ωραία σος.
• Εγώ, για πρώτο, δοκίμασα το mille-feuille γαρίδας, ένα εξαίσιο πιάτο με τον κεντρικό πυρήνα με μια-δυο γαρίδες, ενώ απλώνονταν ολόγυρα μια φοβερή ανοιχτόχρωμη σος γαρίδων με προσθήκη πράσου και βοτάνων. Ο Σπύρος είναι μάστορας στις σάλτσες, που αναδεικνύουν την κουζίνα του!
• Για κύριο πιάτο, ο φίλος έφαγε ένα σολομό σχάρας με λαχανικά, που ήταν μέτριου μεγέθους μερίδα (στο μενού οι μερίδες είναι κάπως μικρότερες), αλλά πολύ γευστικό έδεσμα.
• Εγώ πήρα την entrecote café de Paris, που ήταν πού καλή μερίδα, με την κλασική σος που σαν βάση είχε βότανα και σκόρδο. Συνοδεύονταν από άπειρες μικροσκοπικές τηγανιτές πατάτες, τις γνωστές frites, και ήταν σχεδόν σαν το πρότυπό μου που δοκίμασα παλιότερα στο ΣΠΥΡΟΣ-ΒΑΣΙΛΗΣ (του οποίου άλλωστε οι ιδιοκτήτες μαθήτευσαν στον κ. Α. Κότση).
• Ο φίλος για επιδόρπιο πήρε συνδυασμό τριών γεύσεων παγωτού – σορμπέ (πικραμύγδαλο, μάνγκο, φρούτα του δάσους), που το τσάκισε!
• Εγώ, τέλος, ζήτησα την αγαπημένη μου μους σοκολάτας, που ήταν ό, τι καλύτερο και πιο αφράτο δοκίμασα εδώ και πολύ καιρό!! Ήρθανε τρία σφαιρικά κομμάτια στο πιάτο μου, με δύο διαφορετικές σος, μαύρη και κίτρινη. Αγαπητό PONTIKI, εσύ που τα λατρεύεις κάτι τέτοια καλούδια, μην το χάσεις. Επισκέψου το Α με πρώτη ευκαιρία, και σαν ‘συνάδελφος’ του σεφ στα γλυκά, ίσως του αποσπάσεις και κάποια επτασφράγιστα μυστικά της μαγικής συνταγής του!!
• Στην αρχή ήρθαν μικρές φέτες ζεστού ψωμιού (χρέωση 2 €), και νερό εμφιαλωμένο, χρέωση 4 €!!!
• Συνοδέψαμε με ½ λίτρο καράφας house-wine κόκκινο, θαρρώ Αγιωργίτικο, που ήταν ταιριαστό και γλυκόπιοτο, στα 10 €.

Πλήρωσα 82 € (κατά κεφαλήν κατηγορία 26/36 € χωρίς το κρασί), άριστο vfm για όλα αυτά στο Α, ελπίζω μάλιστα να το επαναλάβω πιο σύντομα από ό, τι στο παρελθόν.

Με το ABREUVOIR, ένα εστιατόριο-ορόσημο, συμπληρώνεται σήμερα η 200η κριτική μου, μέσα σε τρία περίπου χρόνια! Τίποτα δεν είναι τυχαίο τελικά…
Όπως βλέπετε, το αξιολόγησα επάξια με 4 τεσσάρια σε γεύση, εξυπηρέτηση, χώρο και vfm. Στο παρελθόν, αυτό το έχω κάνει μόνο σε άλλα 8 εστιατόρια, δηλ. ποσοστό 4%: πρόκειται για το ΟΙΝΟΜΑΓΕΙΡΕΙΟ ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ, στα Καμίνια, το 2015, τα CTC, BEER TALES, HEALTHY BITES, ΤΥΡΟΚΟΜΕΙΟ ΚΩΣΤΑΡΕΛΟΥ, ZAMPANO, GRATELLA, το 2017, και τα PROSOPA, εφέτος! Θεωρώ ότι η βαθμολογία μου, παρά τον αναμφισβήτητο υποκειμενισμό της, έχει κάποια σημασία, τουλάχιστον για τους έμπιστους φίλους καλοφαγάδες, που με τα χρόνια έχουν αμοιβαία ταιριάξει τα χνότα μας!!

Συμπερασματικά, φίλες και φίλοι καλοφαγάδες, γαλλιστί γκουρμέ, σας εύχομαι με την ψυχή μου να γιορτάσετε στο κλασικό ABREUVOIR την επόμενη επέτειό σας!!

10 medium

02 Φεβ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
50-64

Μερικά εστιατόρια δεν χρειάζονται συστάσεις. Ένα από αυτά είναι και το Το L' Abreuvoir. Με ιστορία πολλών δεκαετιών στο γαστριμαργικό χάρτη της Αθήνας έχει αποδείξει την διαχρονικότητά του.

Εγώ έρχομαι απλώς προς επιβεβαίωση των όσων έχουν ήδη γραφτεί και σχολιαστεί να προσθέσω την εμπειρία μου, ως μικρό λιθαράκι. Για εμένα η επίσκεψη στο L' Abreuvoir αποτελούσε κρυφό πόθο αρκετά χρόνια τώρα. Πέρα από την αυθεντική γαλλική κουζίνα του, την οποία ήθελα πολύ να δοκιμάσω, θεωρώ ότι αξίζει την επίσκεψη και μόνο για την εμπειρία. Είναι ίσως το κατεξοχήν εστιατόριο γαλλικής κουζίνας κι ένας από τους λίγους εκπροσώπους της παλιάς αστικής κουζίνας στην Αθήνα, τουλάχιστον ως προς το ύφος (εφόσον μιλάμε για γαλλικό).

Το δείπνο στο L' Abreuvoir ένα χειμωνιάτικο βράδυ, αποτέλεσε ένα ταξίδι στο παρελθόν και σε έναν κόσμο γεύσεων και εικόνων με τον οποίο οι περισσότεροι δεν έχουμε μεγάλη εξοικείωση. Θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω την εμπειρία και την ατμόσφαιρα των όσων όμορφων βίωσα εκείνο το βράδυ του Δεκέμβρη.

..................................................................................................................................

Λίγο πιο πάνω από την Μαράσλειο, ξεκινά η οδός Ξενοκράτους, ένας ήσυχος δρόμος μακριά από το θορυβώδες Κολωνάκι. Απέναντι από ένα μικρό αλσάκι, την προσοχή τραβάει μια φωτισμένη επιγραφή με το αλογάκι. Restaurant Bar L' Abreuvoir. Τζαμαρίες διακριτικές, η πόρτα ανοίγει από τον ευγενικό μετρ, και από τον κρύο δρόμο μπαίνεις σε έναν χώρο σχεδόν μυσταγωγικό. Χαμηλός φωτισμός, μικρά τραπεζάκια με μακριά τραπεζομάντιλα, σκουρόχρωμοι καναπέδες, μια ζεστασιά και μια εγγύτητα που όμως δεν στερεί την ιδιωτικότητα. Στο χώρο κινούνται άψογα ντυμένοι με κρεμ σακάκια και παπιγιόν οι κύριοι της εξυπηρέτησης.

Σου προτείνονται δύο ή τρεις επιλογές τραπεζιών και επιλέγεις να καθίσετε ήσυχα και ρομαντικά σε τραπεζάκι για δύο στον καναπέ. Καλωσόρισμα στο τραπέζι σας από το σέρβις, διακριτικό τράβηγμα της καρέκλας, προθυμία να πάρουν τα παλτά. Παρατηρείς το όμορφο και αριστοκρατικό art de la table και προσπαθείς να θυμηθείς πότε κάθισες τελευταία φορά σε τραπέζι με ασημένιο κηροπήγιο και αναμμένο κερί, με ασημένια, καλογυαλισμένα σερβίτσια και μαχαιροπίρουνα. Καθώς χαζεύεις τα μαχαιροπίρουνα που είναι σωστά ιεραρχημένα γύρω απ' τα πιάτα, αρχίζεις να ανακαλείς νοερά τους καλούς σου τρόπους στο τραπέζι και το savoir vivre που έχεις δει στις ταινίες.

Αντιλαμβάνεσαι την απουσία μουσικής και εκπλήσσεσαι που αυτό δεν σε ενοχλεί. Το εστιατόριο γεμίζει αργά και σταθερά με καλοντυμένο κόσμο, μέσης ηλικίας, αλλά και πιο νεαρά ζευγάρια. Όλοι συζητούν χαμηλόφωνα, ποτήρια τσουγκρίζουν, οι σερβιτόροι διακριτικά περιφέρονται ανάμεσα στα τραπέζια με τα σκεπασμένα πιάτα και το τρόλεϊ που φτιάχνει κρεπ σουζέτ.

Ο κατάλογος έχει αύρα γαλλική και υπόσχεται πολλά στον μυημένο αλλά προϊδεάζει και τον αμύητο. Η λίστα κρασιών είναι για σεμινάριο. Έτοιμο μενού σε πιο οικονομική τιμή δεν υπήρχε την βραδιά που πήγαμε, αλλά ο κατάλογος ικανοποιεί και τους πιο απαιτητικούς ουρανίσκους.

Έναρξη με νόστιμο ψωμάκι και ντιπ βουτύρου.

Επιλέγετε να ξεκινήσετε με σαλάτα και δύο ορεκτικά. Η σαλάτα Εριέτα (πράσινα λαχανικά, σπαράγγια και αβοκάντο) προτείνεται να έρθει χωρισμένη για δύο. Και καταφθάνει με το ίδιο ακριβώς στήσιμο σε κάθε πιάτο.

Συνεχίζεις με μιλφέιγ γαρίδας, ένα πολύ ιδιαίτερο πιάτο με εκπληκτική λευκή σάλτσα από πράσα. Οι γαριδούλες, κάτω από την κρούστα, βαπτίζονται μέσα στην -ομολογουμένως βαριά- αλλά τόσο ταιριαστή σάλτσα.

Τολμάς να κάνεις την υπέρβαση και να δοκιμάσεις τα σαλιγκάρια Βουργουνδίας. Ο ευγενικός σερβιτόρος προτείνει μισή μερίδα, γιατί βλέπει δυσπιστία από το έτερον ήμισυ. Καταφθάνει το ειδικό σκεύος με 6 σαλιγκάρια σε μια μυρωδάτη, σκορδάτη σάλτσα με μάραθο. Μαζί η ειδική λαβίδα και το πιρουνάκι. Ουδέν σχόλιο! Ο σύντροφός σου σε κοιτάζει με το στόμα ανοιχτό, αλλά δεν τολμάει να δοκιμάσει.

Στο μεταξύ το εστιατόριο γεμίζει, ο μαιτρ υποδέχεται τον κόσμο με ελαφρά υπόκλιση, οι δίσκοι με τα ασημένια καπάκια πηγαινοέρχονται. Παρατηρείς την διακόσμηση. Λίγο παλαιωμένη, αλλά φινετσάτη. Πίσω σου ένα γυάλινο βάζο με χρυσές, χριστουγεννιάτικες μπάλες σου θυμίζει ότι είναι χειμώνας κι έρχονται Χριστούγεννα. Το κερί λιώνει και το αντικαθιστούν. Ξαναερωτεύεσαι από την αρχή. Δίπλα σου ένας κύριος και μία κυρία που παίρνουν μόνο φιλέτο Paillard (Παγιάρ), συζητούν για την πολιτική κατάσταση της χώρας, με μεγάλο ενδιαφέρον και λεπτομέρεια. Για λίγο παρασύρεσαι στην κουβέντα τους.

Στο μεταξύ έρχονται, από τρεις σερβιτόρους, σκεπασμένα τα κυρίως. Οι δύο τοποθετούν με προσοχή τα πιάτα μπροστά μας και τα ανοίγουν ταυτόχρονα: Entrecote με cafe de paris και φιλετίνια κοτόπουλο με μανιτάρια. Το φιλέτο μου, μέτρια ψημένο, καλύπτεται από μία ωραία, πράσινη σάλτσα, δεν ξέρω πώς να την περιγράψω γευστικά. Πάντως γι' άλλη μια φορά δένει τέλεια με το κρέας. Ο τρίτος σερβιτόρος κρατάει δίσκο με λεπτοκομμένες τηγανιτές πατάτες και βάζει στο κάθε πιάτο όσες θέλουμε.

Για επιδόρπιο αποφασίζουμε να δοκιμάσουμε την creme brule. Ήταν, χωρίς υπερβολή, από τις καλύτερες που έχω δοκιμάσει ποτέ. Με μεστή γεύση από παχύ γάλα και άρωμα βανίλιας, με τραγανή και καραμελένια επιφάνεια... κάθε κουταλιά που έσπαγε, πλημμύριζε το στόμα.

Το δείπνο τελειώνει. Αφήνεις τα χρήματα μέσα στη δερμάτινη θήκη. Σας φέρνουν τα παλτά και σας βοηθούν να τα βάλετε. Η είσοδος ανοίγει και σας καληνυχτίζουν ευγενικά.

Καθώς απομακρύνεσαι υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι θα ξανάρθεις. Γιατί φεύγεις γεμάτος εικόνες, γιατί θέλεις να δοκιμάσεις και τα υπόλοιπα φιλέτα με τις γαλλικές σάλτσες... και το εσκαλόπ... και το φουά γκρα... και την αυθεντική εκτέλεση του σουφλέ σοκολάτας... Μέσα σου όμως ξέρεις ότι οι επισκέψεις σε τέτοια εστιατόρια είναι μοναδικές και δύσκολα επαναλαμβάνονται. Χρειάζεσαι μια καλή αφορμή. Πού θα πάει, θα βρεθεί!

...................................................................................................................................

Ο λογαριασμός για όσα πήραμε, μαζί με δύο ποτήρια κόκκινο, ελληνικό κρασί, έφτασε στα 120 ευρώ. Ούτε λίγα, φυσικά, ούτε εξωφρενικά πολλά, για την γευστική και ρομαντική εμπειρία που ζήσαμε. Θα έβαζα 4 και στο vfm, γιατί ξέρω ότι σε όλο τον κόσμο- εκτός Γαλλίας ενδεχομένως- η καλή γαλλική κουζίνα δεν προσφέρεται σε τέτοια τιμή. Αλλά για τα πενιχρά οικονομικά του μέσου Έλληνα, δηλαδή όλων εμάς, το ποσό των 50- 60 ευρώ ανά άτομο αποτελεί δυστυχώς μια (πολύ) ακριβή πολυτέλεια.

Όσον αφορά στην γεύση, σκοπός της κριτικής μου δεν είναι να πλέξω το εγκώμιο γενικά και αόριστα. Η γεύση είναι πάντα κάτι υποκειμενικό. Η γαλλική κουζίνα είναι ντελικάτη ("η μητέρα των κουζινών", όπως ωραία λέει ο χρήστης Τρώγων), αλλά βαριά, βασίζεται πολύ στη σάλτσα, την κρέμα, το βούτυρο. Ορισμένα εδέσματα, όπως το φουά γκρα, τα σαλιγκάρια, τα βατραχοπόδαρα, η κρεμμυδόσουπα... μικρές νοστιμιές της Γαλλίας, απευθύνονται μόνο σε ουρανίσκους συνηθισμένους ή έστω δεκτικούς στη γευστική δοκιμή. Το κρέας έρχεται περιχυμένο με μία σάλτσα νόστιμη και ιδιαίτερη κάθε φορά. Απέχει απ' ότι έχουμε ως φιλέτο στο νου μας.

Ναι, είναι ένα καλό εστιατόριο το L' Abreuvoir, αλλά όπως σε κάθε ιδιαίτερο μέρος, πρέπει να ξέρεις πού πηγαίνεις και να είσαι υποψιασμένος πόσο θα το πληρώσεις. Για να μην βρεθείς προ εκπλήξεως.

03 Δεκ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
50-64

Ζητώ εκ προοιμίου συγγνώμη. Θα είναι μία σχετικά μακροσκελής αλλά για τους ορθούς λόγους –θέλω να πιστεύω- κριτική.

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ - Περί γαλλικής γαστρονομίας (παραγραφούλες 10)
-------------------------------------------
Όταν οι άνθρωποι ξεχώρισαν από τους πιθηκοειδείς προγόνους τους και δημιούργησαν πολιτισμό, προϊόντος του χρόνου, ανάμεσα σε άλλα ανέκυψε και το θέμα της κατοικίας.

Έτσι, δεδομένων των περιβαλλοντολογικών συνθηκών, υπήρξαν φυλές ή λαοί που απλά οικοδομούσαν ένα τετράγωνο/στρογγυλό/επίμηκες κτίσμα εντός του οποίου στοίβαζαν τα υπάρχοντά τους και τους εαυτούς τους, πχ οι Σαρακατσάνοι. Θα λέγαμε κάτι σαν αποθήκευση ανθρώπων και πραγμάτων. Ίσα ίσα να προφυλαχθούν από τα καιρικά φαινόμενα και τα υπόλοιπα ζώα. Ας τους βαφτίσουμε χτίστες.

Υπήρξαν λαοί ή φυλές που ενδιαφέρθηκαν να ομορφύνουν το οικοδόμημα αυτό. Το διακόσμησαν. Με μια ζωγραφιά. Με ένα σκάλισμα στο έπιπλο. Το οικοδόμημα παρέμενε απλό αλλά βάλαν κι ένα ακροκέραμο στην σκεπή να ομορφύνει. Ας τους βαφτίσουμε διακοσμητές.

Τέλος, υπήρξαν λαοί οι οποίοι ενδιαφέρθηκαν για τη μορφή του κτηρίου και πως αυτή αλληλεπιδρά με τον χώρο στον οποίο βρίσκεται αλλά και με τη χρήση για την οποία προορίζεται. Αυτοί επέδρασαν στη δομή του κτηρίου και όχι στον εξωραϊσμό του. Ας τους βαφτίσουμε αρχιτέκτονες.

Οι χτίστες της μαγειρικής είναι πχ οι Άγγλοι ή οι Ολλανδοί. Άνθρωποι των οποίων η γαστρονομική παράδοση αφορούσε αποκλειστικά και μόνο την επιβίωσή τους. Την προστασία τους από τη λιμοκτονία. Τίποτα άλλο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι οι Άγγλοι θεωρούν πολύ εντυπωσιακό πάνω σε μια μπριζόλα να βάλουν ένα τηγανιτό αβγό. Μπορεί να τυχαίνει να είναι συμπαθητικό αλλά ειλικρινά δεν έχει καμία σκέψη από πίσω του.

Οι διακοσμητές της μαγειρικής είναι η πλειονότητα των άλλων λαών: από Κινέζους μέχρι Ιταλούς και από Μεξικανούς μέχρι Μαροκινούς (και εμείς οι Ρωμηοί βεβαίως). Βάζουν λίγο κύμινο ή λίγο κόλιανδρο, λίγο τσίλι ή λίγο βασιλικό να ομορφύνουν (γευστικά) το πιάτο τους.
Άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο επεμβαίνουν πάνω στο δεδομένο: ένα κρέας, λίγο ψάρι, όσπρια, ζυμαρικά ή δημητριακά.

Οι Γάλλοι δεν είναι μάγειρες είναι γαστρονόμοι. Δεν είναι χτίστες ή διακοσμητές είναι αρχιτέκτονες. Δημιουργούν το πλαίσιο στο οποίο θα κινηθούν οι γεύσεις τους. Δομούν το γευστικό τους σύμπαν κατά την επιθυμία τους διότι απλούστατα ξέρουν και μπορούν. Δεν έχουν περιορισμό αλλά δημιουργούν τα όρια. Οι λόγοι ανάγονται στην τοπογεωγραφία και στην ιστορία τους αλλά σαφέστατα είναι αυτοί που θεμελίωσαν την έννοια της γαστρονομίας έτσι όπως την εννοούμε:
Όχι ισορροπίες γεύσεων συστατικών αλλά συνεπίδραση και αλληλεπίδραση συστατικών σε ΧΗΜΙΚΟ επίπεδο ώστε να δημιουργήσουν μία ΝΕΑ γεύση, μη προϋπάρχουσα, η οποία δεν αναλύεται –απαραίτητα- στα συστατικά της. Πολύ πριν τη μοριακή γαστρονομία, έτσι όπως όλες οι ελληνικές συνταγές ξεκινάνε με το «τσιγαρίζουμε το κρεμμύδι σε λίγο λάδι», οι γαλλικές ξεκινούσαν με ένα τυπικό roux.

Έτσι όπως οι αρχιτέκτονες βγήκαν από τα στενά και πεπερασμένα όρια του τούβλου και της πέτρας (όπως έχτιζε η ανθρωπότητα από καταβολής κόσμου έως το 1910-1920) με τη χρήση του τσιμέντου και του χάλυβα έτσι οι Γάλλοι πέτυχαν να αναμορφώσουν την έννοια της γαστρονομίας με την χρήση του βουτύρου. Είναι ο δικός τους χάλυβας. Το δικό τους μπετό. (Δι’ εμέ μόνο οι Ινδοί δύνανται να συγκριθούν με τους Γάλλους διότι και αυτοί κατέχουν το μυστικό της Σάλτσας).

Αυτά για τη γαλλική μαγειρική γενικά. Δεν είναι φαγητό είναι τέχνη. Κι έτσι όπως δεν θα μπορούσες να ζεις μέσα στον Παρθενώνα, εκτός κι αν είσαι ένας Ατζαγιόλι, δεν μπορείς να τρως κάθε μέρα γαλλικό, για να το πούμε κι αυτό, καθώς σε μία και μόνη επίσκεψη φάγαμε τόσο βούτυρο όσο συνήθως καταναλώνουμε σε 8-9 μήνες…

ΚΥΡΙΩΣ ΜΕΡΟΣ
----------------------------------
Ειδικά τώρα το L’ Abreuvoir είναι, νομίζω, ένα εξαιρετικό δείγμα, αν όχι το καλλίτερο, της εν Αθήναις γαλλικής μαγειρικής. Δυστυχώς ως μη ειδήμων δεν μπόρεσα να ξεφύγω από το αντίστοιχο 'μουσακάς-τζατζίκι' αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αγάπησα τρελά, αν όχι απαραίτητα την γεύση, την τεχνική και την εκτέλεσή της.

Έτσι ένα ερωτευμένο βράδυ Παρασκευής (25-11-2016) πήραμε:
- Σαλιγκάρια μπουργκινιόν. Η καλλίτερη έκδοση που έχω φάει ποτέ εν Ελλάδι ή και εκτός. Το βούτυρο ήταν λιωμένο, το σκόρδο πρέπει να ήτο ήδη μαγειρεμένο και άρα είχε μόνο γεύση και όχι αψάδα ενώ ο μαϊντανός ήτο τόσο ψιλοκομμένος που σχημάτιζε μια πάστα που είχε διαλυθεί στο βούτυρο. Σερβιρισμένο με το εδικό σετάκι του (πιατάκι, λαβίδα, πηρουνάκι) ήταν γοητευτικό.

- Κρεμμυδόσουπα. Το τυρί είχε όντως γκρατιναριστεί ιδανικά απογειώνοντας τόσο το χρώμα όσο και το άρωμα. Κατά τα λοιπά ήτο μια αξιέραστος κρεμμυδόσουπα αλλά τίποτα παραπάνω από μια κρεμμυδόσουπα, η οποία ακόμη και στην αριστεία της έχει πεπερασμένα όρια.

- Μιφλέιγ με γαρίδες. Άσχετο με τα προηγούμενα και τα επόμενα κι όμως το ωραιότερο πιάτο της βραδιάς. Από την στιγμή που έβαζες την μπουκιά στο στόμα η γεύση και τα αρώματα σε κατάκλυζαν σε επίπεδα. Από τα πιο σύνθετα γευστικά πιάτα με θαυμαστή ισορροπία μεταξύ οξύτητας και λιπαρότητας. Εάν και εφόσον υπάρξει επόμενη βραδιά α) θα γίνει μενού θαλασσινών και β) αυτό το πιάτο δεν υπάρχει περίπτωση να λείπει.

- Βοδινό μπουργκινιόν. Κλασικό πιάτο σε μια πάρα πολύ καλή εκτέλεση όπου οι διαφορετικές υφές (το κρουστό κρεμμύδι, το σαρκώδες μπέηκον, η παχύρρευστη σάλτσα) δέναν εξαιρετικά με τον άφθονο πουρέ από τον οποίο συνοδεύτηκε. Μοναδική γευστική παραφωνία της βραδιάς ήταν η υπέρ του δέοντος αλμυρότητα της σάλτσας.

- Εντρεκότ με σάλτσα καφέ ντε Παρί. Εκ νέου μαγική ισορροπία λιπαρότητας – οξύτητας. Τέλεια εκτελεσμένο rare medium-rare. Άφθονες τηγανιτές πατάτες. Ω ναι. Ένα κομμάτι ψητού κρέατος μπορεί επάξια να ανήκει στην «υψηλή μαγειρική» αν ξέρεις πώς να δομήσεις μια σάλτσα πάνω του.

- Κρεπ σουζέτ. Ήτοι κρέπες των οποίων η παρασκευή ολοκληρώνεται ενώπιον του πελάτη. Αν σ’ αρέσουν τα σόου είναι ωραίο. Έρχεται ο ειδικός πατισιέ με το τρόλλευ που έχει εστία γκαζιού. Ξεκινά να καραμελώνει τη ζάχαρη με βούτυρο και λίγο λεμόνι σε ένα τηγάνι. Μόλις πάρει να καραμελώνει σβύνει με χυμό πορτοκάλι και προσθέτει ξύσμα πορτοκάλι. Εμβαπτίζει τέσσερις κρέπες και τις αφήνει να μαγειρευθούν μέχρι να αρχίσει να δένει το σιρόπι. Σβύνει εκ νέου με Grand Marnier και φλαμπάρει ολίγον τι. Έχει βαθιά βελούδινη υφή ενώ το άρωμα του πορτοκαλιού έχει αποκτήσει βάθος και έχει χάσει την οξύτητά του, την οποία και αντιπαθώ.

- Ήπιαμε Δυο Ελιές του κυρ-Γιάννη, το οποίο μάλιστα ήταν και ειδική εμφιάλωση για το L' Abreuvoir για τα 50 χρόνια λειτουργίας που έκλεισε πέρσι. Ένα κρασί που αγνοούσα αλλά είναι υπέροχο. Δένει εξαιρετικά merlot και syrah με ξινόμαυρο. Έχει μεστό σώμα, συμπαθέστατες τανίνες, ισορροπημένη και μακρά επίγευση. Καίτοι ελαφρώς ζωηρό στη μύτη άνετα ένιωθες –σε δεύτερο χρόνο- αρώματα βανίλιας και κόκκινων φρούτων. Πήγαινε εξαιρετικά με όλα πλην (βεβαίως βεβαίως) των γαρίδων. Από τις λίγες φορές που έξω έχω πάρει εμφιαλωμένο που με χαρά θα έπινα και στο σπίτι μου. Από τα κρασιά που συνιστώ ανεπιφύλακτα και στο συγκεκριμένο εστιατόριο σε βγάζουν από την ανάγκη να πληρώσεις τον προϋπολογισμό της Νοτιοαφρικανικής Δημοκρατίας για ένα μπουκάλι κρασί. Να κολλήσω εδώ το ότι η λίστα κρασιών του εστιατορίου θυμίζει τηλεφωνικό κατάλογο. Ως σχετικά σχετικός γνώστης κρασιών ένιωσα άσχετος και γι' αυτό ανέτρεξα στον ελληνικό αμπελώνα και σε οικείες ποικιλίες.

- Στην αρχή φέραν βουτυράκι με ροζ πιπέρι και διαφορετικά ψωμάκια.

- Αενάως γεμίζαν τα ποτηράκια μας με νεαρόν ύδωρ από φιάλη.

Ως προς το θέμα εξυπηρέτησης.
Δυο φάουλ: α) στον ιστότοπο του εστιατορίου υπάρχει set menu των τριάντα ευρώ το οποίο live κοστίζει τριάντα τρία αλλά μάλλον δεν προτιμάνε να το σερβίρουν καθώς μας είπαν ότι είναι μικρό και ότι βασικά είναι για το μεσημέρι, και β) υπήρχε μια ελαφρά τρικυμία εν κρανίω καθώς σέρβιραν νωρίτερα από εμάς δυο παρέες που κατέφθασαν μεταγενέστερα, μας έφεραν λάθος πιάτο, μας έφεραν λάθος γαρνιτούρα.
Κάτι πήγε στραβά φαίνεται εκείνο το βράδυ.
Κατά τα λοιπά υπήρχε μια διακριτική επίβλεψη η οποία δεν εξέπεφτε ούτε σε δουλικότητα ούτε σε σνομπισμό, φαινόμενα και τα δύο συνηθέστατα σε εστιατόρια που προσπαθούν να διασφαλίσουν μία φήμη.
Ως προς το θέμα της εξυπηρέτησης να πω και ένα μπράβο για τον παράγοντα ποσότητα. Είναι απελπιστικά συνηθισμένο φαινόμενο να θεωρείται ότι ένα εστιατόριο στο οποίο το κόστος κατά κεφαλήν ξεπερνά τα 30 ευρώ πρέπει να σερβίρει ποσότητες κατάλληλες για μια εργαστηριακή ανάλυση μα ανεπαρκείς να δημιουργήσουν ένα αίσθημα πληρότητας στις γαστέρες των θαμώνων.
Σ’ ευχαριστώ L’Abreuvoir που με δεν με άφησες να φύγω, εκνευρισμένος, αναζητώντας ένας σουβλατζίδικο…

Ο χώρος έχει μια διαχρονική αισθητική και μια σχετικά μίνιμαλ πολυτέλεια. Επουδενί δεν κραυγάζει. Έχει κυρίως τραπέζια για ζευγάρια και μικρές παρέες (πλην ενός μεγάλου στο βάθος του εστιατορίου). Αυτό, μαζί με το γεγονός ότι δεν υπάρχει μουσική και το ότι σε κάθε τραπέζι υπήρχε αναμμένο κερί (όχι ρεσώ), συντείνει στο να υπάρχει κλίμα μυσταγωγίας και όχι πάρτυ. Είναι από τους λόγους που κάνουν το συγκεκριμένο εστιατόριο να επιβιώνει εν μέσω κρίσης: δεν κατέστη ποτέ μπουρμπουλήθρα (πομφόλυγα) της μοδός, ήταν πάντα ένα καλό, ακριβό και ρομαντικό εστιατόριο το οποίο κεφαλαιοποιεί την διαχρονική φήμη και την ποιότητα και όχι τον ντόρο και τις δημόσιες σχέσεις. Ανήκει στον αστερισμό του Saloon και του Μαγεμένου Αυλού -αλλά εμφανώς μεγαλύτερου διαμετρήματος σε όλους τους τομείς (πλην του χώρου του Saloon που με ξετρελαίνει).
(σ. σ. πολλάκις οι γονείς μου έχουν με γλύκα αφηγηθεί τις δικές τους ρομαντικές στιγμές στο συγκεκριμένο εστιατόριο πριν από 40 χρόνια, στο βαθμό που τα οικονομικά τους τούς το επέτρεπαν διότι ανέκαθεν ήταν ακριβό).
Αν μου επιτρέπεται να κάνω και ένα γενικό σχόλιο, ο καθείς έχει δικαίωμα να μην του αρέσει ο χώρος, κανείς δεν έχει δικαίωμα να πει ότι δεν είναι καλός. Είναι σημαντικό, γενικά, να διαχωρίζουμε τα υποκειμενικά στοιχεία από τα αντικειμενικά.

Τέλος, αναφορικά με τη σχέση κόστους / ποιότητας. Ναι, στον πιάνουν τον ποπό. Για τα ανωτέρω, πλην του οίνου, πληρώσαμε ολίγον τι άνω των 100 ευρώ (50+ ευρώ per capita). Στον πιάνουν αλλά το κάνουν όμορφα και με γλυκύτητα. Είναι κύριοι. Με απόλυτη επίγνωση των καιρών που ζούμε, θα πω ότι είναι ένα δικαίως ακριβό εστιατόριο, καθώς ποιότητα, ποσότητα, ατμόσφαιρα συνάδουν με το κόστος.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
---------------------------------------
Σαν γενικό σχόλιο να πω με πλέρια άνεση: δεν είναι γαλλικό μαγέρικο τύπου Chez Lucien. Είναι γαλλική κουζίνα, η μητέρα των κουζινών, στα καλλίτερά της. Ο καθένας έχει δικαίωμα να πει ότι η μαγειρική του είναι σχετικά βαριά (αν πάρεις όλα τα βουτυράτα όπως εμείς) ή ότι δεν του αρέσει. Δε νομίζω όμως ότι μπορεί να πει κανείς ότι η ποιότητά του ή η τεχνική εκτέλεσης των πιάτων δεν είναι η ύψιστη. Προσωπικά ομιλώντας, ο οποίος δηλώνω εραστής των ουζερί και των μεζεδοπωλείων, με συγκλόνισε σαν τρόπος αντιμετώπισης της γαστρονομίας, σαν τέχνη, και έδωσα μια μικρή υπόσχεση στον εαυτό μου να γίνει στέκι «ειδικών περιστάσεων», κατά το μέτρο των οικονομικών μας δυνατοτήτων.

ΥΓ Αγαπητέ ΙΩΓΙΑΝΝΗ εξαιρετικό κοντοσούβλι κοτόπουλο στον Μαρτίνη δίπλα στον Αγ. Λουκά, αρκετά κοντά σε αυτό από τις Πίτες της Κικίτσας του Μονοδενδρίου.

6 medium

20 Οκτ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
50-64

Το Abreuvoir αποτελεί πολύ πιθανά το καλύτερο Γαλλικό εστιατόριο της Αθήνας. Ο χώρος του μέσα είναι ζεστός, ήρεμος και ευχάριστος, ενώ επίσης δεν έχει μουσική διευκολύνοντας έτσι τη συζήτηση στο τραπέζι. Έξω η αυλή είναι πολύ ωραία χωρίς ωστόσο να είναι κάτι το ιδιαίτερο. Το service είναι επίσης εξαιρετικό καθώς οι σερβιτόροι είναι ιδιαίτερα ευγενικοί και δεν υπάρχουν μεγάλα κενά ανάμεσα στα πιάτα.

Ως προς το φαγητό το Abreuvoir είναι πραγματικά απίστευτο. Στα ορεκτικά ξεχωρίζει το φουα γκρα με τρούφες σε μιρουάρ από κεράσι το οποίο είναι εξαιρετικό. Στα κυρίως ξεχωρίζουν το Ταρτάρ, το Τουρνεντό Ροσσίνι, και το Σατωμπριάν. Από τα τρία το Τουρνεντό είναι μάλλον το υποδεέστερο, κυρίως επειδή δεν μαγειρεύεται με την παραδοσιακή συνταγή του πιάτου (είναι χωρίς ψωμί και με τερρίνα αντί για φουα γκρα), αλλά παρ' όλα αυτά είναι ένα ιδιαίτερα νόστιμο πιάτο. Το Ταρτάρ είναι επίσης εξαιρετικό και μπορείτε να επιλέξετε κατά πόσο το προτιμάτε καυτερό η όχι, και επίσης ο σερβιτόρος θα σας πει τι περιλαμβάνει το πιάτο έτσι ώστε αν δεν σας αρέσει κάτι (πχ αντζούγιες) να μην συμπεριληφθεί. Το αγαπημένο μου όμως κυρίως, είναι το Σατωμπριάν (αν και είναι για δύο άτομα) το οποίο συνοδεύεται με μια εξαιρετική μπεαρνέζ και ρατατούιγ. Όλα τα παραπάνω κυρίως σερβίρονται επίσης με πολύ καλές πατάτες τηγανητές. Ως προς τα γλυκά, κατά τη γνώμη μου το καλύτερο είναι το σουφλέ το οποίο είναι για δύο άτομα (πρέπει να το παραγγείλετε από πριν καθώς χρειάζεται μισή ώρα προκειμένου να ετοιμαστεί). Τα μόνα πιάτα τα οποία δεν προτείνω είναι τα μπουτάκια βατράχων στα ορεκτικά και τις Κρέπες Σουζέτ στα γλυκά. Επίσης αν το κρέας σας αρέσει σχετικά ωμό προτείνω να το ζητήσετε μπλε και όχι σενιάν καθώς υπάρχει μία τάση να το ψήνουν λίγο παραπάνω από όσο πρέπει.

Η σχέση ποιότητας τιμής είναι ένα σημαντικό πλεονέκτημα του Abreuvoir. Σίγουρα δεν είναι ούτε φτηνό, ούτε για κάθε εβδομάδα αλλά προσφέρεται για ειδικές περιστάσεις. Επίσης, είναι πολύ καλύτερο και ελαφρώς πιο φθηνό από άλλα αντίστοιχα εστιατόρια. Για παράδειγμα το Blue Pine, το οποίο είναι αντίστοιχο εστιατόριο στην Κηφισιά είναι τόσο ελαφρώς πιο ακριβό όσο και χειρότερο από πλευράς γεύσης, το οποίο φαίνεται κυρίως στη σύγκριση μεταξύ των φουα γκρα των δύο εστιατορίων. Συνοψίζοντας λοιπόν προτείνω το Abreuvoir δίχως καμία επιφύλαξη εφ' όσον έχει ωραίο χώρο, καλό service εξαιρετικό φαγητό και πολύ καλή σχέση ποιότητας τιμής.