Loader

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Το κατάστημα έκλεισε για καλοκαίρι. Ανοίγει ξανά 28 Σεπτεμβρίου.

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

02 Ιούλ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Ας το θέσω κομψά. Η υπομονή δεν είναι μία εκ των αρετών του χαρακτήρος μου.

Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Είμαι θρυλική για τα ξεσπάσματα νεύρων μου. Σε μια πρόχειρη σταχυολόγηση θα αναφέρω, ενδεικτικά, ότι έχω σπάσει τρία υποπόδια, ένα ντουλάπι, υπάρχει έπιπλο γραφείου, απέναντί μου, η χρησιμότητα του οποίου έγκειται στο να το κλωτσάω, ο τοίχος που βλέπω κοσμείται από άπειρα σημάδια που έχουν προκληθεί εκ της ρίψης αντικειμένων, δεν έχω press papier ούτε χαρτοκόπτη διότι κατανοείτε ότι η χρήση τους θα μπορούσε να αποβεί μοιραία. Α ναι! Έχω στείλει φίλο μου στο νοσοκομείο, με διάσειση, μετά από χαστούκι. Ελαφρά μεν, διάσειση δε.

Ευλόγως θα αναρωτηθείτε … Κυκλοφορεί ελεύθερη? Υπάρχει άνθρωπος που της μιλάει ακόμα? Θα σας απαντήσω ναι, και στα δύο, με το χέρι στην καρδιά. Με τον παθόντα τη διάσειση είμαστε κολλητοί, μέχρι και σήμερα, μετά από 38, συναπτά, έτη.

Τούτων δηλωθέντων και έχοντας πλήρη επίγνωση ότι “Anything I say, can and will be used against me, in a court of law” είναι άξιον απορίας και θαυμασμού πως κρατήθηκα εκείνο το βράδυ και δε μετέτρεψα “την τραπεζαρία” γιατί αυτό σημαίνει το il tinello σε “Valley of death” Το οποίο είναι απόσπασμα ποιήματος του Lord Tennyson "Forward into the Valley of Death rode the six hundred”. Δεν ήμασταν εξακόσιοι ήμασταν, απλά, 6. Καρέ, σε ορολογία πόκας, εκπροσώπων του νομικού/δικαστικού κλάδου συνεπικουρούμενων από, άξιους, εκπροσώπους τμημάτων του ΕΜΠ.

Φθάνουμε ελάχιστα καθυστερημένοι. Πληροφορούμαστε ότι το μαγαζί έχει ανοίξει, για πρώτη μέρα, μετά από το ταξίδι των ιδιοκτητών στην Ιταλία. Μαθαίνουμε ότι το πρώτο πιάτο, δηλαδή, ριζότο με σπαράγγια έλκει τις πρώτες ύλες εκ της γείτονος χώρας. Δηλαδή τα σπαράγγια. Πιστέψτε με.. αν δε μπορούσα να αναγνωρίσω τα λαχανικά από κονσέρβα θα σταματούσα να γράφω στο συγκεκριμένο site. Εκτός κι αν εννοούσαν ότι έφεραν τις κονσέρβες από την Ιταλία.

Κακώς, βέβαια, μίλησα για πρώτο πιάτο. Δεν υπήρξε πρώτο, δεύτερο, τρίτο. Υπήρξε απλώς ένας άναρχος ορυμαγδός πιάτων τα οποία, κυριολεκτικά, πετιόντουσαν πάνω στο τραπέζι. Ας είμαι δίκαιη όμως. Μας απεύθυναν τον λόγο στην αρχή ρωτώντας μας “Με θαλασσινά?” Επίσης σε κάποια πιάτα μας έκαναν τη χάρη να αναφέρουν τα συστατικά τους. Θα ξεκινήσω λοιπόν αλλά σας προειδοποιώ να έχετε κοντά σας μια ένεση ινσουλίνης διότι, είμαι βεβαία, θα χρειαστεί.

- Το ριζότο που προανέφερα. Με τα λευκά χονδρά σπαράγγια που είχαν τη χαρακτηριστική υφή και γεύση του συντηρημένου προϊόντος.

- Ένας διαυγής ζωμός μέσα στον οποίο κολυμπούσαν τορτελίνια. Η ύψωση του, συμπυκνωμένου, κύβου εις τη νιοστή. Κι όμως … είναι από αυτά που θυμάμαι με συμπάθεια.

- Bavette με θαλασσινά. Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί.. μύδια, πολλά εκ των οποίων κλειστά και κατεψυγμένο καραβιδάκι με το κέλυφος. Η πρώτη δοκιμή μεταφράζεται σε μία μάζα κολλημένων ζυμαρικών. Σάλτσα ελαφριά και λεπτόρρευστη. Γεύση θαλασσινών? Καμία απολύτως.

- Η ιδέα τους για να αλλάξουμε γεύση (κλαίω τώρα που το σκέφτομαι) και να περάσουμε στα επόμενα εδέσματα ήταν κάτι τρίγωνα λαδερής φοκάτσιας σκεπασμένης από φέτες ενός αλλαντικού το οποίο ξεχώρισε μόνο για τη flat λιπαρότητα και για τίποτα άλλο.

- Ζυμαρικά με μπουκιές κοτόπουλου και αμύγδαλα. Περιέργως κι αυτό το θυμάμαι ως συμπαθές. Ίσως να έφαγα και δεύτερη πιρουνιά.

- Ριγατόνι με κιμά από λουκάνικο. Νομίζω ότι, κάπου εκεί, άρχισα να μυρίζω λιβάνι.

- Carbonara. Την πρώτη μπουκιά την έλεγες και νόστιμη. Δεύτερη δεν υπήρξε διότι είχα βγει έξω μαζί με τα τσιγάρα μου κοιτώντας με λαχτάρα το γκαζόν της πρασιάς και ότι φυλλώδες έβλεπα. Εικόνες στεφάνων, όχι γάμου, περνούσαν μπροστά στα μάτια μου.

- Με μάζεψαν μέσα για να έρθω αντιμέτωπη με τη χειρότερη pesto της ζωής μου. Εκεί σκέφτηκα ότι ήταν η τελευταία ευκαιρία να αλλάξω, αν ήθελα, την επιτάφια επιγραφή που έχω διαλέξει. Όχι. Παραμένω σταθερή στην απόφασή μου.

- The grand finale… Φέτες ενός, σχετικά, καλά ψημένου κομματιού, απροσδιορίστου προέλευσης κρέατος. Αν το πω tagliata θα γελάνε μαζί μου όλα τα κατσίκια της Ελλάδος, παρδαλά ή μη. Σερβιρισμένου, αν έχετε τον Θεό σας, πάνω σε … φέτες ψωμιού … με συνοδεία πουρέ! Έχετε ακούσει για λευκά κελιά? Για το λευκό φως που μας καλεί όταν πρόκειται να αποχαιρετήσουμε τον μάταιο τούτο κόσμο? Το είδα να λάμπει μπροστά μου. Απείχα ένα εκατοστό της μονάδας πριν πέσω σε διαβητικό κώμα.

Τι με έσωσε?
Τα high levels αδρεναλίνης και κορτιζόλης τα οποία, προφανώς, λειτούργησαν εξισορροπιστικά.

Τι προκάλεσε την έκρηξή τους?
Η εξυπηρέτηση από τον υπεύθυνο.

Το χοντροκομμένο, παλιακό, τριτοκλασάτο, trash, υποτιθέμενο, χιούμορ, η έλλειψη κάθε σεβασμού για τον οποιοδήποτε πελάτη, τα πονηρά υπονοούμενα, η αποκάλυψη της ταυτότητας ενός θαμώνος αφού, φυσικά, είχε φύγει, η αίσθηση ότι οι φτηνές βιντεοταινίες της δεκαετίας του 80 ήταν Αριστοφανικά κομμάτια σε σχέση μ αυτό που έβλεπα να διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μου. Σταματώ εδώ διότι η ναυτία είναι το χειρότερο που μπορεί να μου συμβεί και την αισθάνομαι να πλησιάζει απειλητικά.

Το κόστος κατ’ άτομο με κρασί και τα γλυκά, τα οποία οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν ωραία, ανήρθε στα 33e. Πόσο να κοστολογείται, άραγε, μια χείριστη εμπειρία? Εγώ λέω ότι μάλλον φθηνά τη γλύτωσα. Επέζησα. Επέζησε κι αυτός που πρότεινε το μαγαζί. Βέβαια, μετά από ομόφωνη ετυμηγορία, του έχει αφαιρεθεί, δια βίου, το δικαίωμα να προτείνει εκ νέου εστιατόριο.

Θεωρήστε αυτή την updated κριτική σαν ένα μικρό στοίχημα.
Μπορεί να με νικά η κούραση και η κακή διάθεση και να μην τηλεφωνώ... όμως δε λέω όχι, ποτέ, σ' ένα παιχνίδι!