Loader

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

29 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Κατεβαίνοντας την περασμένη εβδομάδα απ’ τη Δεξαμενή, πέρασα απ’ το αγαπημένο μου ιστορικό στέκι με το σπιτικό φαγητό που έτρωγα για χρόνια όταν έμενα στον Λυκαβηττό, τον ΦΙΛΙΠΠΟΥ (Φ), θεωρώντας ότι μια νέα επίσκεψή μου εκεί θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί το συντομότερο δυνατό!

Πράγματι, πήγα με ένα φίλο μου το μεσημέρι της Τετάρτης 13/12. Ήτανε μια ηλιόλουστη μέρα, απ’ αυτές που ο Δεκέμβρης συνηθίζει να μας προσφέρει απλόχερα. Φθάνοντας στον χώρο διαπίστωσα ότι ακόμα και τις ζεστές μέρες του χειμώνα δεν βγάζουν τα όμορφα τραπεζάκια τους έξω, στο πεζοδρόμιο της οδού Πλουτάρχου ή στο απέναντι πεζοδρόμιο, μπροστά απ’ το μικρό πάρκο της Ξενοκράτους, κάτι που με πληροφόρησαν πως γίνεται μόνο απ’ την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο…

Παρατήρησα ότι δίπλα ακριβώς υπάρχει στο πάρκο μια μαρμάρινη στήλη, αφιερωμένη στη μνήμη του αείμνηστου πολιτικού, στοχαστή και ακαδημαϊκού, Παναγιώτη Κανελλόπουλου (1902-1986), ο οποίος έμενε στην διπλανή πολυκατοικία και φυσικά υπήρξε καθημερινός θαμώνας τους με τη σύζυγό του για πολλές δεκαετίες, στο ίδιο πάντα τραπέζι!

Ο Φ γιορτάζει σε λίγες μέρες τα 95α γενέθλιά του, αφού πρωτοάνοιξε απ’ τον Κώστα Φιλίππου το 1923, στο υπόγειο του σπιτιού που υπήρχε τότε εκεί, σαν κρασοπουλειό, παγοπωλείο και καρβουνιάρικο, ενώ 12 χρόνια μετά έλαβε χρυσό βραβείο για τα κρασιά του. Το 1950, ο γιος του, Γιάννης συνέχισε στην ταβέρνα, που απ’ το 1968 στεγάστηκε στο ισόγειο της νέας πολυκατοικίας που ανεγέρθηκε με αντιπαροχή, ενώ απ’ το 1995 ανέλαβε η 3η πλέον γενιά, ο γιος του Γιάννη, Κώστας με τη γυναίκα του Πατρίτσια Φιλίππου.

Έτσι, η 3η γενιά λειτουργεί την παραδοσιακή ταβέρνα του Κολωνακίου με τα μαμαδίστικα φαγητά, όπως ακριβώς οι μεταγενέστερες: Οινομαγειρείο Ζωοδόχου Πηγής στα Καμίνια (1944), και Ασβεστόλακκος στο Μαρούσι (1948).

Όταν άνοιξε ο Φ τη δεκαετία του 20, λειτουργούσαν μόνο: οι τρεις ταβέρνες που ανέφερα στην κριτική μου για τη Δεξαμενή, ο Ψαρράς στην Πλάκα (1898) και η Λεύκα στη Νεάπολη Εξαρχείων (1900), που υπάρχουν ακόμα κι επίσης, από τις αρχές του 20ου αιώνα οι: Αίγλη(1904), Zonar’s (1909), o Μπαρμπαγιάννης που έγραψα πρόσφατα (1915), το δημοφιλές Ideal (1922) που ατυχώς δεν υπάρχει πια, ο Καραβίτης στο Παγκράτι (1926), ενώ τη δεκαετία του 30, ο Οικονόμου στα Πετράλωνα (1930), το Αθηναϊκόν (1932), ο Πλάτανος στην Πλάκα (1933) & το Κεντρικόν (1935): Πεδίο δράσης, λοιπόν, ένδοξο για κάθε ρομαντικό χρήστη!!
Προπολεμικά δηλαδή, λειτουργούσαν καμιά 20αριά ταβέρνες, άντε 50, ή το πολύ 100, ενώ τώρα πλέον, καταμεσής της κρίσης φθάσαμε αισίως κάποιες χιλιάδες. Το ask4food, κάνοντας καλή δουλειά στους χώρους εστίασης, έχει καταγράψει ήδη σε 480 ηλεκτρονικές σελίδες, κοντά στα 4.800 εστιατόρια και λοιπούς συναφείς χώρους πάσης φύσεως που ολοένα κι αβγατίζουν!!

Τύφλα να’ χει η Νέα Υόρκη βρε παιδιά!!!

Σημεία των καιρών, άραγε;;

Πίσω στο Κολωνάκι λοιπόν, όπου ο Φ είναι χρονολογικά το 2ο ταβερνείο μετά τη Δεξαμενή, και δεν είναι τυχαίο ότι το επισκέφθηκα πάλι μια εβδομάδα μετά. Τα παλιά αυτά στέκια είναι κλασικά, παραμένοντας διαχρονικά και αντιστεκόμενα σε μόδες και δήθεν, χωρίς ωστόσο να θέλω να ισοπεδώσω τίποτα, αφού στη ζωή μας η παράδοση συνυπάρχει και προϋποθέτει πάντα την καινοτομία και την ανανέωση!!

O Φ της παράδοσης λειτουργεί Δευτέρα με Παρασκευή, 13.00-17.00 & 20.00-24.00, Σάββατο, 13.00-17.00 και Κυριακή μένει κλειστός. Επίσης έχει delivery στην ευρύτερη περιοχή του Κολωνακίου που περιλαμβάνει Σύνταγμα και Hilton, ενώ δίνει φυσικά και φαγητά σε πακέτα.

Συγγνώμη για τη μακροσκελή ιστορική και στατιστική παρένθεσή των συνειρμών μου, αφού ρε παιδιά η κοιλιά μου γουργουρίζει και πρέπει να δω πια τι θα φάω…

Προηγουμένως, μπαίνοντας μέσα στη γνώριμη αίθουσα, ξαναείδα την ανοιχτή κουζίνα στα αριστερά, με 2-3 μάγειρες που φορούσαν γκρι στολές, μαύρες ποδιές και λευκούς σκούφους και με τις κουτάλες τους σέρβιραν τα ΄φιλιππικά’ τους εδέσματα από καμιά 15αριά αχνιστές κατσαρόλες. Τα μαγειρευτά παραμένουν η ειδικότητα του Φιλίππου!

Ο μέσα χώρος, πάντα αστραφτερός, με ξύλινα τραπεζοκαθίσματα και λευκά τραπεζομάντιλα, και πολλές ασπρόμαυρες κυρίως φωτογραφίες με παλιούς θαμώνες τους, όπως: Ελύτης, Τσαρούχης, Μυράτ, Μελίνα & Ντασέν, Κουν, Καρέζη & Καζάκος, κ. λπ.
Τα τελευταία χρόνια βλέπω επανειλημμένα τον Βουτσά και τον Τζούμα με τις παρέες τους, τη Μαργαρίτα Παπανδρέου με τα παιδιά και τις φίλες της, και πολλούς άλλους.
Υπολογίζω καμιά 10ριά τραπέζια και 40 άτομα, ενώ το καλοκαίρι υπάρχουν ισάριθμα εξωτερικά. Παρατηρώ ακόμα τις απλίκες στους τοίχους με τις μπεζ αποχρώσεις, τις πλάκες δαπέδου, τους ανεμιστήρες οροφής, κοντολογίς κάτι απ’ την αίγλη λιτότητας περασμένων δεκαετιών.
Μουσική ακούγονταν έντεχνη ελληνική, γνωστά κομμάτια του Μάνου Χατζηδάκη, κ. λπ.

Ώρα πια να πάμε ολοταχώς στο μενού και να φάμε, γιατί νιώθω να με κόβει λόρδα! Δεν θα επεκταθώ μιας και πεινάω. Σήμερα λοιπόν έχουμε και λέμε:
Εκτός απ’ τις καθημερινές 10 σαλάτες (4-6 €), και καμιά 15αριά ορεκτικά, από 2 € μέχρι 8 €, για το χταπόδι και τη γαριδοσαλάτα, έχουν καμιά 20αριά μαγειρευτά, κιμάδες, όσπρια και πίτες, από 4-9 €, καθώς και 12 πιάτα της ώρας, από 8-14 €, τιμή που αφορά το μοσχαρίσιο φιλέτο και τη σφυρίδα σχάρας. Άλλα φαγητά είναι καθημερινά, ενώ αρκετά αλλάζουν κάθε μέρα. Σήμερα π. χ. είχαν αρνί της κατσαρόλας και λαχανοντολμάδες, που τα δοκιμάσαμε και θα αναφερθώ μετά.

Από ποτά, σερβίρουν τα συνήθη αναψυκτικά, μπύρες, ούζο και φίνο χύμα κρασί παράδοσης δέκα σχεδόν δεκαετιών (λευκό, ποικιλία Ροδίτη ή Σαββατιανό και κόκκινο, Merlot), όλα σε λογικές τιμές ταβέρνας.

Φάγαμε λοιπόν τα εξής:

• Αρχικά ήρθαν φέτες φρέσκου ψωμιού και φυσικά κανάτα με νερό βρύσης.

• Μία σαλάτα με βραστά λαχανικά, μπρόκολο, βλίτα, κολοκυθάκια, καρότο και πατάτες. Χορταστική και πεντανόστιμη, ως συνήθως.

• Μια τυρόπιτα ταψιού, αχνιστή γιατί μόλις είχε βγει.

• Μια μερίδα λαχανοντολμάδες, με μοσχαρίσιο κιμά και εξαίρετη πάντα σάλτσα αυγολέμονο.

• Μια μερίδα αρνάκι της κατσαρόλας, ριγανάτο με το απαραίτητο σκορδάκι, που μας το σέρβιραν με πατάτες. Ωραία μερίδα και κλασική νοστιμιά πάντοτε.

• Ήπιαμε μισό λίτρο χύμα κρασί κόκκινο, ποικιλίας Merlot που έχουν, το οποίο συνδυάστηκε τέλεια με τα εδέσματά μας!

Πληρώσαμε 32 € (10/16 € κατηγορία οικονομική για ό, τι πήραμε στον ιστορικό χώρο)!

Φυσικά να πάτε για να συγκρίνετε με άλλα αγαπημένα σας στέκια, διαπιστώνοντας ένα εκπληκτικό vfm ειδικά για τη συγκεκριμένη περιοχή!
Αν προτιμάτε υπαίθριο γαστρονομική απόλαυση, ίσως πρέπει να κάνετε υπομονή λίγων μηνών ακόμα…

Υ. Γ. Χρόνια πολλά σε όλες και όλους, με υγεία, θετική ενέργεια και τύχη το 2018!!

Χρόνια πολλά και στο ask4food που σε δυο μήνες γιορτάζει δεκάχρονα γενέθλια. Εύχομαι ολόψυχα να τα εκατοστίσει, γεγονός που εξαρτάται πρωτίστως από μας!

Εύχομαι, λοιπόν, οι αναγνώστες του που παρακολουθούν τα γαστρονομικά μας δρώμενα να εγγραφούν, καθώς και οι ανενεργοί χρήστες να επανασυνδεθούν, ψηφίζοντας αλλά και γράφοντας κριτικές, για την περαιτέρω αναβάθμιση του site!

20 Ιούλ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Απόγευμα καθημερινής, μετά από επίσκεψη στο Βυζαντινό Μουσείο (να πάτε όσοι δεν έχετε πάει, οπωσδήποτε όμως πρωί για να συνεχίσετε τη βόλτα σας στην πίσω πλευρά της βίλλας Ιλίσσια που είναι μαγική καθώς ο περίπατος γίνεται ανάμεσα σε αρχαιότητες), ανηφορίσαμε την Πλουτάρχου για να πάμε προς τη Χάριτος αλλά, βλέποντας τα δήθεν, αποφασίσαμε να καθίσουμε στου Φιλίππου. Το εστιατόριο του "Φιλίππου", το θυμάμαι από παιδί, ήταν από τα αγαπημένα της οικογένειας και πηγαίναμε συχνά. Τώρα πια είναι ένα από τα τελευταία παραδοσιακά αστικά εστιατόρια που έχουν απομείνει στην Αθήνα. Είχα περίπου δύο χρόνια να το επισκευθώ και χάρηκα ιδιαίτερα όταν διαπίστωσα πως παραμένει ένα ακμαίο και ζωντανό σημείο της περιοχής. Εδώ επιμένουν πεισματικά στην ηθική της ευπρέπειας, της κοσμιότητας υπενθυμίζοντάς μας ότι η εντιμότητα και ο σεβασμός προς τον πελάτη είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση, όπως έχει καταντήσει σήμερα. Γιαυτό άλλωστε, το εστιατόριο αυτό μέχρι και σήμερα έχει πολύ συγκεκριμένη πελατεία, ανθρώπους που θεωρούν το μαγαζί "προέκταση του σπιτιού τους". Και το εκπληκτικό είναι ότι οι κύριοι υποστηρικτές της παραπάνω δήλωσης είναι νέοι.

Καλοκαιρινή ζεστή ημέρα λοιπόν προς το τέλος της, οπότε προτιμήσαμε να καθίσουμε σε ένα από τα τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο, απέναντι από το μαγαζί, που είναι πιο δροσερά. Ευτυχώς υπήρχε ένα ελεύθερο γιατί τα υπόλοιπα ήταν κρατημένα- και πράγματι κατά τις 10.30 που αποχωρήσαμε, το μαγαζί ήταν γεμάτο, ακόμη και στον εσωτερικό χώρο γευμάτιζαν κάποιες παρέες.

Το εσωτερικό του μαγαζιού είναι απλό και απροσδιόριστου χαρακτήρα, ρέπει μάλλον προς μπιστρό του μεσοπολέμου, ομολογουμένως όχι με μεγάλη επιτυχία, αλλά είναι ευχάριστο, περιποιημένο και πεντακάθαρο. Εξάλλου για αυτά τα ιστορικά μαγαζιά που επί δεκαετίες τιμούσαν οι σημαντικές προσωπικότητες της Αθήνας, τι να σχολιάσει κανείς. Στο εξωτερικό επικρατεί λιτή πολυτέλεια΄ υφασμάτινα λευκά τραπεζομάντιλα, καρέκλες μπαμπού (αυτές των γαλλικών καφέ) και τα σωστά απλά σερβίτσια, που αλλάζουν για το κάθε πιάτο, διακριτικά, χωρίς φαμφάρες και επιδείξεις, οι κινήσεις γίνονται απλά, με κοσμιότητα, όπως επιβάλλει η ιεροτελεστία του savoir vivre. Οι σερβιτόροι ευγενικοί, πρόθυμοι και κατατοπιστικοί. Μας ρωτήσανε πια πιάτα είναι για τη μέση του τραπεζιού, απαντήσαμε ότι θα δοκιμάσουμε από όλα και έφεραν στο καθένα το αντίστοιχο κουταλοπήρουνο για το σερβίρισμα. Άριστο service!!!!!
Έξω λοιπόν υπάρχουν δύο χώροι, ένας στο πλάι, μεταξύ μαγαζί και σκαλάκια της Πλουτάρχου, πιο απάγκιος και μερικά τραπεζάκια στο απέναντι πεζοδρόμιο, που τον βρίσκω ιδιαίτερα ρομαντικό - ίσως λειτουργώντας άκρως υποκειμενικά - καθώς στέκεται δίπλα στην πρασιά της Ξενοκράτους.

Οι γεύσεις ελληνικές, απλές και καθημερινές. Δεν υπάρχει εκζήτηση στην κουζίνα του Φιλίππου, μόνο φρέσκα, καλομαγειρεμένα και νόστιμα φαγητά. Το εστιατόριο αυτό είναι μαγέρικο πολυτελείας και δεν νομίζω ότι ποτέ διεκδίκησε κάποιον διαφορετικό τίτλο. Προσφέρουν κλασσικές πίτες της ελληνικής κουζίνας, παραδοσιακά λαδερά, ψητά φούρνου, ενώ δυνατά σημεία είναι τα ευφάνταστα γιαχνί λαχανικών και οι εντράδες (δοκιμάστε αρνάκι φρικασέ, μουσακά και γεμιστά κολοκυθάκια αυγολέμονο-τα μαγειρεύουν πολύ ωραία!!! ). Εδώ μην ψάχνετε για ιδιαίτερες γεύσεις, θα βρείτε μόνο καλομαγειρεμένο σπιτικό φαγητό, οπότε εάν κατά την έξοδό σας απαιτείτε οπωσδήποτε γαστριμαργικές περιπέτειες να μην το επισκευφθείτε.
Στου "Φιλίππου" πηγαίνει κάποιος για να περάσει ένα χαλαρό καλοκαιρινό βραδάκι στο κέντρο ή για να γιατρέψει ασφαλώς την πείνα του το μεσημέρι.

Κατάλογο δεν έχω δει ποτέ στου Φιλίππου, πάντα γίνεται ενημέρωση του τι υπάρχει στην κουζίνα από τους σερβιτόρους. Πιθανότατα να υπάρχει εάν ζητήσετε.
Δύο άτομα λοιπόν παραγγείλαμε:

- μία κολοκυθοτυρόπιτα, ζουμερή και αφράτη, καθόλου λιπαρή αντίθετα ελαφριά και νόστιμη,

- βλήτα με κολοκυθάκια γιαχνί (με κόκκινη ελαφριά σάλτσα) και θρύμματα φέτας απλά καταπληκτικό, τολμώ να το χαρακτηρίσω γκουρμέ ελληνικό πιάτο,

- μουσακά, σαν της μητέρας μου, με πλούσια, γεμάτη γεύση, χωρίς περιττά λάδια και σάλτσες

- μπιφτέκια φούρνου με λιωμένο τυρί, γαρνιρισμένα με πατάτες φούρνου, μέτριο σπιτικό πιάτο - δεν ενθουσιάστηκα, δεν απογοητεύτηκα.

Ήπιαμε 750ml κρασί λευκό, χύμα, παγωμένο που πίνεται πολύ ευχάριστα.
Στο τέλος κέρασμα καρπούζι ή χαλβά.

Σύνολο λογαριασμού € 34. Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.
Αν υπήρχαν κι άλλες ντομάτες στην εξυπηρέτηση και το vfm θα τις κοκκίνιζα.

31 Ιούλ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Στου Φιλίππου είναι ένα από τα εστιατόρια του κέντρου, όπου πηγαίνω πάντα με μεγάλη ευχαρίστηση, κάθε φορά που μου δίνεται η ευκαιρία. Αυτό, λόγω όχι μόνο της ευνοϊκής τοποθεσίας του (πολύ κοντά στη 'δράση' του Κολωνακίου, αν και σε λίγο πιο απόμερη και ήσυχη γειτονιά), αλλά και της πολύ καλής ελληνικής κουζίνας του.

Η αλήθεια είναι ότι ο χώρος του εστιατορίου δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο. Παρόλα αυτά, δεν είναι καθόλου δυσάρεστος, κάθε άλλο. Η εσωτερική αίθουσα είναι ευρύχωρη, ήσυχη και με λιτή διακόσμηση. Εκεί, υπάρχει και μία βιτρίνα με τα προσφερόμενα μαγειρευτά πιάτα, που μπορεί να διευκολύνει την απόφαση από τη συνήθως μεγάλη λίστα επιλογών. Ο εξωτερικός χώρος, με τραπέζια και στο πλάι του εστιατορίου, δίπλα στον ανηφορικό δρόμο προς το Λυκαβηττό, και στην απέναντι από τον άλλο δρόμο πλευρά του, είναι επίσης ευχάριστος, αν και απλός, και επιτρέπει μία χαλαρωτική έξοδο για φαγητό.

Το ότι το εστιατόριο λειτουργεί και μεσημέρι (6 ημέρες την εβδομάδα) το κάνει μία εξαιρετική επιλογή για ένα ποιοτικό γεύμα/διάλειμμα και για όσους εργάζονται εκεί κοντά.
Έχω δοκιμάσει διάφορα πιάτα στις μέχρι τώρα επισκέψεις μου, και δε θυμάμαι να έχω απογοητευτεί ποτέ. Από ό, τι έχω κατά καιρούς γευτεί, θα ξεχώριζα το παστίτσιο (αφράτο, με σωστές αναλογίες των επιμέρους συστατικών), την κολοκυθοτυρόπιττα (ιδιαίτερα εύγευστη και ελαφριά), και τα γιουβαρλάκια (αν και δεν είναι καθόλου του γούστου μου, εδώ μου άρεσαν πολύ). Το λεμονάτο χοιρινό, που προτίμησα στην τελευταία μου επίσκεψη, και σερβίρεται με πατάτες τηγανητές, ήταν επίσης πολύ ωραίο. Στο τέλος, προσφέρεται συνήθως χαλβάς, που γενικά δε μου αρέσει, οπότε δεν μπορώ να έχω αξιόπιστη άποψη.

Η εξυπηρέτηση, όπως αναμένεται από ένα εστιατόριο της ηλικίας (και εμπειρίας) του Φιλίππου, είναι 100% αποτελεσματική: ταχύτατη και με επαρκείς γνώσεις, ώστε να απαντώνται άμεσα όλες οι πιθανές ερωτήσεις.

Τις τιμές θα τις χαρακτήριζα χαμηλές, και, ως εκ τούτου, θεωρώ ότι πρόκειται για εξαιρετικό value for money δεδομένης και της υψηλής ποιότητας του φαγητού.
Για μένα, το εστιατόριο Φιλίππου είναι αγαπημένος προορισμός συνάντησης με φίλους, αλλά και με ξένους επισκέπτες, ειδικά αν συνδυάζεται με βόλτα στο πάντα ενδιαφέρον Κολωνάκι.