Loader

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ

Το Πατρικό είναι στα χαμηλά της Δοιράνης όπου είναι το πατρικό σπίτι της οικοδέσποινας η οποία φιλοδοξούσε να κάνει ένα χώρο που θα υποδέχεται τον κάθε υποψιασμένο που θέλει να έχει μια ιδιαίτερη γευστική έξοδο.
Καλωσόρισμα της ίδιας αλλά και του προσωπικού της με ένα ζεστό χαμόγελο.
Ο κατάλογος μακρύς τόσο με μαγειρευτά φαγητά απο το μεσημέρι όσο και με πειραγμένα ελληνικά πιάτα , όπως το γεώμηλο μπουκωμένο , η μελιτζάνα ξυπόλητη, το γαρδουμπάκι του θανάτου , ο μεζές του κολοκοτρώνη ή η γαρδούμπα του θανάτου κ αλλά πολλά. Αλλά κ για οποίων θέλει ψητά(όλα στα κάρβουνα)
Για τους ανυπόμονους , ζυμωτό χωριάτικο ψωμί με τυροκαυτερή για ξεκίνημα.
Καλό ποικιλιακό κρασί, ρακή και ρακόμελα!
Για το φινάλε Το μήλο της Εύας, η καρυδόπιτα, πορτοκαλόπιτα, κορμός σοκολάτας και γλυκά του κουταλιού!

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Δευτέρα μέχρι Παρασκευή όλη μέρα ανοιχτό (12:00 μέχρι το αργά το βράδυ). Σάββατο βράδυ (20:00 μέχρι το αργά το βράδυ). Κυριακή μεσημέρι (12:00-18:00). Ζωντανή μουσική Παρασκευή - Σάββατο βράδυ.

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

Παροχές

Δέχεται κρατήσεις
Έχει ζωντανή μουσική
Έχει δίκτυο Wifi
Κάνει delivery
Φιλικό προς χορτοφάγους
Take away
Υπάρχει εξωτερικός χώρος
Φιλικό για οικογένειες/παιδιά
Προσφέρεται για ιδιωτικές εκδηλώσεις

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

28 Ιουν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Το να μετατρέψεις το πατρικό σου σπίτι σε ταβέρνα μπορεί να αποδειχθεί καλή ή ολέθρια ιδέα. Η κυρία-ιδιοκτήτρια της ισόγειας μονοκατοικίας στην οδό Δοϊράνης (= πρώτη παράλληλος της λεωφόρου Συγγρού στην Καλλιθέα) στο ύψος του κινηματογράφου «ΔΙΟΝΥΣΙΑ» τόλμησε αυτή την μετατροπή εν έτει 1994 και όπως φαίνεται της βγήκε.

ΤΟ ΠΑΤΡΙΚΟ αυτοχαρακτηρίζεται «μουσικό μεζεδοπωλείο – μαγειρείο» και λειτουργεί καθημερινά από το μεσημέρι (με πολύ delivery στα τριγύρω γραφεία της λεωφόρου) ως τα μεσάνυχτα. Με το φως της ημέρας ΤΟ ΠΑΤΡΙΚΟ είναι σχεδόν αόρατο, το βράδυ όμως φορά το πιο συμπαθητικό του πρόσωπο και μετατρέπεται στο ταβερνάκι της γειτονιάς. Από μακριά θα δείτε γιρλάντες με λαμπιόνια πολύχρωμα, τη (στενή, είναι η αλήθεια) είσοδο στολισμένη με φυτά και λουλούδια και τραπέζια στρωμένα όπως παλιά με χρωματιστά καρό τραπεζομάντηλα να σε προ(σ)καλούν να μπεις.

Τέτοιοι χώροι εστίασης υπάρχουν αναρίθμητοι ανά την επικράτεια: Στενόμακροι με διάδρομο στη μέση καταλήγουν σε μια πιο ευρύχωρη αίθουσα, που στην περίπτωση του ΠΑΤΡΙΚΟΥ είναι κάτι σαν στεγασμένη αυλή.

Για να φθάσεις εκεί προσπερνάς την κουζίνα και τις εντυπωσιακά καθαρές τουαλέτες. Είναι όμως πολύ πιθανό μετά τα πρώτα βήματα και την πρώτη ματιά στο χώρο να κάνετε μεταβολή. Αυτή η συμφωνία πράσινου – πορτοκαλί – μπλε σε τοίχους και επίπλωση και η διακόσμηση με ετερόκλητα αντικείμενα (κορνίζες κάθε είδους και μεγέθους, τιμοκατάλογοι προ- και μεταπολεμικοί, πήλινα πιάτα, μπουκάλια κτλ. ) δεν είναι κατάλληλη για όλα τα γούστα. Ομολογώ ότι την πρώτη φορά που πήγαμε στο ΠΑΤΡΙΚΟ είχαμε βγει πολύ πεινασμένοι από το σινεμά έχοντας παρακολουθήσει μια απίστευτα βαρετή, πλην όμως προοδευτική κατά δήλωση του σκηνοθέτη ταινία, κοιταχτήκαμε και είπαμε «Χειρότερα δε γίνεται» και προχωρήσαμε στο βάθος.

Περάσαμε μια χαρά. Ήταν Σάββατο βράδυ, λίγος κόσμος εκείνη την ώρα, ήμασταν η τελευταία παρέα. Μας περιποιήθηκαν σαν παλιούς γνώριμους. Νερό κρύο σε μπουκάλι, πανεράκι με ψωμί φρέσκο, ο κατάλογος στο χέρι και χίλιες συγγνώμες που είχαν τελειώσει το ιμάμ και ο μουσακάς. Ο σερβιτόρος, αν και πλησίαζε η δωδεκάτη νυκτερινή, μας εξυπηρέτησε σβέλτα, με χαμόγελο και πραγματικό ενδιαφέρον, αυτό που δείχνεις όταν θέλεις να κερδίσεις ένα καινούριο πελάτη, πράγμα που πέτυχε. Στενοχωρήθηκε πραγματικά που άφησα ένα κομμάτι από την πίτα ημέρας (πρασοκολοκυθοτυρόπιτα με πολύ νόστιμη γέμιση) που αναγκαστικά εκείνη την ώρα έβαλαν και ζέσταναν στα μικροκύματα με καταστροφικό αποτέλεσμα, αλλά δεν προσπάθησε να τα μπαλώσει, αντίθετα έφερε σε λίγο τη δεύτερη FIX που παραγγείλαμε με την επισήμανση ότι την είχε βάλει στην κατάψυξη για να μας την κεράσει.

Μετά εκείνη την επίσκεψη ακολούθησαν σποραδικά άλλες, γιατί από το σπίτι μας στη Νέα Σμύρνη πηγαίνεις άνετα ακόμα και με τα πόδια. Αν λοιπόν σας φέρει ο δρόμος, εμπιστευθείτε τα μαγειρευτά του ΠΑΤΡΙΚΟΥ (λαχανοντολμάδες, μοσχαράκι γιουβέτσι, το ιμάμ που δικαιολογημένα είχε τελειώσει την πρώτη φορά), αλλά και τα της ώρας (μπιφτέκι γεμιστό, μπριζόλες ευμεγέθεις και καλοψημένες). Γενικά ο κατάλογος καλύπτει όλα τα γούστα και ο μάγειρας-ψήστης κάνει καλά τη δουλειά του. Θα σας κεράσουν πάντα ένα κομμάτι σπιτικό γλυκό (ραβανί, καρυδόπιτα και τα τοιαύτα) στο τέλος και θα σας ξεπροβοδίσουν με το ίδιο χαμόγελο που σας καλωσόρισαν.

Οφείλω να επισημάνω ότι σχεδόν πάντα έχω πέσει πάνω σε μουσική live, από καλά ρεμπέτικα έως αξέχαστα έντεχνα, και μολονότι δεν τρελαίνομαι να ακούω μουσική τρώγοντας στο ΠΑΤΡΙΚΟ δεν με ενοχλεί καθόλου. Εννοείται ότι στο κέντρο της πίσω αίθουσας, όπου επιτρέπεται το κάπνισμα, υπάρχει μια ας πούμε πίστα, όπου οι μερακλήδες ρίχνουν και μια γυροβολιά. Γλεντάκι της γειτονιάς, απλό, αθώο και φθηνό. Ο λογαριασμός για δύο άτομα γύρω στα 30 ευρώ, 40 με τα ποτά.