Η ΛΕΣΒΟΣ

Τσιπουράδικα - Ουζερί

  Εμ. Μπενάκη 38, Εξάρχεια [Χάρτης]
  210 3814525

Περιγραφή
Ψάρια, μεζέδες και ούζα από τη Λέσβο. Και μεσημέρι.
Ώρες λειτουργίας:


Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Τσιπουράδικα - Ουζερί - Εξάρχεια, Αθήνα
Φεβ
12
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
17-25

Ας κάνουμε έναν διαχωρισμό: υπάρχουν μέρη όμορφα, με νόστιμο φαγητό. Υπάρχουν και μέρη που άσχετα αν σου αρέσουν, άσχετα αν σου αρέσει το φαγητό τους, ακούς τα ντουβάρια να σου μιλάνε (call me Ark, Joan of Ark) και να σου λένε αυτά που πρέπει να ξέρεις για την ιστορία που δεν υπάρχει στα βιβλία αλλά υπάρχει στον αέρα μιας πόλης. Δε νομίζω ότι θα πήγαινε κανείς γι' άλλον λόγο στην Πλάκα εκτός από τις ιστορίες που λένε τα ντουβάρια και τα αυτών γκρεμίσματα (ας εξαιρεθούν κάνα - δυο μέρη για λόγους στατιστικής ευθιξίας).

Ουζερί η Λέσβος, λοιπόν. Ο Μυτιληνιός όπως τον εγνώριζαν οι παλαιότεροι. Είναι ένα κλασικό ουζερί, ουζερί όχι εστιατόριο ή ψαροταβέρνα, από αυτά που πήγαιναν τόσο οι παλιότεροι Αθηναίοι όσο και οι επαγγελματίες -κυρίως δικηγόροι αλλά και εκδοτο/βιβλιοπώλες- της περιοχής. Αν περάσεις μεσημέρι, άνοιξη και Παρασκευή θα νομίζεις ότι ακούς τον παφλασμό των κυμάτων καθώς οι μυρωδιές θα σε παραπέμπουν ήδη σε νησί. Η τριγύρω εικόνα θα σε επαναφέρει όμως.

Φαγητό; Έχει τηγάνι δυνατό που ίσως το χρησιμοποιεί -κατά τι- υπέρ του δέοντος. Κουτσομουρίτσα υπέροχη και μέλι (signature dish), σουπιά ξυδάτη (ναι, και αυτή είναι τηγανιτή και μετά προστίθεται ξύδι αλά british fish and chips) μερακλίδικη και μαλακή, υπάρχουν ενίοτε κυδώνια και άλλα οστρακοειδή αν σου κάνουν κέφι (αν υπάρχουν και σου αρέσουν φάε άφοβα), γαριδάκι (Κύμης όχι Σύμης, δηλ. μισό κλικ μεγαλύτερο) τηγανιτό όντως σωστά (ίσως λίγο πιο αλευρο-τηγανισμένο από ότι θα προτιμούσα εγώ), χταποδάκι ψητό σωστό, λακέρδα ελαφρώς τραχιά (σουσίζει λίγο if you catch my drift), έχει συμπαθητικά μαγειρευτά να καλμάρουν τις έντονες γεύσεις των συνοδευτικών του ούζου τύπου μελιτζάνες ιμάμ ενώ φάβες, χόρτα, σαλατικά κ. ο. κ. είναι όλα μια χαρά. Μόνη συμβουλή είναι σε μια παρέα π. χ. τεσσάρων πάρτε μέχρι δύο τηγανιτά για λόγους γευστικής ισορροπίας (το τηγάνι είναι το δυνατό του σημείο αλλά αν σε παρασύρει αλλοιώνει τους γευστικούς σου κάλυκες, γαρμπιλιάζ' ο στόμας'σ'). Το διεκπεραιωτικό -αλλά σωστό- χαλβαδάκι στο τέλος βοηθάει να ισορροπήσουν λίγο οι γεύσεις.

Αλλά μιλάμε για ουζερί. Έτσι όπως σε ένα wine bar αφήνεσαι στα έμπειρα χέρια ενός sommelier εδώ θα αφεθείς να μάθεις για το ούζο. Διότι το ούζο έχει αυθύπαρκτη αξία. Ω, ναι! Από τα προεισαγωγικά Πιτσιλαδή και Σαμαρά μέχρι αυτά που θα σου προταθούν, είσαι σε καλό μέρος. Υπάρχουν διαμαντάκια για τα οποία προτείνω επιτόπια ανακάλυψη. Ρώτα να μαθαίνεις, δεν είναι κακό. Ακόμα και το χύμα είναι σαφέστατα άνω του αξιοπρεπούς. Συνόδευσέ το με άφθονο νεράκι κανάτας για να αποφύγεις τον πονοκέφαλο.

Η εξυπηρέτηση είναι αυτή που φαντάζεσαι. Ένας άνθρωπος φτάνει επαρκώς για όλους και για όλα, χωρίς να παρακαλάς ή να γίνεις καμηλοπάρδαλη ψάχνοντας με τα μάτια. Είσαι σε ουζερί. Η εξυπηρέτηση είναι φιλικά επαγγελματική χωρίς πολλούς πληθυντικούς. Άμα αδειάσει ο πολύς ο κόσμος λες και μια κουβέντα...

Επιστρέφουμε στα ντουβάρια, δηλαδή στον χώρο. Έχει αποκτήσει κάνα - δυο cultιές (ένα ποδήλατο ταχυδρομικού διανομέα άλλων εποχών, ένα juke box) αλλά μιλάμε για έναν χώρο που εμπνέει σεβασμό κι αγάπη. Ξέρεις ότι γενιές μερακλήδων βγάλαν τα ντέρτια τους εκεί, τις έγνοιες τους για τις δουλειές, τα σώψυχά τους, τα γκομενικά τους, ζευγαράκια αγαπήθηκαν κι άλλα χώρισαν, ότι κλειστήκαν και χαλάσαν συμφωνίες, φοιτητές ανακαλύψαν απόλυτες αλήθειες και πενηντάρηδες χάσαν τα δεδομένα τους...

Κίτρινοι τοίχοι από το τσιγάρο δεκαετιών (αν είσαι μη καπνιστής και ευαίσθητος στις μυρωδιές στον μέσα χώρο ίσως υποφέρεις, βάλε κάτι που δεν σε νοιάζει αν θα πάει για πλύσιμο), τραπέζια λίγο πιο στριμωγμένα από ότι πρέπει (μέσα, έξω είναι ΟΚ), μια βιτρίνα με τα μαγειρευτά της μέρας, παλιά ραδιόφωνα, καρό τραπεζομάντηλα. Έξω γιασεμί και νυχτολούλουδο περιμένουν τις καλοκαιρινές νύχτες (δεν ανθίζουν ποτέ γιατί στα ισόγεια της Μπενάκη δεν φτάνει ο ήλιος, αλλά είναι πολύ περιποιημένα κι όμορφα), έχει και καναρίνι σε όμορφο κλουβί, η θέα σε αποζημιώνει αν περνάς συχνά από εκεί: ένα από τα άσχημα κομμάτια αυτής της πόλης -ήτοι ένας εγκταλειμμένος χώρος στάθμευσης επί της Μπενάκη- μετατρέπεται σε ακροθαλασσιά ή σε ένα λιμανάκι (αυτό συμβαίνει στο δεύτερο καραφάκι ούζου).

VfM: εδώ αδικείται το μαγαζί. Ο λόγος είναι απλός. Αν πάρεις δυο καραφάκια ούζο είναι μάνι μάνι τουλάχιστον 12-14 ευρώ. Αν πας για ουζάκι και θες να φας σαν σε ταβέρνα, όχι σαν σε ουζερί, υπολόγισε 20-25 ευρώ το κεφάλι. Ίσως έχει μείνει και στην εποχή που οι δικηγόροι και λοιποί επαγγελματίες της περιοχής (βιβλιοδέτες, εκδότες κτλ) βγάζαν ακόμα λεφτά.

Σε κάθε περίπτωση, είναι μία εκ των ωραιοτέρων αστικών αποδράσεων μια καθημερινή μεσημέρι (αν μπορείς) καλοκαιριού ή βράδυ δεκαπενταυγούστου στην Αθήνα. Μπορεί να γίνει και στέκι με την υπόμνηση ότι είναι ουζερί, όχι ταβέρνα.

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Τσιπουράδικα - Ουζερί - Εξάρχεια, Αθήνα
Απρ
08
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
-

Το ουζερί Λέσβος είναι από τα μέρη της Αθήνας που κάθε φορά που περνούσα από μπροστά του (αρκετά συχνά, αφού βρίσκεται στη μέση περίπου της πιο συνηθισμένης των ποδαράτων διαδρομών που ακολουθώ από το γραφείο προς το σπίτι μου) έκανα mental note ότι εδώ πρέπει να ρθω κάποια φορά. Μου άρεσε που το έβλεπα σχεδόν πάντα γεμάτο, μου άρεσαν το αστακουδάκι και το χταπόδι που είναι ζωγραφισμένα στο τζάμι, με την επιγραφή καφέ-μπαρ-ουζερί δίπλα στην είσοδο, θυμόμουν το Βόλο -την πατρίδα- με τα τσιπουράδικα, άσε που δεν έχω πάει στην κανονική Λέσβο ακόμα.

Ήρθε λοιπόν η μέρα που έπεσε σαν πρόταση για να βρεθούμε 4 φίλες μετά τη δουλειά και να τα πούμε μετά φαγητού.
Πρόκειται για μαγαζί γωνία, συγκεκριμένα Μπενάκη και Σόλωνος, σε μια από τις αν και όχι όμορφες, πολλαπλώς ενδιαφέρουσες περιοχές του κέντρου. Τα τραπέζια βγαίνουν στο πεζοδρόμιο, στην παρόδια στοά της Μπενάκη. Οκ, δεν είναι το πιο ειδυλλιακό μέρος, δεν είναι σαν να κάθεσαι στο Πλωμάρι και να πίνεις τα ούζα σου αγναντεύοντας τη θάλασσα (που ουδέποτε έχω πάει, αλλά το φαντάζομαι) -και οι γνωστοί αστικοί θόρυβοι είναι αναπόφευκτοι.
Καθήσαμε έξω, δίπλα στο ζωγραφισμένο τζάμι με τα ψαρικά -απέναντί μας, στην κολώνα της στοάς, ως ντεκόρ, αντίγραφο έργου του Θεόφιλου, εμβληματικού -κι αγαπημένου μου- Μυτιληνιού ζωγράφου.

Για τον εσωτερικό χώρο δεν έχω κάτι να σας πω, δεν τον επισκέφθηκα καθόλου.
Εφθασα, οι φίλες μου ήταν ήδη εκεί και είχαν παραγγείλει:
-Χωριάτικη χωρίς φέτα, κατόπιν δικής μας απαίτησης: πολύ ζωντανή, νόστιμη ντομάτα, καλή ποσότητα, ζητήσαμε έξτρα λάδι. Το λάδι καλό (Λέσβου μάλλον;)
-Πατάτες τηγανητές -όχι του δικού μου γούστου, που τις θέλει διαπραγματεύσιμα λεπτές και αδιαπραγμάτευτα τραγανιστές, αλλά στους υπόλοιπους άρεσαν. Δύο μερίδες από δαύτες - ποσότητα κατά γενική ομολογία μικρή.
-Φασόλια με κρεμμύδι και πάπρικα. Αδιάφορο πιάτο, το μόνο που δεν το φάγαμε.
-Φάβα. Η κλασσική κ αναμενόμενη σε κάθε ουζερί με το κρεμμύδι της κλπ.
-Λαδοτύρι Μυτιλήνης.

-Κολιό μαρινάτο. Καταπληκτικός ουζομεζές
-Δύο μερίδες κουτσομουρες. Ηρθανε σε τσίγκινη πιατέλα κι αν δεν κάνω λάθος που μάλλον δεν κάνω, ήταν 13 ψαράκια. Μα, μονό αριθμό; Καλοτηγανισμένα και αρκετά νόστιμα.
- Σουπιά τηγανητή. Σπάνιο είδος το τηγάνι στην σουπιά, που όμως της ταιριάζει πολύ. Την τσάκισα.
-Καλαμάρι ψητό. Ε, τώρα τι το θέλαμε αυτό; Πως να τα βάλει το ψητό κεφαλόποδο με το προηγηθέν τηγάνι; Αδικήθηκε. Γι αυτό και για ψυχολογικούς λόγους, αλλά και γιατί μάλλον είχαμε πάθει ταινία εκείνη τη μέρα και το σημείο κορεσμού δεν εμφανίζονταν πουθενά, παραγγείλαμε και
- Καλαμάρι τηγανητό, που βεβαίως και ήταν όπως θέλαμε και θα έπρεπε.

Οι δύο ήπιαν κρασί ροζέ χύμα, εγώ πήρα ένα μπουκαλάκι ούζο ΚΕΦΙ Μυτιλήνης, 200ml, που δεν το κατάφερα όλο, και η άλλη φίλη πήρε τσίπουρο Τυρνάβου Πειρίθοον (χωρίς γλυκάνισο -κατά λάθος) και στο τέλος μας κέρασαν χαλβά που μόλις είχαν φτιάξει. Μετά πήραμε και μια ή δύο κοκακόλες (λάιτ, μη χάσουμε) και μία παγωμένη κάιζερ για χωνευτικό. Απόδειξη δόθηκε κανονικά και το τελικό ποσό ήταν €88. Λογικά, γιατί φάγαμε τον άμπακο, δε θα πω όμως ότι είναι και απίστευτο vfm.

Εν τέλει, αν και δεν είναι το μέρος στο οποίο αδημονώ να ξαναπάω, είναι τίμιο και αυθεντικό για αυτά που προσφέρει.

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Τσιπουράδικα - Ουζερί - Εξάρχεια, Αθήνα
Δεκ
30
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2016, μεσημέρι.

Αρκετό κρύο στην Αθήνα και ξεροβόρι. Ψάχνεις να βρεις λίγο ήλιο να σταθείς για να σε χτυπήσουν οι ακτίνες του για να νιώσεις ζεστασιά και ταυτόχρονα να λάβεις και τις θρεπτικές βιταμίνες.

Τα βήματα μου με φέρνουν στο κέντρο. Οδός Εμμανουήλ Μπενάκη, νούμερο 38. Ένα καφέ-ουζερί που από την εμφάνισή του και μόνο αντιλαμβάνεσαι πως έχει πολλά να πει. Τυγχάνει να έχω καταγωγή και από το ίδιο το νησί αν και γέννημα / θρέμμα της πρωτεύουσας, το οποίο επισκέπτομαι συνήθως τα καλοκαίρια. Στο πεζοδρόμιο στρωμένα τραπεζάκια, αναμμένες σόμπες, αλλά δεν τολμά να κάτσει κανείς λόγω της χαμηλής θερμοκρασίας. Χαζεύω λίγο τον χώρο πριν μπω, από της τζαμαρία. Ψηλοτάβανο οίκημα, κρεμασμένοι πολυέλαιοι και έπιπλα από την εποχή του ’30. Θυμίζει καφενείο εποχής, όπως θα βρει κανείς, εάν περιπλανηθεί στα σοκάκια πίσω από το λιμάνι, τα παραδοσιακά καφενεία στην πόλη της Μυτιλήνης, στην οδό Ερμού. Πίνακες και γκραβούρες φθαρμένα από τον χρόνο, ένα ποδήλατο από τα Ελληνικά Ταχυδρομεία κρεμασμένο στον τοίχο, παλιά σκεύη και αντίκες, ένα εσωτερικό μπαλκονάκι με χαμηλό κάγκελο. Ανοίγω την πόρτα και μπαίνω. Ζεστασιά, μυρωδιές από θαλασσινά, μια αύρα ευωδιάς από γλυκάνισο, χαμηλόφωνη οχλαγωγία και η Χαρούλα Τσαλπαρά στο πιάνο να παίζει μια μελωδία της παλιάς Αθήνας. Σαν να γύρισα ξαφνικά τουλάχιστον 60 χρόνια πίσω (μην πω και περισσότερα). Ο μαγαζάτορας με πλησιάζει και του ζητώ εάν γίνεται να βολευτώ και να περιμένω την παρέα μου, στο “μπαλκονάκι”. Μου αποκρίνεται “Με θέα το πέλαγος …” και μου γνέφει να προχωρήσω. Ανεβαίνω μια στριφογυριστή σκάλα και αντικρίζω μπροστά μου μια μηχανή αντίκα καλοδιατηρημένη και συντηρημένη, μάλλον από την εποχή του μεσοπολέμου. Στέκομαι λίγο και την χαζεύω για μερικά δευτερόλεπτα και έπειτα κάθομαι στο τραπέζι που ήταν ήδη στρωμένο. Γύρω μου ένας παλιός μπουφές, παλιές οικογενειακές φωτογραφίες από Μυτιληνιούς (μάλλον πρόγονοι του μαγαζάτορα) και πίνακες από παλιότερη εποχή. Μέχρι να βολευτώ, καταφτάνει κι η παρέα μου που το πρώτο πράγμα που σχολιάζει είναι η αισθητική και ο αέρας που αποπνέει το μαγαζί.

Σε μερικά λεπτά καταφτάνει και ο μαγαζάτορας για να πάρει παραγγελία που μας λέει τον κατάλογο με το στόμα. Μετά από διαβουλεύσεις και πάμπολλες προφορικές επαναλήψεις του μενού, καταλήξαμε στα ακόλουθα:

Χταπόδι κρασάτο: Από τα καλύτερα που έχω φάει σε μαγαζιά. Δεμένη σάλτσα (και όχι σαν νερό), μαλακό το χταπόδι (και όχι σαν τσίχλα), αρωματικό κρασί και για τους λάτρεις της “βούτας” ιδανικός μεζές που οδηγεί στην κατανάλωση μπόλικου ψωμιού.

Καλαμαράκια (κατεψυγμένα) τηγανιτά: Αρκετά καλά και χωρίς ίχνος λαδίλας στη γεύση. Υπήρχε και η επιλογή του φρέσκου αλλά προτίμησα να το αποφύγω.

Χόρτα βραστά: Φρέσκα, με λάδι όσο χρειαζόταν και λεμόνι.

Γαριδάκι τηγανιτό: Όχι πολύ ψιλό, αλλά μπόλικο σε μια πιατέλα που έμοιαζε σχεδόν ατελείωτο. Χωρίς λαδίλα, άψογα τηγανισμένο.

Λαδοτύρι ψητό: Για τους γνώστες του τυριού απλά όπως έπρεπε. Για όσους δεν το έχουν ξαναφάει τους προτείνω να το δοκιμάσουν.

Κολοκύθια - μελιτζάνες τηγανιτά: Φρεσκοκομμένα και τηγανισμένα άψογα. Χωρίς μυρωδιές, λαδίλα ή οτιδήποτε άλλο που να χαλάει τη γεύση.

Κουτσομούρα τηγανιτή: 6 κομμάτια μεσαίου μεγέθους, φρεσκότατα (όταν το άνοιγες μύριζε θάλασσα), τηγανισμένα σωστά, καθαρισμένα. Το μόνο που έκανες ήταν να βγάλεις τα κόκαλα, να ρίξεις μπόλικο λεμόνι και να απολαύσεις τις γεύσεις.

Από ποτά επιλέξαμε φυσικά… ούζο: Λάτρης του δυνατού και αρωματικού ούζου επέλεξα 45 βαθμών (θέμα συνήθειας) και για την ακρίβεια Γιαννατσή (ούζο από το Πλωμάρι … το προτείνω). Μάλιστα μου επέστησε τη προσοχή ο μαγαζάτορας ότι είναι από τα πιο ακριβά που έχει (€10 το καραφάκι - 200ml), ρώτησα τι άλλο είχε σε 45 βαθμούς αλλά η διαφορά ήταν αμελητέα και προτίμησα εν τέλη να παραμείνω στην αρχική μου επιλογή. Μάλιστα μονολόγησε χαμηλόφωνα και σχεδόν εμπιστευτικά "κι εγώ αυτό πίνω".

Ξέχασα να πω ότι όταν κατέφτασαν τα πρώτα φαγητά που είχαμε παραγγείλει, κατέφτασε μαζί και ένα καλάθι με ζυμωτό ψωμί, περίπου μισό καρβέλι κομμένο σε φέτες, μια κανάτα παγωμένο νερό και πάγος για το ούζο. Εμείς βέβαια τον πάγο τον χρησιμοποιήσαμε μόνο για να κρατάμε το νερό παγωμένο ;-)

Η λεπτομέρεια που όμως μοιάζει σημαντική είναι ότι μαζί με τα σερβίτσια στο τραπέζι υπήρχαν και σφραγισμένες αρωματικές πετσέτες καλή ποιότητας, που σίγουρα θα χρειαστεί κάποιος όταν “μπλέκει” με ψαρικά και θαλασσινά.

Τέλος ζητήσαμε και μας φέρανε ελληνικό καφέ (έτσι για τη χώνευση).

Το σύνολο έγραψε €53, τιμή αρκετά καλή για τα όσα φάγαμε και ήπιαμε, συνυπολογίζοντας και την ποιότητα. Σίγουρα είναι από τα μέρη που θα επισκεφτώ και πάλι και θα προτείνω και σε άλλους να πάνε και μάλιστα Παρασκευή βράδυ ή μεσημέρι Σαββάτου για να τρώνε και με τα μουσικής, που αξίζει (!!! ).

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Τσιπουράδικα - Ουζερί - Εξάρχεια, Αθήνα
Αυγ
19
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
-

Μεσημεράκι καθημερινής πήγαμε να πιούμε ουζάκι και να δοκιμάσουμε κάποια πιατάκια. Ο χώρος μέσα πολύ προσεγμένος και ταιριαστός, το πιάνο, η λατέρνα και το jukebox. Η εξυπηρέτηση άμεση, ευγενική απο τον κύριο και φιλική όσο έπρεπε. Ο κόσμος νεανικός και ο χώρος έξω περιποιημένος όσο το δυνατόν για πεζοδρόμιο.

Πολυ ωραία τα χόρτα - βλητα στα 4 ευρώ και φοβερός ο παστός κολιός φτιαγμένος σπιτικά και αρκετός σε ποσότητα (3,5 ευρώ). Οι τηγανητές πατάτες χονδροκομμενες, σπιτικές και καλοτηγανισμενες (3 ευρώ).

Φοβερό το γαριδάκι, ούτε σε νησί δεν το βρίσκεις τόσο φρέσκο και χορταστικό σε ποσότητα στα 10,5 ευρώ, άριστα τηγανισμένο.

Πολύ καλό και το ψητό χταπόδι, χωρίς περιττά λάδια ή άλλα, σκέτο αλλα μύριζε θάλασσα και ήταν ολόφρεσκο (8 ευρώ).

Ήπιαμε ουζάκι στα 7,5 ευρώ από παραγωγό πολυ αρωματικό και εύγευστο. Νεράκι δροσερό βρύσης και κέρασμα καρπουζακι. Ολα εξαιρετικά και φυσικά είναι να το κάνει κάποιος στέκι.

Πολύ τίμια προσπάθεια και πολύ καλή ποιότητα και vfm.

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Τσιπουράδικα - Ουζερί - Εξάρχεια, Αθήνα
Φεβ
19
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
1
€/Άτομο
-

Επισκεφθηκαμε τη Λέσβο Σάββατο μεσημέρι. Το κίνητρο μας ή εξαιρετική Χαρούλα στο πιάνο (λίγο σουρεαλ, αν σκεφτεί κανείς ότι ο χώρος θυμίζει καφενείο χωριου).

Το φαγητό εξαιρετικό, το ούζο που μας πρότεινε ο ιδιοκτήτης απλά υπέροχο. Φανταστικος, καλοτηγανισμενος μπακαλιαρος σκορδαλια-γενναια μεριδα. Κουτσομουρες φρεσκοτατες αλλά πολύ μικρή μερίδα. Υπέροχη χωριάτικη, καλό χταποδακι και φρέσκο προζυμενιο ψωμί.

Στο τέλος, χαλβας κέρασμα! Τα παραπάνω κόστισαν 63€. Παράλογο! Ας το λάβουν λίγο υπόψη οι ιδιοκτητες...

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Τσιπουράδικα - Ουζερί - Εξάρχεια, Αθήνα
Ιούλ
28
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Διάσπαρτες συμβουλές για μια πιο εύκολη και άνετη ζωή

No. 673: Ποτέ μην εμπιστεύεσαι τη γαστριμαργική άποψη ανθρώπου που του αρέσει το "έντεχνο" ελληνικό τραγούδι

Βασικά ποτέ μην εμπιστευτείς κανέναν που δηλώνει ακροατής του "έντεχνου". Τελειά. Ποτέ και για τίποτα και για κανέναν λόγο. Υπάρχει ένα καταπληκτικό κεφάλαιο στο τέλος - αν δεν κάνω λάθος - του βιβλίου του Nick Hornby "High Fidelity", το οποίο δεν περιλήφθηκε ποτέ στην ομώνυμη ταινία και πολύ καλά έκανε. Σε αυτό ο πρωταγωνιστής είναι λίγο πριν το happy end όπου αφού τα έχει ξαναβρεί με την κοπέλα του πηγαίνει για ντινέ σε σπίτι φιλικού ζευγαριού. Εκεί λοιπόν συνειδητοποιεί ότι προκειμένου να είναι ευτυχισμένος πρέπει να σταματήσει να είναι κομπλεξικός με τον υπόλοιπο κόσμο γύρω του είτε έχουν επιλέξει το χάπι δουλειά-σπιτάκι-παιδιά-όλα καλά είτε απλώς επειδή δεν γνωρίζουν όλο το back catalogue της Stones Throw Records. Και για λίγο έχει πειστεί μιας και η συζήτηση είναι όμορφη, το κρασί ωραίο, η κοπέλα του ευτυχισμένη. Μέχρι που αποφασίζει να τσεκάρει τη δισκοθήκη των οικοδεσποτών όπου έντρομος ανακαλύπτει ένα best of cd της Tina Turner. Και φυσικά το πρόβλημα του δεν είναι με την Tina Turner αλλά με το best of.

Τόσο απλά, λοιπόν, συνειδητοποιεί ότι όλα είναι μάταια τελικά ή όπως σε ένα παράλληλο λογοτεχνικό σύμπαν έγραψε αριστουργηματικά ο Bret Easton Ellis στον Patrick Bateman του American Psycho: "This is not an exit".

Σοφά λόγια μεγάλων συγγραφέων. Σε αντιπαραβολή φυσικά με τις αηδίες των Ελλήνων έντεχνων. Όπως: "Πιες τον καφέ γουλιά γουλιά, ασ’ τα εφφέ μην λες πολλά" ή "Ο καφές σου έχει κρυώσει και το ράδιο κλειστό" ή επίσης "Μείνε ακόμα λίγο μέχρι που να ξεφύγω και κράτησέ με αν θες όσο κρατάει ένας καφές. "

Η μουσική αν και έχει χάσει τη δυναμική της ως τέχνη σε σχέση με την εικόνα την τελευταία δεκαετία παραμένει εκείνη η μικρή λεπτομέρεια που μπορεί ακόμη να διαχωρίσει την Ήρα από το στάχι. Όσο εύκολα λοιπόν θα δεχτώ ποδοσφαιρική ανάλυση από τον Gary Lineker ή τον Βασίλη Τσάρτα εν αντιθέσει με τον Χρήστο Σωτηρακόπουλο ή τον Στράτο Σεφερλή τόσο δύσκολα ή μάλλον επουδενί δε θα δεχτώ κριτική φαγητού ή ανάλυση γεύσης από κάποιον που ακούει Μαχαιρίτσα, Πσαχαλίδη και Μάλαμα. Τόσο απλά, τόσο τίμια.

Την επόμενη φορά που κάποιος θα σας πει έφαγα πολύ ωραία στο τάδε εστιατόριο/ταβέρνα/κουτούκι ρωτήστε τον πριν συνεχίσει "Ποια είναι η γνώμη σου για την Ελεονώρα/Ματούλα/Νατάσσα?". Αν απαντήσει ικανοποιητικά τότε εμπιστευτείτε τον. Αν όχι, γυρίστε τη συζήτηση στις θεραπευτικές ιδιότητες των τουρκικών σίριαλ του Μέγκα στα ελληνικά νοικοκυριά.

Η Λέσβος μαζεύει αρκετούς του "έντεχνου" έχω την εντύπωση. Αυτό δεν καθιστά την προσέλευσή σας σε αυτήν απαγορευτική. Πιάστε ένα τραπεζάκι ακριανό - κατά προτίμηση όχι από τη μεριά του φροντιστηρίου - και επικεντρωθείτε στο φρέσκο γαλέο ή μπακαλιάρο, στις ψητές σαρδέλες και το μαριναρισμένο γαύρο, στις τηγανητές πατάτες, στο καλαμάρι και το χταπόδι, σε κάποιο φρέσκο ψάρι ημέρας. Συνοδεία κάποιου μυστήριου ούζου από τη Λέσβο. Αν σας βαρέσει το ούζο και μερακλώσετε, τοποθετήστε τις δραχμές σας στο τζουκ μποξ προς απόλαυση των original έντεχνων όπως ο Καζαντζίδης και ο Πουλόπουλος.

Νο. 494: H τοποθεσία είναι για να φασώνουμε και όχι για να φάμε

Οι Αμερικάνοι έχουν ένα παλιό quote το οποίο χρησιμοποιείται κατά κόρον όταν θέλουν να υπερτονίσουν πόσο σημαντική είναι η τοποθεσία. "Location, location, location" λένε ή όταν είναι πιο μοντέρνοι καπιταλοκαρχαρίες "It's all about location". Το μεν πρώτο πιθανότατα το σκέφτoνται ο Jack Lemmon και ο Al Pacino καθόλη τη διάρκεια του Glengarry Glenn Ross, με το δε δεύτερο έχει κάνει καριέρα ο μπετόβλακας Donald Trump. To location λοιπόν είναι ό, τι πιο σημαντικό για το real estate (κτηματομεσιτική), για την Ελβετία (εξαιτίας του έγινε αυτό που έγινε σήμερα) και για το πρώτο ραντεβού.

Πρόσφατα, ο εθνικός μας "μπήχτης" Γιάννης Σπαλιάρας αποκάλυψε δημόσια τη χρόνια-κρυμμένη καβάτζα μου για μπαλαμούτι που δεν είναι άλλη από το Βρετανικό νεκροταφείο στο Παλαιό Φάληρο απέναντι από την πρώην μαγαζάρα του Μάκαρου. Ήταν μία όαση στο κέντρο της Αθήνας με ψηλά κυπαρίσσια να κόβουν την ηχορύπανση και τη θέα από την Ποσειδώνος, με ένα σταυρό-μνημείο υπερυψωμένο σαν άλλος Ιησούς του Ρίο [που προσέφερε το τέλειο spot για φάσωμα με θέα το Σαρωνικό και την Αίγινα) και άγρια ρόκα προς βρώση σε διάφορα σημεία του πάρκου του.

Όλα αυτά βέβαια τελείωσαν όταν κόπηκαν τα κυπαρίσσια και ανακάλυψε κόσμος ότι μπορεί να βγάλει τα σκυλιά ή τα παιδιά του βόλτα στο πάρκο. Παρόλα αυτά, after hours κρατούσε ακόμα τη σημαία ψηλά για κατάληξη πρώτου date εκεί μέχρι που έβαλε ο Σπαλιάρας ταφόπλακα και σε αυτό Anyway...

Η τοποθεσία, λοιπόν, είναι το ύψιστο προσόν-πλεονέκτημα για όλες τις προαναφερθείσες κατηγορίες. Είναι επίσης για υποκατηγορίες όπως το Nammos της Μυκόνου ή το εκκλησάκι πάνω τέρμα στην Πεντέλη. Επουδενί όμως δεν είναι και δεν πρέπει να είναι για κάποιον που πεινάει.

Προσοχή: όχι για κάποιον που θέλει να πάει να φάει κάτι αλλά για αυτόν που και πεινάει και θέλει να φάει και κάτι καλό εώς πολύ καλό. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσει κάποια στιγμή (2015 φτάσαμε αισίως) ο Έλληνας καταναλωτής-κριτικός-γνώστης-πελάτης-είδα φως και μπήκα πως το να συνδυάσει και γεύση και τοποθεσία είναι πιο σπάνιο απ' ότι ο λευκός ρινόκερως. Και μην αρχίσουμε τα "μα στην Τήνο το Θαλασσάκι ή στο Βόλο ο Κώστας κοκ" γιατί θα πρέπει να μπει και ο παράγοντας VFM (που είναι πλέον σαν ακρωνύμιο πιο διάσημο κι από το ΑΤΜ) και τότε δε συμφέρει κανέναν η συζήτηση. Εϊναι απλά τα πράγματα: όταν έχουμε να κάνουμε με φαγητό η τοποθεσία και η ποιότητα απλώς δεν συνάδουν.

Με βάση όλα τα παραπάνω, οι ιδιοκτήτες της Λέσβου διάλεξαν ποιότητα. Το δικό τους location μπορεί και να είναι ένα από τα χειρότερα της Αθήνας. Απέναντι από έναν ανοιχτό πάρκινγκ, πάνω στην εξωτική μα κλειστοφοβική Εμμ. Μπενάκη, δίπλα από την μόνο-καλό-vibe Σόλωνος, μεσοτοιχία με ένα φροντιστήριο Πανελληνίων, πιο κοντά στην Ομόνοια απ' ότι στο Σύνταγμα. Ένα από αυτά να διάλεγες θα βαθμολογούνταν με 1 στα 10 σε κάποιον οδηγό τύπου Zagat.

Όλα μαζί όμως και δεν υπάρχει γνωστό πρόσημο που να μπορεί να περιγράψει το αρνητικό του μεγαλείο. Εκεί είναι όμως που έρχεται η ποιότητα να αντισταθμίσει το λεγόμενο κακό lspot. Πιθανότατα δεν θα φασωθείς ποτέ στη Λέσβο. Ούτε αν πας με την κοπέλα σου ή το αγόρι σου. Θα φας όμως ποιότητα που θα κυμαίνεται πάντα μεταξύ 8 στα δέκα και 9 στα δέκα (το δέκα το καλό κρατιέται για το συνδυασμό τοποθεσία, ποιότητα, VFM, παρέα). ΟΙ τουαλέτες είναι πάνω αριστερά.