Loader

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Τρίτη,Τετάρτη,,Πέμπτη,Παρασκευή,Σάββατο,Κυριακή όλη μέρα ανοιχτό από τις 12:00 το μεσημέρι μέχρι αργά το βράδυ Δευτέρα κλειστά

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

Παροχές

Δέχεται κρατήσεις

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

02 Ιουν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Σήμερα Κυριακή 2/6 ήμουνα με ένα φίλο μου στην περιοχή Ακρόπολης-Μακρυγιάννη, και κατόπιν κράτησης επισκεφθήκαμε τον χώρο που τις Δευτέρες τον έβρισκα κλειστό. Πρόκειται για τη ΣΤΡΟΦΗ (Σ), το ιστορικό εστιατόριο που λειτουργεί απ’ το 1975 στην απίθανη ταράτσα απέναντι απ’ το Ωδείο του Ηρώδη του Αττικού και το έχω συνδέσει με ρομαντικές εξόδους μετά τις θεατρικές και μουσικές παραστάσεις εκεί.

Απ’ τα μέσα της δεκαετίας του 80 και για 20 περίπου χρόνια είχα δειπνήσει στη Σ καμιά δεκαριά συνολικά φορές. Η Αθηναϊκή γαστρονομία ήταν τότε βασισμένη στη διαχρονική λιτότητα της ελληνικής μαγειρικής, με τις κλασικές παραδοσιακές μας γεύσεις, που τις απολαμβάναμε σε μια περιορισμένη γκάμα χώρων εστίασης, και όχι στα χιλιάδες στέκια που ανοιγοκλείνουν συνεχώς, εναλλάσσοντας σεφ, σου-σεφ και ‘πειραγμένες πρωτοτυπίες’ μιας κουζίνας fusion που μας έφερε η παγκοσμιοποίηση κατά την αλλαγή περίπου του αιώνα!

Τότε λοιπόν στη Στροφή, παρέα με θεατές κυρίως και καλλιτέχνες του Ηρωδείου, Έλληνες και κάποιοι τουρίστες απολαμβάναμε τα ελληνικά εδέσματά μας απ’ τα χρυσά χεράκια της τότε ιδιοκτησίας του χώρου, που την είχαν δυο αδέρφια με καταγωγή απ’ τη Σμύρνη. Ήταν ο αείμνηστος Βασίλης (τότε γείτονάς μου στον Λυκαβηττό), που ήταν και ο μάγειρας των φοβερών μαγειρευτών, όπως το κοκκινιστό μοσχαράκι με τις μελιτζάνες, ή το αρνάκι φρικασέ, κ. λπ., και ο Δαμιανός, υπέργηρος τώρα επισκέπτης του χώρου, που απ’ το 2009 πέρασε στη νέα εκσυγχρονιστική ιδιοκτησία.

Τα φαγητά τότε ήταν κυριολεκτικά ‘μαμμαδίστικα’, όπως πολύ σωστά τα χαρακτήρισε η φίλη χρήστης ram, σε προηγούμενη κριτική της του 2011, και πράγματι μόνο ένας έμπειρος πελάτης που έχει γνωρίσει το παλιό και το νέο καθεστώς της μαγειρικής πρακτικής, κ. λπ., μπορεί να κρίνει και προπαντός να συγκρίνει!

Θα μου πείτε: τα πάντα ρει, και θα συμφωνήσω. Τότε έτρωγες το καταπληκτικό κοκκινιστό σαν της μάνας σου, αλλά τώρα απολαμβάνεις έναν εκσυγχρονισμό, απαραίτητο για τους ξένους τουρίστες που συνιστούν και το 99% της σημερινής πελατείας του. Τώρα η ταράτσα λειτουργεί χειμώνα-καλοκαίρι, γιατί έχει κλιματισμό ζεστό-κρύο σε τοίχους και οροφή, καθώς και τζαμαρίες με αλουμίνια που ανοιγοκλείνουν, όποτε χρειάζεται, δηλ. είτε με τον καύσωνα και το κρύο, την ψύξη του κλιματιστικού, είτε στο καταχείμωνο με τη θέρμανσή του.

Εν μέρει συμφωνώ. Στο κάτω-κάτω, οι τουρίστες που τώρα το μονοπωλούν, δεν το ήξεραν παλιά, πλην ελάχιστων ίσως εξαιρέσεων.
Όμως, διερωτώμαι, ρητορικά ασφαλώς: μέχρι ποιού άραγε σημείου η καταπληκτική θέα της Ακρόπολης, που δεν είναι φυσικά και η μοναδική, δικαιολογεί κάποιες ‘εκπτώσεις’ στη γαστρονομική τελική εντύπωση;;
Και μέχρι ποιού σημείου οι σημερινοί εναλλασσόμενοι σεφ, με ένα αναμφισβήτητα πληθωρικό και γι’ αυτό όχι εξίσου πετυχημένο μενού, καταφέρνουν να εντυπωσιάσουν τους ξένους που, πλην εξαιρέσεων ασφαλώς, δεν έχουν βιώσει την κουζίνα μας, αλλά όχι πλέον εμάς, που έχουμε μεγαλώσει χάρη σ’ αυτή;;

Εξάλλου, η σύγχρονη τεχνολογία μπορεί να εκσυγχρόνισε την ταράτσα, με τις λευκές-πράσινες αποχρώσεις και τα 90-100 τραπεζοκαθίσματά της, ή τα περίπου 50 του 1ου ορόφου με τις λευκές και εκρού αποχρώσεις, ωστόσο δεν τα κατάφερε με τους ΑΜΕΑ, όπως θα όφειλε να το είχε προσπαθήσει, αφού ούτε ανελκυστήρας προσώπων υπάρχει, λόγω του στενού χώρου ανάβασης, αλλά ούτε και WC AMEA αξιώθηκαν να προβλέψουν, διατηρώντας τις δύο τουαλέτες, ανδρών-γυναικών του 1ου ορόφου.
Υπάρχει βέβαια ο μικρός υπηρεσιακός ανελκυστήρας των εδεσμάτων απ’ την κουζίνα του ισογείου στην ταράτσα. Το φαγητό που δοκιμάσαμε το έφτιαξε η Σοφία, που είναι εκεί απ’ το 2009, ενώ το βράδυ αναλαμβάνει ο σεφ Μάριος Κυπριώτης, που προσελήφθηκε προ έτους περίπου.

Το μαγαζί λειτουργεί Τρίτη με Κυριακή από 12.00 μέχρι 23.30 (η κουζίνα).

Όταν φτάσαμε στις 3 μ. μ. η ταράτσα ήταν σχεδόν γεμάτη, κυρίως από μεγάλα γκρουπ τουριστών. Με την οχλοβοή η μουσική δεν ακουγόταν, ενώ, μια ώρα μετά που αρκετοί αποχώρησαν, διακρίναμε απαλή μουσική πιάνο-τζαζ.

Το σέρβις ήταν ομολογουμένως επαγγελματικό και ευγενικό, όπως π. χ. απ’ τη συγκεκριμένη κοπέλα που μας εξυπηρέτησε, την Αργυρώ, η οποία δούλευε στο FUNKY GOURMET και έχει τώρα κενό μέχρι το 2020 που αυτό μεταφέρεται, ως γνωστό, στο αναβαθμιζόμενο HILTON.
Οι σερβιτόροι, με τα μαύρα τζιν και μπλούζες, και τις γκρι-σιελ ποδιές τους, τι να σου κάνουν, όμως, όταν με τον χαμό τον Κυριακάτικο, η κουζίνα με το μικρό ασανσέρ πάνω-κάτω είχε τα όριά της. Ο μουσακάς μας, για ορεκτικό, που θα σας περιγράψω στη συνέχεια, όπως μας είπε η Αργυρώ θα απαιτούσε μέχρι 20 λεπτά, τα οποία στην πράξη όμως έγιναν 40 γεμάτα!!
Άλλωστε, οι ψηλές τιμές που έχουν αποθαρρύνει τους Έλληνες θα έπρεπε να συνεπάγονται μια, παντί σθένει, αρτιότερη οργάνωση και συντονισμό μεταξύ κουζίνας και εξυπηρέτησης, όπως ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι αυτό θα μπορούσε να εξασφαλιστεί…

Το μενού, που υπάρχει και ηλεκτρονικά, χωρίς όμως τιμές -γιατί άραγε;- περιλαμβάνει τα εξής: 20 ζεστά και κρύα ορεκτικά στα 7-19 €, 5 σαλάτες, 9-16 €, 20 κύρια και πιάτα της ώρας, από 13-28 € (για το φιλέτο), 5 ψάρια, από 14-36 € (υπερβολική ασφαλώς τιμή για το φιλέτο σφυρίδας), και καμιά 10αριά τυπικά ελληνικά γλυκά, στα 5-8 €.

Η κάβα περιλαμβάνει περί τις 40 ελληνικές ετικέτες λευκών, ερυθρών και ροζέ οίνων μας, σε τιμές από 18 μέχρι 65 € (για το ερυθρό ΜΑΓΙΚΟ ΒΟΥΝΟ του Λαζαρίδη, που στις κάβες δεν ξεπερνά τα 20-25 €! ). Υπάρχουν, σε πιο λογικές τιμές, ελληνικές μπύρες (~4 €), αναψυκτικά, αποστάγματα, και αφρώδεις οίνοι.

Εμείς λοιπόν πήραμε τα εξής, που μας τα σέρβιραν σε λευκά λινά τραπεζομάντιλα και πετσέτες!
• Στην αρχή παραγγείλαμε νερό εμφιαλωμένο (2.50 €), ενώ για ψωμί ούτε ερωτηθήκαμε, ούτε ήρθε κάποιο δείγμα έστω καλωσορίσματος με ένα ντιπ.
• Από ορεκτικά μοιραστήκαμε τον παραδοσιακό μουσακά στο πήλινο, που άργησε αλλά ήταν ομολογουμένως πολύ γευστικός, και με ξέρετε πόσο στον μουσακά είμαι ιδιότροπος. Ας δεχτούμε πως το καλό πράγμα αργεί…Τιμή στα 12.50 €.
• Ο φίλος παρήγγειλε χοιρινό φιλέτο γεμιστό με λιαστές ντομάτες, γραβιέρα και πιπεριά, που το συνόδευαν λαχανικά ψητά και πατάτες φούρνου. Τα 5-6 τεμάχια τα βρήκε ουδέτερα σε γεύση και μάλλον στεγνά, και δοκιμάζοντάς το συμφώνησα μαζί του. Η τιμή, πάντως, στα 18.00 €!
• Εγώ πήρα το κατσικάκι στη λαδόκολλα (το είχε φάει η Μέρκελ εκεί προ ετών, όπως διάβασα), που συνοδεύονταν από γραβιέρα, κομμάτια ντομάτας και πατάτας. Μου άνοιξαν τον σπάγκο της λαδόκολλας και αναδύθηκε το κατσικάκι που του έχω επίσης αδυναμία. Στο μεγάλο πιάτο ξεχείλιζε εκατέρωθεν κοκκινοπίπερο, για πιο πικάντικη επίγευση. Μου άρεσε η μερίδα μου, που είχε και το σχετικό παχάκι, και ομολογώ πως η σου-σεφ Σοφία το είχε πετύχει αρκετά. Τιμή, στα 18.50 €.

Πληρώσαμε 51.50 €, για ένα γεύμα με διαφορετικής αξίας και κάπως υπερτιμημένα πιάτα, και για τον λόγο αυτό η γεύση, αυστηρά ίσως, θα βαθμολογηθεί με 2 στα 4, ενώ το vfm, με 3, λαμβάνοντας υπόψη τη συγκεκριμένη θέση και το στάτους του χώρου.

Ο χώρος, με τις ελλείψεις για ΑΜΕΑ, βαθμολογείται επίσης με 3, όπως και η εξυπηρέτηση, παρά την ευγένειά της, λόγω των εκ των πραγμάτων καθυστερήσεων στο 1ο πιάτο.

Άλλωστε, δεν μπορώ να μην αναφέρω με λύπη μου την παντελή έλλειψη κεράσματος (ενός λικέρ, μιας αλοιφής ντιπ, ενός γλυκού κουταλιού, ή έστω ίχνους εποχικού καρπουζιού σε πιατάκι του γλυκού) και μάλιστα σε έναν τέτοιο τουριστικό χώρο, υπό τη σκιά του επιβλητικού Παρθενώνα δίπλα μας…

Η σοφή Θεά Αθηνά δακρύζει ίσως, σκεπτόμενη το: Συν Αθηνά και χείρα κίνει!!

Συμπερασματικά, μπορείτε να στραφείτε στη Στροφή για τυχόν ξένους φίλους σας, προετοιμασμένοι φυσικά και για την ανάλογη δαπάνη…