Loader

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

06 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Συνεχίζοντας την περιπλάνηση στη γειτονιά μου, τα Ιλίσια, ξετρυπώνω κάποια νοσταλγικά παλιά μου στέκια, όπως αυτό σήμερα Δευτέρα 29/1, όταν στις 3.30 μ. μ. ξαναβρέθηκα τυχαία στα ΣΚΑΛΑΚΙΑ (Σ) της οδού Αιγινήτου.

Μου αρέσει να περπατώ συχνά στο Άλσος των Ιλισίων, που βρίσκεται ένα μόλις τετράγωνο απ’ το σπίτι μου και, με έκταση 200 περίπου στρεμμάτων, είναι απ’ τα μεγαλύτερα πάρκα του Αθηναϊκού κέντρου, μετά τον Εθνικό Κήπο και το Πεδίο του Άρεως!

Σήμερα λοιπόν, μετά από 5 λεπτά γρήγορο περπάτημα, βρέθηκα στην έξοδο του πάρκου προς την οδό Αλκμάνος, περνώντας έξω απ’ το ιστορικό SALOON που μπήκε αισίως στην 5η δεκαετία λειτουργίας του (! ), αλλά λειτουργεί μόνο τα βράδια, οπότε εκεί ακριβώς μου ήρθε η φαεινή ιδέα για τα ΣΚΑΛΑΚΙΑ, που βρίσκονται στην οδό Αιγινήτου, δυο μόλις τετράγωνα μετά το SALOON!

Στα ΣΚΑΛΑΚΙΑ πρέπει να πήγα τελευταία φορά γύρω στο 2000 με τους γονείς μου, την εποχή μου έμενα στον Λυκαβηττό, και μας είχαν εντυπωσιάσει τα νόστιμα παϊδάκια κ. λπ. φαγητά της ώρας, που τα απολάμβανα και πιο πριν, αφού σύχναζα στα Σ τις δεκαετίες κυρίως του 80 και 90!

Το ιστορικό αυτό στέκι πρωτοάνοιξε το 1968, οπότε κλείνει φέτος μισόν αιώνα λειτουργίας! Πληροφορήθηκα ότι ανήκει πάντα στην ίδια οικογένεια ιδιοκτητών, Παπαγιάννη, με καταγωγή απ’ την ορεινή Ναυπακτία. Τώρα πλέον τα ηνία έχει αναλάβει η τρίτη γενιά, δυο ευγενέστατα παιδιά στην υποδοχή, τη λήψη παραγγελιών και το σερβίρισμα των εδεσμάτων. Μου είπαν μάλιστα ότι και το επίσης ιστορικό εστιατόριο-ταβέρνα ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ, λίγο πιο πάνω, στην οδό Παπαδιαμαντοπούλου στα Ιλίσια, ανήκει σε οικογένεια απ’ το ίδιο γενεαλογικό δένδρο, και μου έδωσαν αφορμή για μια ακόμη προσεχή μου επίσκεψη!

Τα Σ λειτουργούν καθημερινά από 13.00 μέχρι τα μεσάνυχτα τουλάχιστον, και τα βράδια έχουν τον ίδιο σεφ εδώ και δεκαετίες. Πρόκειται για τον Ιωσήφ, τον γνωστό Ζοζέφ, Αιγυπτιώτη μάγειρα απ’ την Αλεξάνδρεια.

Ο εσωτερικός χώρος αποτελείται από δύο αίθουσες, με 30 ξύλινα τραπέζια, χωρητικότητας περί τα 130 άτομα. Οι σάλες είναι ρουστίκ και υπάρχουν πέτρινες επενδύσεις σε γωνιές και τοίχους. Μπαίνοντας, βλέπουμε δεξιά τις βιτρίνες των ψυγείων με τα λαχανικά, τα φρούτα και τα εκλεκτά τους κρέατα. Επίσης, το ψυγείο με τα αναψυκτικά και τις μπύρες. Πίσω απ’ τις βιτρίνες βρίσκεται η κουζίνα. Τα δάπεδα είναι στρωμένα με τετράγωνες μπεζ πλάκες, και γενικά πρόκειται για έναν απλό χώρο, περασμένων δεκαετιών.

Οι τοίχοι έχουν ελάχιστες φωτογραφίες, όπως αυτή της Μυκόνου μπροστά μου, που παρουσίαζε την πόλη κατά τη δεκαετία του 50 μάλλον, αφού δεν ήταν πνιγμένη στο μπετόν, τα τουριστικά καταλύματα, τις υποδομές, τα πολυτελή αυτοκίνητα και τα χιλιάδες κέντρα εστίασης και αναψυχής. Στο βάθος, διέκρινα τους τρεις – τέσσερις μύλους και τριγύρω ερημιά, ούτε καν το Θεοξένια, που θαρρώ πως χτίστηκε το 1960 επί Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος ήταν και τακτικός θαμώνας του!

Εξωτερικά, στα σκαλάκια της οδού Αιγινήτου, απ’ τα οποία και βαφτίστηκε, υπήρχαν μόνο δύο τραπέζια στρωμένα, λόγω εποχής. Ωστόσο, όπως θυμάμαι, απ’ την Άνοιξη και μετά, ολόκληρη η εσοχή περί την είσοδο γεμίζει τραπέζια, οι δε θαμώνες απολαμβάνουν τα φαγητά τους κάτω απ' την όμορφη και σκιερή καταπράσινη πέργκολα με τις βουκαμβίλιες και τα μωβ κρεμαστά λουλούδια τους.
Μιλάμε για μια όαση πρασίνου που θυμίζει εξοχή, έστω κι αν απέχεις μόνο πέντε-έξι τετράγωνα απ’ τη Βασιλίσσης Σοφίας!

Αλλά και μέσα, τώρα τον χειμώνα, νιώθεις τη ζεστασιά του κουτουκιού και της χασαποταβέρνας, σαν να βρίσκεσαι στα Μεσόγεια ή σε κάποιο χωριό! Την ώρα που γευμάτιζα, γύρω στις 4 μ. μ. έτρωγαν ακόμη άλλες 2 παρέες, η μία απ’ τις οποίες ήταν παλιοί πελάτες τους που μόλις είχαν έρθει απ’ την επαρχία!

Ανάμεσα στις δύο αίθουσες υπάρχουν προς τα δεξιά, 1+1 WC, που είναι πεντακάθαρα.
Ενόσω έτρωγα, άκουγα απ’ τα μεγάφωνα γνωστά ελαφρά ελληνικά τραγούδια με τη Γαλάνη, τον Μητροπάνο, καθώς και από παλιές κινηματογραφικές επιτυχίες.

Ο κατάλογος με τα πιάτα ημέρας περιελάμβανε: κολοκυθοτυρόπιτα στα 5 €, φάβα στα 4.50 €, λαχανοντολμάδες 8 €, κοκκινιστό μοσχάρι 8 €, αρνί στη λαδόκολλα, στα 9.50 €, κοκορέτσι φούρνου, στα 8.50 €, και τη σταβλίσια μοσχαρίσια μπριζόλα 600 γραμμαρίων, για 2 άτομα, στα 18.50 €.

Ο κυρίως κατάλογος έχει ορεκτικά, από 4-6 € για το χωριάτικο λουκάνικο, σαλάτες στα 4-6 € για τη χωριάτικη, και σχεδόν όλα τα πιάτα της ώρας, στα οποία και ειδικεύονται, όπως π. χ. μπριζόλα ή σουβλάκι μοσχαρίσιο γάλακτος, στα 13.50 €, μπον φιλέ στα 14,50 και γάλακτος, στα 15.50 €, παϊδάκια γάλακτος στα 12 €, αρνίσια συκωτάκια 9 €, μπιφτέκια 8.40 €, αρνάκι γάλακτος στα 32 € το κιλό, κ. λπ.
Από γλυκά έχουν χαλβά και πανακότα, στα 2.00 €.

Από ποτά, σερβίρουν κρασί χύμα, στα 6.80 € το λίτρο, 6 μπύρες από 3.20-3.50 €, αναψυκτικά από 1.50-2.00 € και τα γνωστά αποστάγματα.

Εγώ περιορίστηκα στα πιάτα ημέρας και επέλεξα τα εξής πιάτα:

• Στην αρχή ήρθαν 4 φέτες φρέσκου φρυγανισμένου ψωμιού με σουσάμι, στα 0.70 €.

• Πήρα μια κολοκυθοτυρόπιτα, που ήταν μεγάλο τετράγωνο κομμάτι πίτας με φύλλο, εξαιρετικής σε γεύση και χορταστικής. Τιμή στα 5.00 €.

• Επίσης έφαγα μια μερίδα κοκορέτσι του φούρνου, ό, τι νοστιμότερο εδώ και πολύ καιρό, ειδικά για το κέντρο της Αθήνας. Ήρθε καυτό και συνοδεύονταν από φρεσκοτηγανισμένες, λεπτές πατάτες, που μου θύμισαν τις γαλλικές pommes frites. Ένα ποίημα κυριολεκτικά, στα 8.50 €!

• Ήπια μια μπύρα Κάιζερ, σε τιμή 3.50 €.

Πλήρωσα συνολικά 18.00 € και απόλαυσα ένα πραγματικά ωραίο γεύμα. Τιμή, χωρίς ποτό, στην κατηγορία 10/16 €.

Στο τέλος με κέρασαν δύο καυτά κομμάτια σιμιγδαλένιου χαλβά με άφθονη κανέλα. Ήταν μια ευγενική χειρονομία με το παραδοσιακό μας γλύκισμα, που κατ’ εξοχήν ταίριαζε με τον συγκεκριμένο χώρο. Ο χαλβάς ήταν φρεσκότατος και πρέπει να είχε μόλις βγει απ’ την κατσαρόλα, πράγμα ομολογουμένως σπάνιο!

Συμπερασματικά, αξίζει να επισκεφθείτε τα ΣΚΑΛΑΚΙΑ, ειδικά αν σας αρέσουν τα καλά κρέατα. Στην περίπτωση αυτή, προτιμήστε ένα βράδυ, που το κέντρο γεμίζει και έχει ωραία ατμόσφαιρα, ή περιμένετε να καλοκαιριάσει για να απολαύσετε τον εξωτερικό χώρο τους.

15 Ιούλ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Το πόσο μου αρέσει να ξετρυπώνω άγνωστα ταβερνάκια, δεν μπορώ να το περιγράψω!!! Αν μάλιστα αυτά, παρόλο που μετρούν αρκετές δεκαετίες λειτουργίας, παραμένουν κρυμμένα μυστικά στους περισσότερους από εμάς, αυτό με εξιτάρει ακόμα περισσότερο.

Κυριακή μεσημέρι, μετά από καφεδιά στο Βυζαντινό μουσείο και την εξαιρετική του αυλή, μας μπαίνει η ιδέα να μην αλλάξουμε περιοχή αλλά να βρούμε κάποιο ταβερνάκι που να είναι προσεγγίσιμο στο ποδαράτο από εκεί που βρισκόμασταν. Η εύκολη και γρήγορη λύση θα ήταν να πεταχτούμε μέχρι το Παγκράτι και την πλατεία Προσκόπων που βρίθει σχετικών προτάσεων αλλά επειδή οι δύο τελευταίες επισκέψεις μου εκεί δεν στέφθηκαν και με ιδιαίτερη επιτυχία, είπαμε να το αποφύγουμε. Δεν είμαι προληπτικός αλλά όπως λέει και ο σοφός λαός μας, όποιος έχει καεί με τον χυλό, φυσάει και το γιαούρτι.

Έτσι, με την βοήθεια της τεχνολογίας αρχίσαμε να ψάχνουμε στο διαδίκτυο το ταβερνάκι που θα μας φιλοξενούσε. Θέλαμε κάτι απλό και λαϊκό, που να προσανατολίζεται στην κρεατοφαγία. Ψάξε-ψάξε, πέσαμε πάνω στα Σκαλάκια. Στο Ask4food υπήρχε μία ακόμα κριτική που όμως δεν μας έδινε αρκετές πληροφορίες αλλά είπαμε να του δώσουμε μία ευκαιρία αφού η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς.

Με την βοήθεια του Google maps, ξεκινήσαμε για εκεί. Για να είμαι ειλικρινής, κάπου μας μπέρδεψε ο δρόμος και η αρίθμηση του αλλά δεν το βάλαμε κάτω. Όπως προχωρούσαμε, είδαμε σε μερικά μέτρα μπροστά μας κάτι σκαλάκια που ανάμεσα στην ολάνθιστη λευκή μοκαμβίλια είδαμε να ξεπροβάλει ελάχιστα η επιγραφή τους. Είχαμε συμφωνήσει ότι θα το δούμε από έξω κι αν τελικά δεν μας αρέσει να συνεχίσουμε το ταξίδι μας προς ανεύρεση ταβέρνας. Όταν όμως σταθήκαμε μπροστά του, μπήκαμε μέσα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ο χώρος απλός αλλά φιλόξενος. Ο εξωτερικός τους χώρος είναι μία εσοχή στα σκαλοπάτια, στα αριστερά σου όπως ανεβαίνεις. Στο εκεί κοίλωμα έχουν βάλει τραπεζάκια που απολαμβάνουν την πυκνή σκιά που απλόχερα χαρίζει η τεράστια μοκαμβίλια.

Ο χώρος απέπνεε «παλιά Αθήνα» και θα τολμήσω να τους κατατάξω στο στυλ «κουτούκι». Αυτό όχι τόσο λόγω του μεγέθους τους, αφού στα εσωτερικά τους υπάρχει μια μεγάλη σάλα, αλλά κυρίως στην γενική φιλοσοφία που δείχνουν να πρεσβεύουν.
Εκείνη τη στιγμή υπήρχαν άλλες δύο παρέες αλλά λίγο αργότερα γέμισαν και τα τελευταία τραπέζια τους. Παρόλο που ήμασταν 2 άτομα, μας βόλεψαν σε 4άρρι τραπέζι ώστε να είμαστε πιο άνετα.

Μας εξυπηρέτησαν 3 άτομα. Οι δύο ήταν εξαιρετικοί ενώ ο τρίτος ήταν λίγο πιο βαρύς. Σε καμιά περίπτωση δεν θα τον χαρακτήριζα ως αγενή, αλλά ήταν το στυλ του τύπου που δεν του παίρνεις κι εύκολα κουβέντες. Που σου απαντάει στην καλύτερη μονολεκτικά. Επειδή όμως σε γενική ομολογία μείναμε απόλυτα ικανοποιημένοι από την εξυπηρέτησή τους, θα ήταν πολύ άδικο να μην τους χαρίσω ένα ωραιότατο 4. Τα άλλα δύο άτομα, έδειχναν να είναι χρόνια στη δουλειά και να αγαπάνε αυτό που κάνουν.
Στον κατάλογό τους έχουν κατά κύριο λόγο κρεατικά αλλά μας έφεραν μία ακόμα καρτέλα που είχαν επιπρόσθετα κάποια πιάτα ημέρας. Κάποια από αυτά άνηκαν στα μαγειρευτά. Μερικά τα είχαν ήδη διαγράψει γιατί προφανώς τους είχαν τελειώσει. Η ώρα που τους επισκεφθήκαμε ήταν γύρω στις 3, οπότε θα είχαν ήδη εξυπηρετήσει αρκετούς πελάτες. Επίσης, φαντάζομαι θα «ταΐζουν» κι αρκετούς από την γειτονιά που θα παίρνουν για έξω.

Πρώτα ήρθε στο τραπέζι μας το φρυγανισμένο ψωμάκι και δροσερό νερό σε κανάτα.
Ακολούθησε μία μερίδα από μπατζάρια. Πριν τα παραγγείλουμε, είχαμε ήδη ρωτήσει αν είναι δικά τους ή κονσέρβα και μας είχαν διαβεβαιώσει για το πρώτο. Ήταν φανταστικά!!! Μικροί βολβοί, γλυκοί σαν μέλι, με λάδι και ξυδάκι. Δεν υπήρχαν και μπατζαρόφυλλα, αλλά η μερίδα ήταν πραγματικά μεγάλη. Σωστότατα βρασμένα και αλατισμένα. Ήταν ξεκάθαρο ότι ήταν φρέσκα κι όχι κονσέρβας ή τυποποιημένα σε αεροστεγές πλαστικό. Είχαν αυτή την γλυκάδα και υφή που μόνο τα φρέσκα έχουν. Η τιμή τους στα 4,50€.

Μας έκανε εντύπωση που η τυροκαυτερή που είχαμε παραγγείλει δεν ήρθε μαζί με τα μπατζάρια αλλά καθυστέρησε λίγο. Οι αλοιφές είναι συνήθως από τα πρώτα που έρχονται στο τραπέζι μας. Απ’ ότι μας είπαν η καθυστέρηση οφείλονταν στο ότι την ετοίμασαν εκείνη τη στιγμή. Ήταν από τις πιο νόστιμες τυροκαυτερές που έχω δοκιμάσει. Πικάντικη όσο έπρεπε και σε ερυθρό χρώμα, ταίριαξε απόλυτα με τη σαλάτα και το φρυγανισμένο ψωμάκι. Κόστισε στα 4€
Από κυρίως επιλέξαμε:
• Συκώτι μοσχαρίσιο. Ήταν η πιο μεγάλη μερίδα που μου έχει σερβίρει ποτέ. Κομμένο σε χοντρές και παχιές λωρίδες, ψημένο άψογα. Μέσα είχε μείνει όσο ζουμερό πρέπει να παραμένει. Μου έκανε εντύπωση ότι προηγουμένως δεν με ρώτησαν πόσο θα επιθυμούσα να ψηθεί, αλλά το πέτυχαν ακριβώς στα γούστα μου. Σαν συνοδευτικό υπήρχαν καλοτηγανισμένες, υπεραρκετές πατατούλες. Τιμή στα 8€
• Καπνιστή χοιρινή μπριζόλα. Επίσης μεγάλο και παχύ κομμάτι, συνοδευόμενο κι αυτό από τις εξαιρετικές πατατούλες τους. Ψιλοζήλεψα που δεν ήταν το δικό μου κυρίως γιατί ήταν πραγματικά πεντανόστιμο, αλλά κατάφερα να κλέψω 2-3 μπουκιές. Σε σχέση με τα υπόλοιπα πιάτα μας ήταν το πιο ακριβό αλλά άξιζε και το τελευταίο cent. Τιμή στα 10,50€.
Η Βεργίνα Lager (πόσο κρίμα που δεν είχαν Βεργίνα Weiss η οποία είναι ΚΑ-ΤΑ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΗ! ) κόστισε 2,8€ Χ2. Μας σερβιρίστηκε σε παγωμένο ποτήρι, κάτι που πάντα εκτιμώ.

Από ότι κατάλαβα, οι περισσότεροι το επισκέπτονται για τα παιδάκια τους αφού οι πιατέλες τους πήγαιναν κι ερχότανε σε όλα τα γύρω μας τραπέζια. Επίσης, εντυπωσιακές ήταν οι μερίδες πατάτας που είδα, αφού ήταν πραγματικά τεράστιες.

Για να καταλήξω. Αν ψάχνετε να βρείτε ένα απλό ταβερνάκι με μεγάλο μεράκι στα όσα προσφέρει για φαγητό, νομίζω ότι τα Σκαλάκια θα σας ικανοποιήσουν πλήρως. Για τα δικά μου δεδομένα, είναι στην ίδια κατηγορία με το «Κρητικό Στέκι» στα Πετράλωνα και το «Μάνθος» στην Μαλακάσα. Είναι ένα ταβερνάκι που έχει κερδίσει τους υποστηρικτές τους με την ποιότητα και νοστιμιά των πιάτων τους κι όχι με «φρου φρου κι αρώματα» ούτε με στρασάκια και χρυσόσκονη. Το ότι πρόσεξα την αμεσότητα που έχει δημιουργηθεί με τους –μάλλον μόνιμους- πελάτες τους, είναι για εμένα κάτι που πάντα μου αρέσει να βλέπω. Μακάρι μετά από μερικές ακόμα επισκέψεις μου σε αυτό, να φτάσω κι εγώ στο ίδιο επίπεδο.