ΤΑΒΕΡΝΑ ΤΗΣ ΜΠΟΜΠΕΝΑΣ

Ψαροταβέρνες

  Αναξαγόρα & Βρυούλων, Καισαριανή [Χάρτης]
  210 7213267

Περιγραφή
Ποικιλία φρέσκων ψαριών από τις Κυκλάδες. Και μεσημέρι.


Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ψαροταβέρνες - Καισαριανή, Αθήνα
Δεκ
19
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
-

Θα προσπαθήσω να είμαι αντικειμενικός όσο μπορώ, με ιδιαίτερη δυσκολία ίσως να το καταφέρω λίγο. Πολλοί (εύχομαι) θα διαβάσουν αυτό το κείμενο-κριτική και θα τους περάσει απαρατήρητο, το γράφω γι’ αυτούς τους λίγους εδώ μέσα που θα το καταλάβουν, και αυτοί πιστεύω θα είναι οι άνθρωποι που το φαγητό γι’ αυτούς είναι πέρα από ένα χαρτάκι λογαριασμού στο τέλος τους γεύματος, με ένα νούμερο που μπορεί να ειναι δυσάρεστο ή και ευχάριστα χαμηλό για τα δεδομένα - τσέπη τους κτλ.

Το γράφω γι’ αυτούς που όταν πάνε και τρώνε κάπου, θέλουν να είναι σαν στο σπίτι τους, και έφαγαν το καλύτερο γεύμα του δικού τους ανθρώπου, κανένα χαρτάκι εκείνη την στιγμή δεν μπορεί να σου πάρει την γεύση, την χαρά και απόλαυση που ένιωσες εκείνες τις στιγμές, κανένα λάθος από κάποιον του προσωπικού, κανένα λάθος ψήσιμο ή μη σωστή θερμοκρασία φαγητού δεν μπορεί να σου αλλάξει την γνώμη. Έτσι νιώθω γι’ αυτό το μαγαζί που ποτέ δεν έγραψα πουθενά, ίσως από εγωισμό, ίσως για να τους προστατέψω από σχόλια ανθρώπων που θα κριτικάρουν, ειδικά για τα αρνητικά σχόλια, μόδα των καιρών, σε μια περίοδο που λόγο της κατάστασης όλοι θέλουμε να νιώσουμε ότι δεν μας κορόιδεψαν ( αφού μας κοροϊδεύουν ήδη άλλοι που έχουν τις τύχες μας στα χεριά τους ).

Σκούφους δεν έχω, και ούτε είναι ο καημός μου να αποκτήσω, όπως και οι σκούφοι των χρηστών δεν είναι ο "οδηγός" μου εδώ μέσα. Πάνω-κάτω γνωρίζω τα γούστα φαγητού πολλών από εδώ, και μετά από πολύ καιρό μπορώ να κρίνω και να διαλέξω ποιοι μπορούν και έχουν την δύναμη και το ίδιο γευστικό γούστο με μένα για να με στείλουν κάπου να φάω, και τους ευχαριστώ γι αυτό.
Να σημειώσω για να μην γίνουν παρεξηγήσεις με τους διαχειριστές ότι δεν είμαι αντίθετος με κανένα είδος μέτρησης - σκούφοι - πιρούνια- κουτάλια- αστεράκια κτλ. Πρέπει να υπάρχει και καλά κάνει που υπάρχει.
Προσπαθώντας να καταλάβω γιατί αυτό το μαγαζί δεν έχει αποτυπωθεί όπως πιστεύω θα έπρεπε σε σελίδες όπως αυτή που μας φιλοξενεί ευχάριστα τόσο καιρό, αλλά και άλλες, θα γράψω την κριτική μου που θα είναι και η τελευταία αυτού του μαγαζιού μιας και μετά από 21 χρόνια λειτουργίας κλείνει την Κυριακή.

Σε μια περιοχή με χαρακτήρα και ιστορία σημαντική για την πόλη μας, που οι άνθρωποι εκεί μπορούν να χαρακτηριστούν από ‘’περίεργοι’’ μέχρι ‘’ οριτζιναλ’’, υπάρχει μια ψαροταβέρνα που την έχουν 2 αδέλφια, ο Δημήτρης και ο Παναγιώτης, που τα τηλεφωνά των σπιτιών τους ξεκινάνε με το 72, όπως και της ταβέρνας ( οι μεγαλύτεροι θα καταλάβουν ), αυτοί λοιπόν οι 2, όπως και η ταβέρνα, μέσα στα 21 χρόνια πέρασαν αρκετά όπως και όλοι μας. Καταστάσεις και ημέρες καλές και οικονομικά και σε άλλους τομείς και κακές οικονομικά. Μέρες που έπρεπε να έχεις γνωστό για να βρεις να κάτσεις, μέρες που το μαγαζί είχε τόσο δημόσια γνωστούς ανθρώπους, πλούσιους, διάσημους, μπλαζέ τύπους, δήθεν τύπους κτλ., και η ταβέρνα όπως και τα παιδιά πήγαινε με το ρεύμα της κάθε εποχής όπως όλοι μας ή τουλάχιστον οι περισσότεροι από εμάς. Ένα πράγμα όμως ποτέ δεν άλλαξε εκεί μέσα, η ποιότητα, η αγάπη που έχουν στο να ταΐζουν ανθρώπους που γουστάρουν το φαγητό και οι εσωτερικές τους αξίες.

Ο χώρος είναι αυτός που είναι, δεν μπορούν να γίνουν πολλά, και σε ένα μαγαζί τέτοιας περιοχής δεν μπορείς να έχεις απαιτήσεις που θέλεις αλλού, πάρκινγκ ξέρεις ότι είναι δύσκολο να βρεις, παρόλο που θα κάνουν ότι μπορούν τα παιδιά του μαγαζιού για να παρκάρεις αν τους το ζητήσεις, μέσα το μαγαζί είναι ένας ενιαίος χώρος, διαρρύθμιση των τραπεζιών αλλάζει ανάλογα με τις ανάγκες της ημέρας, εκτός από το τραπέζι των πολλοί δικών τους ανθρώπων, ανθρώπων, που είναι πάνω από φίλοι πελάτες, ανθρώπων που αισθάνονται ότι είναι οικογένεια τους, εκείνο το τραπέζι είναι το αγαπημένο τραπέζι μέσα στο σπίτι τους, που σπίτι τους είναι το μαγαζί τους.

Μέσα σε ένα σπίτι λοιπόν όλα θα συμβούν, μια οικογένεια είναι και οι 2 τους, και θα φωνάξουν και θα τσακωθούν όσο μπορούν με ‘’τρόπο’’ αν έχουν πελάτες, και θα είναι ο εαυτός τους σε εισαγωγικά. Πολλοί θα παραξενευτούν την στιγμή που θα είναι πελάτες και περιμένουν να βρουν έναν χώρο αποστειρωμένο, απολυτά επαγγελματική συμπεριφορά κτλ., εμένα δεν με νοιάζει, γιατί για μένα η έννοια του ζεστού χώρου εκτός από τα καθιερωμένα είναι και να νιώθω την ψυχολογία του μαγαζιού, όχι να με επηρεάζει τόσο, απλά να την νιώθω.

Στο τραπέζι αυτό, της αριστερής γωνίας διπλά στην ξύλινη πόρτα που είναι ο βοηθητικός χώρος που ανοίγει και κλείνει εκατοντάδες φορές μέσα στην ημέρα, μετά από πολλά χρόνια έκατσα και εγώ, όχι κατά τύχη θέλω να πιστεύω, σιγά σιγά με ψυχολόγησαν και με γνώρισαν και αυτοί, και με έβαζαν κάθε φορά και πιο ‘’μέσα΄΄ στο σπίτι τους. Μετα από όλα αυτά τα χρόνια, αυτό που με έκανε περισσότερο απ’ όλα να γράψω αυτή την κριτική είναι ότι σε εκείνο το τραπέζι τρως ακριβώς το ίδιο όπως θα έτρωγες και θα σου φερθούν σε οποιοδήποτε άλλο εκεί μέσα, και το λέω με βεβαιότητα. Αντικειμενικά δεν είναι το καλύτερο τραπέζι του μαγαζιού, εκτός ότι ελέγχεις οπτικά όλο το μαγαζί σχεδόν, όλοι οι άλλοι παράμετροι είναι αρνητικοί.
Επιστρέφοντας στα του χώρου, διακόσμηση απλή, απλά τραπέζια, σίγουρα όχι οι καλύτερες καρέκλες (το γνωρίζουν και οι ίδιοι), γύρω-γύρω εξωτερικά ένα υπερυψωμένο πεζοδρόμιο που έχει καταληφθεί από τραπέζια για τους καλοκαιρινούς μήνες, και ειδικά η μια πλευρά με κλίση που δεν είναι και το καλύτερο μέρος για να φας.

Το σέρβις, δεν μπορείς να το πεις αργό, πρακτικά αν γινόταν θα τα έκαναν όλα οι ιδιοκτήτες, ειδικά ο Δημήτρης, όμως προσπαθούν να βρουν ότι καλύτερο μπορούν σε λογικά οικονομικά πλαίσια για να εξυπηρετηθούν οι πελάτες, σίγουρα δεν είναι εντελώς ψυχρό, και σίγουρα το σέρβις επηρεάζεται και ανοίγεται σωστά και πάντα βλέποντας και την σχέση που έχουν τα αδέλφια με τον ανάλογο πελάτη. Σε κάποιους δεν ακούγεται σωστό, άλλοι με καταλαβαίνουν τι εννοώ.

Ψυχολογία σάλας, είναι γεγονός ότι το μαγαζί έχει τον παλμό των ιδιοκτήτων, αυτό μεταφέρεται από την κουζίνα προς τα έξω, από την σάλα στην κουζίνα, αν υπάρχει ένταση θα το νιώσεις, αν πάλι η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη θα το νιώσεις και αυτό αν είσαι ειδικά στον μέσα χώρο τον χειμώνα, είπαμε είναι ένα μαγαζί-σπίτι, όλοι που δουλεύουν εκεί είναι μέρος μιας οικογένειας, την ημέρα που η διάθεση σου θέλεις να μείνει αμετάβλητη θετικά ή αρνητικά, δεν πας σε τέτοια μαγαζιά.

Μενού: Θα είμαι ειλικρινείς, μετά από πάρα πολλά χρόνια πελάτης του μαγαζιού δεν έχω δει ποτέ τον κατάλογο, ούτε για τις τιμές ούτε για το τι έχει γραμμένο και πως είναι το εικαστικό του, από την πρώτη μέρα που είχα πάει την παραγγελία την έδωσα σε συνεργασία με τον έναν από τα 2 αδέλφια που έτυχε να μου πάρει την παραγγελία, μετα από το γεύμα μου και πληρώνοντας ζητώντας τον λογαριασμό, το τελικό νούμερο που μου ζητήθηκε ήταν σε σχέση με την γευστική εντύπωση που μου άφησε το κατάστημα πάρα πολύ καλό.
Μόνο εκείνη η φορά μου έφτασε για να μην ξαναδώ ποτέ κατάλογο, τιμές, κτλ.. Δεν ξέρω αν είναι κάτι που πιστεύω μόνο εγώ ή μπορεί και άλλοι από εδώ μέσα, άλλα κάποιες φορές σε κάποια γεύματα τελειώνεις τόσο ευχαριστημένος που ότι ποσό και να σου ζητήσουν στο τέλος δεν θα σε παραξενέψει, πρακτικά σου είναι αδιάφορο ως ένα βαθμό, γιατί είναι τόσο καλή η σχέση ποιότητας-γεύσης αυτών που έφαγες που αν γενικά βγαίνεις για φαγητό και έχεις μια μέτρια αίσθηση του τι πληρώνεις και τι τρως σε ένα μεγάλο μέρος καταστημάτων της πόλης μας, ευχαρίστως σε αυτό το γεύμα εκεί που έφαγες και πέρασες ωραία κανένα αντίτιμο δεν σου φαίνεται υπερβολικό. Να σημειώσω ότι η οικονομική μου κατάσταση δεν είναι ζάμπλουτος, και ούτε καν καλοβαλμένος, μέτρια προς αρκετά προς τα κάτω θα την χαρακτήριζα.
Η αλήθεια είναι ότι στα τόσα χρόνια επισκέψεων δεν πρέπει να είδα πάνω από 5 τραπέζια να έχουν ζητήσει κατάλογο στο συγκεκριμένο μαγαζί.

Φαγητό: ότι βγάζει η θάλασσα και ότι μπορεί να φτιάξει με τα ίδια του τα χεριά ο Δημήτρης σε γλυκά, ψωμιά, αλοιφές οι σάλτσες όπως τις λένε διάφοροι κτλ. Πολλοί λένε και θα συμφωνήσω και εγώ για τις μακαρονάδες με διαφορά θαλασσινά (καραβίδα - αστακό - μύδι - γυαλιστερές κτλ. ) όπως και τα ριζότο του, αλλά αυτός ο άνθρωπος ότι και αν φτιάξει πραγματικά αξίζει να το φας. Τόσα χρόνια τον έχω δοκιμάσει σε πάρα πολλά εκτός από τα γνωστά, του έχω ζητήσει ότι μπορεί να φανταστεί κάποιος, από τα πιο απλά πιάτα μέχρι τα πιο πολύπλοκα, πάντα χωρίς να το ξέρει και να είναι προετοιμασμένος, ποτέ δεν ήταν κάτι άνοστο και μη νόστιμο τουλάχιστον για τα δικά μου γούστα. Σε αυτόν ταιριάζει κάτι που λεμέ ότι ‘’το έχει’’, είμαι σίγουρος ότι και ψωμί με βούτυρο να του πω να μου φτιάξει να φάω θα είναι το πιο νόστιμο που έχω δοκιμάσει. Ότι φαγητά έχω φάει στα καλύτερα εστιατόρια του εξωτερικού (που έχω φάει σε πολλά από αυτά – ένα ακριβό χόμπι έχουμε και εμείς μην βαράτε) του έχω πει να μου κάνει, ήταν πεντανόστιμο και εφάμιλλο αν όχι καλύτερο από αυτό που έφαγα στο εξωτερικό ή και εδώ σε άλλα καλά μαγαζιά, ότι μακαρονάδα του ζήτησα, ότι κρέας και αν έχει ψήσει που κάποιες φορές για κάποιους κάνει αυτή την αμαρτία, ότι θαλασσινό με όποιον τρόπο το έχω φάει κάπου και μου άρεσε το έχει μαγειρέψει και αυτός, μου έχει μείνει μέσα στην γευστική μου μνήμη. Είναι η αγάπη που έχει για το μαγείρεμα? Είναι ότι έχει ταλέντο? Δεν ξέρω και δεν με νοιάζει, με νοιάζει μόνο η ευχαρίστηση που νιώθω στον ουρανίσκο μου όταν τρώω δικό του φαγητό.

Στην παρουσίαση η αλήθεια είναι ότι προσπαθεί, αλλά για μένα δεν έχει σημασία πια αυτό, εκτός αν θες να ανεβάζεις ποστς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που από μια φωτογραφία και ένα βίντεο λίγων δευτερολέπτων ο κόσμος νομίζει ότι αυτό που βλέπει αξίζει να πάει να το φάει. Το φαγητό ίσως να είναι το μόνο που η φωτογραφία να το αδικεί, διότι ναι μεν η παρουσίαση και η όψη του είναι ένα μέρος του, αλλά πραγματικά η γεύση & η μυρωδιά του είναι αυτή που έχει σημασία, και αυτό πραγματικά δεν αποτυπώνεται στις χίλιες λέξεις που λένε για την φωτογραφία, ίσως γιατί κάποια γευσικά συναισθήματα δεν αποτυπώνονται με λέξεις.
Σιγουρά αν αυτή η μόδα των φωτογραφιών φαγητού όπως και η διαφήμιση μέσω τάχα διάσημων σε συγκεκριμένα στέκια ( αν και η διακριτικότητα είναι κάτι που το χαρακτηρίζει και γι’ αυτό και πολλοί το επέλεγαν ) ήταν πριν πολλά χρονιά, το μαγαζί αυτό και μόνο με την ‘’φόρα’’ που θα είχε από εκεί θα τράβαγε για πολλά ακόμα χρονιά. Δεν πειράζει όμως, γιατί ίσως να γλύτωσε και από πελάτες που ‘’ακούνε πιπέρια’’ και ‘’νότες μοσχοκάρυδου’’ στα φαγητά αλλά δεν μπορούν να διακρίνουν τα καλυτέρα ελαιόλαδα και γενικά πρώτες ύλες μοναδικής αξίας και ποιότητας, όπως επίσης και από αυτήν την καινούργια μάστιγα των food bloggers τσαμπατζήδων που μοιράζουν αστέρια και likes έναντι χρηματικής υποστήριξης.

Το μαγαζί αυτό κλείνει, και καλύτερα πιστεύω, γιατί δεν θέλω να μείνει ανοιχτό ρίχνοντας την ποιότητα του, τις πρώτες ύλες του και ότι άλλο μπορεί να κάνει για να πέσει το κόστος λειτουργίας μέσο του φαγητού, θέλω να μείνει στην γευστική μου μνήμη όπως ήταν τόσα χρόνια, με τα πάνω του και τα κάτω του, όπως και τα δικά μου. Λυπάμαι που σε μια χώρα μέσα στην θάλασσα και μοναδική κουζίνα γεμίσαμε με μαγαζιά που ψήστες θεωρούνται σεφ, που ένα κομμάτι κιμά 150 γραμμάριων με μια φέτα κρεμμύδι μια ντομάτα και μια σάλτσα ανάμεσα σε 2 ψωμάκια με ένα μαχαίρι καρφωμένο σε μια ξύλινη πλακά να θεωρείτε εστιατόριο, όπως λυπάμαι ότι για να φάμε ένα αξιοπρεπές φαγητό με θαλασσινά στην Αθήνα, η θα πρέπει να γίνουμε Εσκιμώοι από τα κατεψυγμένα και να πίνουμε βαλβολινες για να ξεδιψάσουμε από την τηγανίλα ή να δώσουμε το ένα μας νεφρό για να φάμε ένα κομμάτι σφυρίδα 80 γραμμάριων να στέκεται με 65 μοίρες κλίση όρθιο πάνω από ένα κομμάτι σέλινο με από μια σταγόνα ελαιόλαδο στην κάθε πλευρά του πιάτου.

Χαίρομαι και αισθάνομαι υπερήφανος που ανήκω σε μια μικρή παρέα πελατών του συγκεκριμένου μαγαζιού και μακάρι να είναι και κάποιοι από εδώ μέσα μέρος αυτής, που όταν θα πηγαίνουμε σε άλλα τέτοιου είδους μαγαζιά θα λεμέ ότι τρώγαμε στην Μπόμπενα παλαιότερα με χαρά.

Εύχομαι όλα να πάνε καλύτερα για όλους μας όπως και για το συγκεκριμένο μαγαζί και να τα ξαναπεί αυτή η παρέα ξανά εκεί.

Καλή τύχη και καλή συνέχεια Δημήτρη και Παναγιώτη.

Συγγνώμη σε όλους για την έκταση της κριτικής και ίσως ότι σε κάποια σημεία το συναίσθημα επικράτησε της λογικής, αλλά ξέρω οτι για κάποιους το φαγητό είναι πάνω απ όλα και συναίσθημα.

Να παρακαλέσω τους διαχειριστές 3 πράγματα αν το κείμενο γίνει αποδεκτό.
1. Να αναρτηθεί το παρών πολύ μετά την Κυριακή 11/12, για να μην θεωρηθεί για κανέναν λόγο διαφήμιση.
2. Αν υπάρχει η δυνατότητα να κρατηθεί η σελίδα του καταστήματος με όλες τις κριτικές αναφέροντας βέβαια ότι το κατάστημα είναι κλειστό, είμαι βέβαιος ότι υπάρχει αυτή η ευαισθησία στους διαχειριστές για λίγα kb σε ένα κατάστημα 21 ετών.
3. Εννοείτε η βαθμολογία μου να μην συνυπολογιστεί και να μην επηρεάσει καθόλου την βαθμολογία του καταστήματος εως τώρα.

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ψαροταβέρνες - Καισαριανή, Αθήνα
Μαι
06
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
-

Μ αρέσει η Μπόμπενα! Εκεί έχω καταλήξει.
Προ ημερών που πήγαμε διέκρινα ενα γκουρμέ τουιστ στο μενού τους, φυσικά αντιστάθηκα (χο), αλλά επιφυλάσσομαι για το μέλλον.

Πηγα για αλλη μια φορά κυρίως για τις πολύ καλές αστακό/καραβιδο/γαριδομακαρονάδες του, μ'ενα σωστά βρασμένο λιγκουίνι, κι επίσης με σωστή κι όχι ελλιπή ή μπουκωτική δόση τομάτας που καταφθάνουν μάλιστα σ'ενα υπερτέλειο τηγάνι, χάρμα ιδεσθαι, εξαιρετικά ομορφο ειλικρινά!

Φυσικά μιλάμε για μερίδες τέρατα, συμπεριλαμβανομένων και των οστρακοειδων κι όχι μόνο των ζυμαρικών όπως συμβαίνει αλλού, οπότε προσωπικά θα σας συνιστούσα να πάρετε μισό αριθμό από εκείνον που υπολογίζατε εξαρχης και πάλι θα χορτάσετε!

Αν ωστόσο περισσέψουν, δίνουν και σε πακέτο για σπιτι!
Αν μάλιστα έχετε θέμα με την επιλογή, τους ρωτάτε και σας δίνουν πάντα την καλύτερη και φρεσκότερη λύση.

Εκτος της μακαρονάδας που παίζει σε μια λίγκα μονη της, κι ο, τι άλλο εχω δοκιμάσει ειναι από καλό εώς πολυ καλό.

Από ωραιότατα μύδια με εξίσου ωραιότατη ελαφριά σαλτσούλα (σε τηγάνι κι αυτά), κυδώνια, στρειδια, μέχρι χταπόδι ξυδατο πεντανόστιμο, σαλατοσολωμό κτλ.

Από κλασικές σαλάτες προτιμω διαχρονικά αυτήν με την βραστα λαχανικά (εγώ έχω ένα θέμα με τα βραστά λαχανικά, τα θέλω λίγο πιο βρασμένα απ αυτά, αλλά αισθητά πιο άβραστα απ ό, τι συνηθίζεται, οπότε τελικά είμαι οκ), ενώ οπωσδήποτε πρέπει να δοκιμάσετε και μία από τις καλύτερες ταραμοσαλάτες της Αθηνας, όπως την ανακάλυψα τελευταία, αέρινη και κάπως νταρκ (βλ. μελάνι) και με προόσθετο ξύσμα αυγοταραχου.

Εγω όπου κι αν φάω, κι εφόσον διατίθενται παίρνω πάντα και πατάτες τηγανίτες, ειναι η προσωπική μου γευστική εμμονή, κι εδώ ακόμη κι αυτές ειναι φυσικά φρέσκες, νόστιμες και τηγανισμένες σε ωραιο λαδι.

Φυσικά, δεν θα φύγετε, αν δε δοκιμάσετε το εξαιρετικό παστέλι- αν μάλιστα θυμάμαι καλά το μυστικό της επιτυχίας τους είναι τα υπέροχα φυστίκια Αιγινης -είναι πραγματικά ιδιαίτερο, ακόμη κι αν δε σας αρέσουν τα παστελια -εμένα που δε μ αρέσουν δηλαδή, δοκιμάζω πάντα.

Ο χώρος θα θελε να 'ναι κάπως νησιώτικος, αλλά σε καμία περίπτωση δεν σε τρελαίνει, ενώ η εξυπηρέτηση δεν είναι διεκπεραιωτική, αντιθέτως πάντοτε χρήσιμη και βοηθητική για τον πελάτη.
Τωρα, το value for money είναι τεράστια ιστορία.

Αφενός πάει πακέτο με μια γενική επιστροφή στο 2005 που κυριαρχεί στο περιβάλλον (παίζουν και κάτι λούμπεν φάσεις με επίδειξη πλούτου τύπου πάρε να 'χεις/αλλά ελεω κρίσης γνωριστήκαμε πια καλά μεταξύ μας για να αλληλοεντυπωσιαζόμαστε/αλληλοβαυκαλιζόμαστε (ε, ναι), και αφ'ετέρου, αν και συνηθως το γεύμα/δείπνο ξεπερνά τα 50ε -60ετο άτομο, δεν νιώθεις τόσο βλάκας, όσο ενδεχομένως θα μπορούσες εν έτει 2015, νιώθεις αντιθέτως ότι το γεύμα/δείπνο άξιζε, παρασκευάστηκε με καλες πρώτες ύλες και γνωση κι ως εκ τούτου τα χρήματα δεν πηγαν καθόλου χαμένα.

Φυσικά, καλό θα ταν να πέσουν λιιιιίγο οι τιμές, καθόσον είμαστε στην πάντα (για απολύτως άλλους λόγους) λατρεμένη Καισαριανή κι όχι πχ. στο Φηροστεφάνι!
Πάντως όχι άμεσα, ή καθημερινά, αλλά ναι, απολύτως σίγουρα με χαρά θα ξαναπάω.