Loader

01 Μαι 2014

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Ξέρεις καθόλου από Σαλονικιές; Αν δεν ξερεις, να σε πω εγω. Η Έφη ειναι μια τέτοια. Έχει κι ενα σπίτι στην Καλαμαριά. Από το Βαρδάρη δεν είναι η μαμά της, αλλά πάππου προς πάππου από εκείνα τα μέρη είναι σίγουρα. Ήρθε λοιπον στη Αθήνα για βόλτα. Απαιτητική, γρήγορη στο μυαλό και τη σκέψη, καπάτσα, χωρίς να σηκώνει πολλά πολλά, μια φορά με μια φίλη της (καλή κι αυτή) ξεσηκώσανε όλο το Κάραβελ για να τους δώσουν το σωστό δωμάτιο..

Και βεβαίως να συναντηθούμε. Στις αρχές Μαρτίου. Αλλά που να την πάω που μου ερχόταν βιαστική βιαστική από το Golden Hall; Αφού μου απέρριψε μια, δυο, τρεις προτάσεις που πολύ δειλά ψέλλισα στο τηλέφωνο και αφού συμβουλεύτηκε τους δικούς της, δηλαδή "για να με πάει εμένα αυτή κάπου", πήρα τελικώς το σοβαρό μου και είπα να συναντηθούμε στο σταθμό Ακρόπολη. Όλο αυτό για να περάσουμε από το Μάνη Μάνη που της πρότειναν κάτι ξαδέρφια της. Και καλά να το τσεκάρουμε (για κάποιο λόγο αυτό το μαγαζί δεν είναι καθόλου του γούστου μου), αλλά εγώ είχα ήδη καταστρώσει άλλα σχέδια στο μυαλό μου για την όμορφη βόλτα μας.

Αφού την πέρασα μάνι μάνι από το "Μάνη Μάνη", για να "μη λέει", τραβήξαμε μια ευθεία όλο κάτω και φτάσαμε στη μικρή πλατεΐτσα που βρίσκεται το Monsieur Barbu, ένα τετράγωνο πίσω από το σταθμό του μετρό. Είχα ήδη περάσει από πριν να το βρω, γιατί δεν είχα ξαναπάει και με την Έφη δεν τολμούσα να περπατάω άσκοπα και το πρόβλημα είναι ότι δεν έχει καμία ταμπέλα με την επωνυμία, οπότε μην κοιτάξεις να το εντοπίσεις έτσι, θα στεναχωρηθείς. Να πω ότι το μαγαζί αυτό δεν το γνώρισα από το ίντερνετ, το έχουν κάποιοι οικογενειακοί γνωστοί, αλλά τόσο λίγο σε μένα, που δεν παρουσιάστηκα καν να αποκαλύψω ποιος είμαι.

Είναι το ακριβώς γωνιακό μαγαζί στην πλατεία σε επαφή με το δρόμο και παραδίπλα του βρίσκεται το "Συγγ(κ)ρουόμενο". Ο χώρος της πλατείας είναι αρκούντως παραμελημένος κι ενώ εμένα το ανοιξιάτικο μεσημέρι μου θύμισε κάτι από λονδρέζικο σκηνικό ραστώνης με τα τραπεζάκια των μαγαζιών εξώ, η Έφη σκοτείνιασε και με ύφος γελαστικό μου έκανε νόημα "Δεν μου αρέσει".

Για μία ακόμη φορά και τελευταία πήρα το αυστηρό Αθηναϊκό μου και χτύπησα το χέρι στο τραπέζι, "Εδώ θα κάτσουμε". Το μαγαζί έξω είχε άβολα τραπεζάκια καφενείου με αντίστοιχες καρέκλες που δε σε προδιαθέτουν καλά για να ευχαριστηθείς το φαγητό σου. Παραδίπλα έιχε μια μοναδική παρέα με κεφάτους hipsters τύπους και η πελατεία του διπλανού "Συγκρουόμενου" είχε το ίδιο παρουσιαστικό (το αναφέρω γιατί εγώ το βρήκα πολύ χαριτωμένο, κάποιος άλλος πάλι μπορεί να δυσανασχετήσει).

Ήρθε μια νεαρή κοπέλα για το σέρβις και μας είπε προφορικά τι υπάρχει και περιμέναμε 20 λεπτά ως τις 16.00 που θα άνοιγε η κουζίνα. Με μεγάλη καχυποψία παραγγείλαμε 4 πιάτα, μια μπύρα σε ποτήρι κι ένα αναψυκτικό. Πήραμε λοιπόν:

1. Ένα πιάτο με ρεβύθια χλυαρα και λουκάνικο ζεστό σε κυλινδρικά κομματάκια.

2. Ένα πιάτο, σαλάτα ουσιαστικά, με μανιτάρια πλευρώτους, παντζάρι σε κρόσσια και καρύδια.

3. Ένα πιάτο με κοτόπουλο Ταντούρι και σως.

4. Ταλιατέλες (μετά μας τις είπε χυλοπίτες) με σάλτσα ντομάτα και φέτα.

Αντί για ψωμί σου φέρνουν σε ένα μεταλλικό κουβαδάκι κάτι τύπου κρακεράκια-μπισκοτάκια σε διάφορους τύπους, σχήματα και χρώματα, πολύ μοντέρνα ιδέα, αν και θα ήθελα να ήταν περισσότερα σε ποσότητα.

Εν συντομία να πω, αυτό που αρχικά ήταν αγκομαχητό και καχυποψία, μπουκιά τη μπουκιά γινόταν ευχάριστη έκπληξη και προσμονή για το παρακάτω. Τα πιάτα ήταν το ένα καλύτερο από το άλλο, με αποκορύφωμα το κοτόπουλο με τα ινδικά μυρωδικά και τη σως. Υπήρχε μια παλέτα γκουρμέ αποχρώσεων μέσα στην απλότητα της δομής των πιάτων. Τις ταλιατέλες ίσως τις βρήκαμε λίγο επίπεδες, η Έφη τις χαρακτήρισε απλώς "mainstream". Η μπύρα μου στο ποτήρι ταίριαζε απολύτως με τις γέυσεις και από μέσα μου χτυπόυσα τα χεράκια μου με ικανοποίηση γιατί η Εφούλα ενθουσιαζόταν με το φαγητό σταθερά και ολοένα, μετατρέπωντας την κατήφεια και αμφιβολία σε ταξίδι στις γεύσεις, έστω και σύντομο, γιατί δεν πήραμε και όλο το μαγαζί.

Φύγαμε πολύ ευχαριστημένοι και η φίλη μου ακόμη, να σκεφτείς, έχει να το λέει, πόσο όμορφα έφαγε από εκεί που δεν το περίμενε καθόλου. Για όλα τα παραπάνω πλήρωσα 28 € (απόδειξη κανονικά), καλή τιμή αναλογικά με το σύνολο και πάρα πολύ καλή τιμή, αν λάβω υπόψη την ποιότητα της εμπειρίας μας.

Γυρίζοντας πίσω έψαξα με αγωνία να δω πώς λέγεται το μαγαζί και ήταν ευχάριστη η έκπληξη ότι ήδη υπάρχει καταχωρισμένο εδώ στο Ask, όχι και τόσο, όμως, η ανάγνωση των προηγούμενων κριτικών οι οποίες είναι αντιφατικές.

Στην προσπάθεια μου να εξηγήσω το αμφίσημο (και αφού ρώτησα πρώτα και τους δικούς μου) κατάλαβα ότι μαλλον κάπου στο ενδιάμεσο άλλαξε ο σεφ που έχουν και κάπου με αυτό γίνεται κάτι. Η δική μου η εμπειρία πάντως ήταν εξαιρετική (μέσα δεν έκατσα, αλλά έχει ένα ωραίο μωσαϊκό κάτω και παλαιικό στυλ στη διακόσμηση) και δε βλέπω την ώρα να επιστρέψω για να δοκιμάσω και τα υπόλοιπα πιάτα που δεν τιμήσαμε.

Εδώ και στο σημείο αυτό να βρώ την ευκαιρία και να πω ότι στη Θεσσαλονίκη, επίσης εάν δεν το γνωρίζεις, φίλε καλοφαγά (και φίλη), γίνεται ο χαμός σε ό, τι αφορά τα γαστριμαργικά δρώμενα. Οι γεύσεις είναι πλουσιότατες, πολυποίκιλες και οι τιμές αρκετά χαμηλότερες από της Αθήνας, σε επίπεδο που να σημειώνεις σαφώς τη διαφορά. Συνιστώ ανεπιφύλακτα ένα τριήμερο εκεί με σαφή τέτοιο προσανατολισμό και θα με θυμηθείς 100 στα 100. Θα στα πει κι η Έφη από κοντά.

Ένα μήνα αργότερα με δυο τέτοιες Σαλονικιές πέρασα μια πολύ όμορφη βραδιά, όταν με κυκλοφόρησαν στα στέκια της συμπρωτεύουσας και μου έδωσαν την ευκαιρία να καταλάβω καλά, ρε φιΛαράκι, τι θα πει ΣαΛόνικα για πάντα.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

01 Μαι 2014

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Ξέρεις καθόλου από Σαλονικιές; Αν δεν ξερεις, να σε πω εγω. Η Έφη ειναι μια τέτοια. Έχει κι ενα σπίτι στην Καλαμαριά. Από το Βαρδάρη δεν είναι η μαμά της, αλλά πάππου προς πάππου από εκείνα τα μέρη είναι σίγουρα. Ήρθε λοιπον στη Αθήνα για βόλτα. Απαιτητική, γρήγορη στο μυαλό και τη σκέψη, καπάτσα, χωρίς να σηκώνει πολλά πολλά, μια φορά με μια φίλη της (καλή κι αυτή) ξεσηκώσανε όλο το Κάραβελ για να τους δώσουν το σωστό δωμάτιο..

Και βεβαίως να συναντηθούμε. Στις αρχές Μαρτίου. Αλλά που να την πάω που μου ερχόταν βιαστική βιαστική από το Golden Hall; Αφού μου απέρριψε μια, δυο, τρεις προτάσεις που πολύ δειλά ψέλλισα στο τηλέφωνο και αφού συμβουλεύτηκε τους δικούς της, δηλαδή "για να με πάει εμένα αυτή κάπου", πήρα τελικώς το σοβαρό μου και είπα να συναντηθούμε στο σταθμό Ακρόπολη. Όλο αυτό για να περάσουμε από το Μάνη Μάνη που της πρότειναν κάτι ξαδέρφια της. Και καλά να το τσεκάρουμε (για κάποιο λόγο αυτό το μαγαζί δεν είναι καθόλου του γούστου μου), αλλά εγώ είχα ήδη καταστρώσει άλλα σχέδια στο μυαλό μου για την όμορφη βόλτα μας.

Αφού την πέρασα μάνι μάνι από το "Μάνη Μάνη", για να "μη λέει", τραβήξαμε μια ευθεία όλο κάτω και φτάσαμε στη μικρή πλατεΐτσα που βρίσκεται το Monsieur Barbu, ένα τετράγωνο πίσω από το σταθμό του μετρό. Είχα ήδη περάσει από πριν να το βρω, γιατί δεν είχα ξαναπάει και με την Έφη δεν τολμούσα να περπατάω άσκοπα και το πρόβλημα είναι ότι δεν έχει καμία ταμπέλα με την επωνυμία, οπότε μην κοιτάξεις να το εντοπίσεις έτσι, θα στεναχωρηθείς. Να πω ότι το μαγαζί αυτό δεν το γνώρισα από το ίντερνετ, το έχουν κάποιοι οικογενειακοί γνωστοί, αλλά τόσο λίγο σε μένα, που δεν παρουσιάστηκα καν να αποκαλύψω ποιος είμαι.

Είναι το ακριβώς γωνιακό μαγαζί στην πλατεία σε επαφή με το δρόμο και παραδίπλα του βρίσκεται το "Συγγ(κ)ρουόμενο". Ο χώρος της πλατείας είναι αρκούντως παραμελημένος κι ενώ εμένα το ανοιξιάτικο μεσημέρι μου θύμισε κάτι από λονδρέζικο σκηνικό ραστώνης με τα τραπεζάκια των μαγαζιών εξώ, η Έφη σκοτείνιασε και με ύφος γελαστικό μου έκανε νόημα "Δεν μου αρέσει".

Για μία ακόμη φορά και τελευταία πήρα το αυστηρό Αθηναϊκό μου και χτύπησα το χέρι στο τραπέζι, "Εδώ θα κάτσουμε". Το μαγαζί έξω είχε άβολα τραπεζάκια καφενείου με αντίστοιχες καρέκλες που δε σε προδιαθέτουν καλά για να ευχαριστηθείς το φαγητό σου. Παραδίπλα έιχε μια μοναδική παρέα με κεφάτους hipsters τύπους και η πελατεία του διπλανού "Συγκρουόμενου" είχε το ίδιο παρουσιαστικό (το αναφέρω γιατί εγώ το βρήκα πολύ χαριτωμένο, κάποιος άλλος πάλι μπορεί να δυσανασχετήσει).

Ήρθε μια νεαρή κοπέλα για το σέρβις και μας είπε προφορικά τι υπάρχει και περιμέναμε 20 λεπτά ως τις 16.00 που θα άνοιγε η κουζίνα. Με μεγάλη καχυποψία παραγγείλαμε 4 πιάτα, μια μπύρα σε ποτήρι κι ένα αναψυκτικό. Πήραμε λοιπόν:

1. Ένα πιάτο με ρεβύθια χλυαρα και λουκάνικο ζεστό σε κυλινδρικά κομματάκια.

2. Ένα πιάτο, σαλάτα ουσιαστικά, με μανιτάρια πλευρώτους, παντζάρι σε κρόσσια και καρύδια.

3. Ένα πιάτο με κοτόπουλο Ταντούρι και σως.

4. Ταλιατέλες (μετά μας τις είπε χυλοπίτες) με σάλτσα ντομάτα και φέτα.

Αντί για ψωμί σου φέρνουν σε ένα μεταλλικό κουβαδάκι κάτι τύπου κρακεράκια-μπισκοτάκια σε διάφορους τύπους, σχήματα και χρώματα, πολύ μοντέρνα ιδέα, αν και θα ήθελα να ήταν περισσότερα σε ποσότητα.

Εν συντομία να πω, αυτό που αρχικά ήταν αγκομαχητό και καχυποψία, μπουκιά τη μπουκιά γινόταν ευχάριστη έκπληξη και προσμονή για το παρακάτω. Τα πιάτα ήταν το ένα καλύτερο από το άλλο, με αποκορύφωμα το κοτόπουλο με τα ινδικά μυρωδικά και τη σως. Υπήρχε μια παλέτα γκουρμέ αποχρώσεων μέσα στην απλότητα της δομής των πιάτων. Τις ταλιατέλες ίσως τις βρήκαμε λίγο επίπεδες, η Έφη τις χαρακτήρισε απλώς "mainstream". Η μπύρα μου στο ποτήρι ταίριαζε απολύτως με τις γέυσεις και από μέσα μου χτυπόυσα τα χεράκια μου με ικανοποίηση γιατί η Εφούλα ενθουσιαζόταν με το φαγητό σταθερά και ολοένα, μετατρέπωντας την κατήφεια και αμφιβολία σε ταξίδι στις γεύσεις, έστω και σύντομο, γιατί δεν πήραμε και όλο το μαγαζί.

Φύγαμε πολύ ευχαριστημένοι και η φίλη μου ακόμη, να σκεφτείς, έχει να το λέει, πόσο όμορφα έφαγε από εκεί που δεν το περίμενε καθόλου. Για όλα τα παραπάνω πλήρωσα 28 € (απόδειξη κανονικά), καλή τιμή αναλογικά με το σύνολο και πάρα πολύ καλή τιμή, αν λάβω υπόψη την ποιότητα της εμπειρίας μας.

Γυρίζοντας πίσω έψαξα με αγωνία να δω πώς λέγεται το μαγαζί και ήταν ευχάριστη η έκπληξη ότι ήδη υπάρχει καταχωρισμένο εδώ στο Ask, όχι και τόσο, όμως, η ανάγνωση των προηγούμενων κριτικών οι οποίες είναι αντιφατικές.

Στην προσπάθεια μου να εξηγήσω το αμφίσημο (και αφού ρώτησα πρώτα και τους δικούς μου) κατάλαβα ότι μαλλον κάπου στο ενδιάμεσο άλλαξε ο σεφ που έχουν και κάπου με αυτό γίνεται κάτι. Η δική μου η εμπειρία πάντως ήταν εξαιρετική (μέσα δεν έκατσα, αλλά έχει ένα ωραίο μωσαϊκό κάτω και παλαιικό στυλ στη διακόσμηση) και δε βλέπω την ώρα να επιστρέψω για να δοκιμάσω και τα υπόλοιπα πιάτα που δεν τιμήσαμε.

Εδώ και στο σημείο αυτό να βρώ την ευκαιρία και να πω ότι στη Θεσσαλονίκη, επίσης εάν δεν το γνωρίζεις, φίλε καλοφαγά (και φίλη), γίνεται ο χαμός σε ό, τι αφορά τα γαστριμαργικά δρώμενα. Οι γεύσεις είναι πλουσιότατες, πολυποίκιλες και οι τιμές αρκετά χαμηλότερες από της Αθήνας, σε επίπεδο που να σημειώνεις σαφώς τη διαφορά. Συνιστώ ανεπιφύλακτα ένα τριήμερο εκεί με σαφή τέτοιο προσανατολισμό και θα με θυμηθείς 100 στα 100. Θα στα πει κι η Έφη από κοντά.

Ένα μήνα αργότερα με δυο τέτοιες Σαλονικιές πέρασα μια πολύ όμορφη βραδιά, όταν με κυκλοφόρησαν στα στέκια της συμπρωτεύουσας και μου έδωσαν την ευκαιρία να καταλάβω καλά, ρε φιΛαράκι, τι θα πει ΣαΛόνικα για πάντα.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

after_8

Παρασκευή 18 Οκτωβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

€ / Άτομο

10-16

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Ξέρεις καθόλου από Σαλονικιές; Αν δεν ξερεις, να σε πω εγω. Η Έφη ειναι μια τέτοια. Έχει κι ενα σπίτι στην Καλαμαριά. Από το Βαρδάρη δεν είναι η μαμά της, αλλά πάππου προς πάππου από εκείνα τα μέρη είναι σίγουρα. Ήρθε λοιπον στη Αθήνα για βόλτα. Απαιτητική, γρήγορη στο μυαλό και τη σκέψη, καπάτσα, χωρίς να σηκώνει πολλά πολλά, μια φορά με μια φίλη της (καλή κι αυτή) ξεσηκώσανε όλο το Κάραβελ για να τους δώσουν το σωστό δωμάτιο..

Και βεβαίως να συναντηθούμε. Στις αρχές Μαρτίου. Αλλά που να την πάω που μου ερχόταν βιαστική βιαστική από το Golden Hall; Αφού μου απέρριψε μια, δυο, τρεις προτάσεις που πολύ δειλά ψέλλισα στο τηλέφωνο και αφού συμβουλεύτηκε τους δικούς της, δηλαδή "για να με πάει εμένα αυτή κάπου", πήρα τελικώς το σοβαρό μου και είπα να συναντηθούμε στο σταθμό Ακρόπολη. Όλο αυτό για να περάσουμε από το Μάνη Μάνη που της πρότειναν κάτι ξαδέρφια της. Και καλά να το τσεκάρουμε (για κάποιο λόγο αυτό το μαγαζί δεν είναι καθόλου του γούστου μου), αλλά εγώ είχα ήδη καταστρώσει άλλα σχέδια στο μυαλό μου για την όμορφη βόλτα μας.

Αφού την πέρασα μάνι μάνι από το "Μάνη Μάνη", για να "μη λέει", τραβήξαμε μια ευθεία όλο κάτω και φτάσαμε στη μικρή πλατεΐτσα που βρίσκεται το Monsieur Barbu, ένα τετράγωνο πίσω από το σταθμό του μετρό. Είχα ήδη περάσει από πριν να το βρω, γιατί δεν είχα ξαναπάει και με την Έφη δεν τολμούσα να περπατάω άσκοπα και το πρόβλημα είναι ότι δεν έχει καμία ταμπέλα με την επωνυμία, οπότε μην κοιτάξεις να το εντοπίσεις έτσι, θα στεναχωρηθείς. Να πω ότι το μαγαζί αυτό δεν το γνώρισα από το ίντερνετ, το έχουν κάποιοι οικογενειακοί γνωστοί, αλλά τόσο λίγο σε μένα, που δεν παρουσιάστηκα καν να αποκαλύψω ποιος είμαι.

Είναι το ακριβώς γωνιακό μαγαζί στην πλατεία σε επαφή με το δρόμο και παραδίπλα του βρίσκεται το "Συγγ(κ)ρουόμενο". Ο χώρος της πλατείας είναι αρκούντως παραμελημένος κι ενώ εμένα το ανοιξιάτικο μεσημέρι μου θύμισε κάτι από λονδρέζικο σκηνικό ραστώνης με τα τραπεζάκια των μαγαζιών εξώ, η Έφη σκοτείνιασε και με ύφος γελαστικό μου έκανε νόημα "Δεν μου αρέσει".

Για μία ακόμη φορά και τελευταία πήρα το αυστηρό Αθηναϊκό μου και χτύπησα το χέρι στο τραπέζι, "Εδώ θα κάτσουμε". Το μαγαζί έξω είχε άβολα τραπεζάκια καφενείου με αντίστοιχες καρέκλες που δε σε προδιαθέτουν καλά για να ευχαριστηθείς το φαγητό σου. Παραδίπλα έιχε μια μοναδική παρέα με κεφάτους hipsters τύπους και η πελατεία του διπλανού "Συγκρουόμενου" είχε το ίδιο παρουσιαστικό (το αναφέρω γιατί εγώ το βρήκα πολύ χαριτωμένο, κάποιος άλλος πάλι μπορεί να δυσανασχετήσει).

Ήρθε μια νεαρή κοπέλα για το σέρβις και μας είπε προφορικά τι υπάρχει και περιμέναμε 20 λεπτά ως τις 16.00 που θα άνοιγε η κουζίνα. Με μεγάλη καχυποψία παραγγείλαμε 4 πιάτα, μια μπύρα σε ποτήρι κι ένα αναψυκτικό. Πήραμε λοιπόν:

1. Ένα πιάτο με ρεβύθια χλυαρα και λουκάνικο ζεστό σε κυλινδρικά κομματάκια.

2. Ένα πιάτο, σαλάτα ουσιαστικά, με μανιτάρια πλευρώτους, παντζάρι σε κρόσσια και καρύδια.

3. Ένα πιάτο με κοτόπουλο Ταντούρι και σως.

4. Ταλιατέλες (μετά μας τις είπε χυλοπίτες) με σάλτσα ντομάτα και φέτα.

Αντί για ψωμί σου φέρνουν σε ένα μεταλλικό κουβαδάκι κάτι τύπου κρακεράκια-μπισκοτάκια σε διάφορους τύπους, σχήματα και χρώματα, πολύ μοντέρνα ιδέα, αν και θα ήθελα να ήταν περισσότερα σε ποσότητα.

Εν συντομία να πω, αυτό που αρχικά ήταν αγκομαχητό και καχυποψία, μπουκιά τη μπουκιά γινόταν ευχάριστη έκπληξη και προσμονή για το παρακάτω. Τα πιάτα ήταν το ένα καλύτερο από το άλλο, με αποκορύφωμα το κοτόπουλο με τα ινδικά μυρωδικά και τη σως. Υπήρχε μια παλέτα γκουρμέ αποχρώσεων μέσα στην απλότητα της δομής των πιάτων. Τις ταλιατέλες ίσως τις βρήκαμε λίγο επίπεδες, η Έφη τις χαρακτήρισε απλώς "mainstream". Η μπύρα μου στο ποτήρι ταίριαζε απολύτως με τις γέυσεις και από μέσα μου χτυπόυσα τα χεράκια μου με ικανοποίηση γιατί η Εφούλα ενθουσιαζόταν με το φαγητό σταθερά και ολοένα, μετατρέπωντας την κατήφεια και αμφιβολία σε ταξίδι στις γεύσεις, έστω και σύντομο, γιατί δεν πήραμε και όλο το μαγαζί.

Φύγαμε πολύ ευχαριστημένοι και η φίλη μου ακόμη, να σκεφτείς, έχει να το λέει, πόσο όμορφα έφαγε από εκεί που δεν το περίμενε καθόλου. Για όλα τα παραπάνω πλήρωσα 28 € (απόδειξη κανονικά), καλή τιμή αναλογικά με το σύνολο και πάρα πολύ καλή τιμή, αν λάβω υπόψη την ποιότητα της εμπειρίας μας.

Γυρίζοντας πίσω έψαξα με αγωνία να δω πώς λέγεται το μαγαζί και ήταν ευχάριστη η έκπληξη ότι ήδη υπάρχει καταχωρισμένο εδώ στο Ask, όχι και τόσο, όμως, η ανάγνωση των προηγούμενων κριτικών οι οποίες είναι αντιφατικές.

Στην προσπάθεια μου να εξηγήσω το αμφίσημο (και αφού ρώτησα πρώτα και τους δικούς μου) κατάλαβα ότι μαλλον κάπου στο ενδιάμεσο άλλαξε ο σεφ που έχουν και κάπου με αυτό γίνεται κάτι. Η δική μου η εμπειρία πάντως ήταν εξαιρετική (μέσα δεν έκατσα, αλλά έχει ένα ωραίο μωσαϊκό κάτω και παλαιικό στυλ στη διακόσμηση) και δε βλέπω την ώρα να επιστρέψω για να δοκιμάσω και τα υπόλοιπα πιάτα που δεν τιμήσαμε.

Εδώ και στο σημείο αυτό να βρώ την ευκαιρία και να πω ότι στη Θεσσαλονίκη, επίσης εάν δεν το γνωρίζεις, φίλε καλοφαγά (και φίλη), γίνεται ο χαμός σε ό, τι αφορά τα γαστριμαργικά δρώμενα. Οι γεύσεις είναι πλουσιότατες, πολυποίκιλες και οι τιμές αρκετά χαμηλότερες από της Αθήνας, σε επίπεδο που να σημειώνεις σαφώς τη διαφορά. Συνιστώ ανεπιφύλακτα ένα τριήμερο εκεί με σαφή τέτοιο προσανατολισμό και θα με θυμηθείς 100 στα 100. Θα στα πει κι η Έφη από κοντά.

Ένα μήνα αργότερα με δυο τέτοιες Σαλονικιές πέρασα μια πολύ όμορφη βραδιά, όταν με κυκλοφόρησαν στα στέκια της συμπρωτεύουσας και μου έδωσαν την ευκαιρία να καταλάβω καλά, ρε φιΛαράκι, τι θα πει ΣαΛόνικα για πάντα.


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.