Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ελληνική κουζίνα - Γλυφάδα, Αθήνα
Σεπ
14
2014
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Στα ΓΙΟΥΒΕΤΣΑΚΙΑ ΒΙΟΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ βρισκόμαστε τακτικά με φιλικό μας ζευγάρι, για να μοιράσουμε την απόσταση και επειδή ξέρουμε ότι θα φάμε καλά σε ένα συμπαθητικό περιβάλλον.

Εμείς, ερχόμενοι από Νέα Σμύρνη, δεν χρειαζόμαστε το GPS, αφού στρίβοντας από τη Λεωφόρο Βουλιαγμένης αριστερά ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου έχει φροντίσει να τοποθετήσει πινακίδες που σε καθοδηγούν σε όλα τα σημεία όπου πρέπει να στρίψεις. Οι φίλοι μας όμως που ξεκινούν από Βούλα και προτιμούν τη Γούναρη πάντα δυσκολεύονται να βρουν την οδό Ιθώμης, γιατί η ρυμοτομία σ’ εκείνο το σημείο είναι λίγο στριφνή. Το παρκάρισμα παράδεισος (1 στα 10), το μέρος είναι καθαρά οικιστικό και απόμερο.

Τα ΓΙΟΥΒΕΤΣΑΚΙΑ είναι παλαιάς κοπής εστιατόριο, μετρά πάνω από 20 χρόνια ζωής, και σ’ αυτές τις περιπτώσεις έχεις να ζυγίσεις τα υπέρ και τα κατά. Στα υπέρ η πείρα του ζεύγους των ιδιοκτητών, στα κατά η πατίνα του χρόνου που, αν δεν φροντίσεις να τη γυαλίζεις τακτικά, κάνει τα πάντα να δείχνουν απλά παλιά. Η διακόσμηση της αίθουσας π. χ. αμφιβάλλω πόσο κάνει «κλικ» στην πελατεία, όσο κι αν αυτή κατά πλειοψηφία είναι 40+. Μεταλλικές εικόνες που έχουν πια παλιώσει (αν δεν ξέρετε ποια ήταν η «Χοντρή του Θησαυρού», ζητήστε να σας τη δείξουν, είναι ευκαιρία να το μάθετε), κιτρινισμένες φωτογραφίες και αποκόμματα από εφημερίδες στους τοίχους, κάτι λίγα κομμάτια φολκλόρ πάνω σ’ ένα ράφι, όλα αυτά δίνουν την εντύπωση ότι κανείς δεν νοιάζεται πια να δώσει φρεσκάδα στο χώρο.

Στους τοίχους θα δείτε και κορνίζες με ασπρόμαυρες φωτογραφίες των celebrities που έχουν τιμήσει τα ΓΙΟΥΒΕΤΣΑΚΙΑ με την παρουσία τους, ενώ στην τελευταία σελίδα του καταλόγου θα διαβάσετε και τις καλές κουβέντες που έχουν πει διάφοροι επώνυμοι για το εστιατόριο (! ).

Ο χώρος αυτός καθ’ αυτός δεν είναι άσχημος. Το μαγαζί είναι γωνιακό, με ευρύχωρο πλακόστρωτο μπροστά που το μετατρέπει σε χώρο φαγητού παντός καιρού, τολμώ να πω ότι στα ΓΙΟΥΒΕΤΣΑΚΙΑ είναι καλύτερα να τρως έξω, ενώ ο μέσα χώρος, τετράγωνος με όχι περισσότερα από μια δεκάδα τραπέζια, παρά τις προηγούμενες παρατηρήσεις μου, εκπέμπει ένα αίσθημα ζεστασιάς και συντροφικότητας.

Τέλος πάντων, όσον αφορά την ποιότητα του φαγητού, εδώ έρχεσαι κυριολεκτικά με κλειστά μάτια. Το δίδυμο που τρέχει την επιχείρηση ξέρει τι να αγοράσει και πώς να το προσφέρει. Ειδικά ο κύριος, που έχει αναλάβει και το επικοινωνιακό κομμάτι της υποδοχής και της επαφής με τους πελάτες (γέννημα θρέμμα Αθηναίος, παρακαλώ, γκάγκαρος για εμάς τους Θεσσαλονικείς), έχει βαθιά γνώση των προϊόντων της φύσης – και όχι μόνο. Η προσθήκη ΒΙΟΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ ακούγεται κάπως παράξενη, προφανώς υποδηλώνει τη χρήση αγνών φυσικών υλικών που εξασφαλίζουν ευζωία. Εδώ που τα λέμε ούτε και η ονομασία ΓΙΟΥΒΕΤΣΑΚΙΑ ταιριάζει απόλυτα στο εστιατόριο αυτό, που χαρακτηρίζεται από αρκετή ποικιλία στην κουζίνα, γιατί σε παραπέμπει – κακώς – σε μονοφαγικές καταστάσεις τύπου ΦΙΛΕΤΑΚΙΑ, ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΑΚΙΑ, ΜΠΙΦΤΕΚΑΚΙΑ και όλα τα εις -ΑΚΙΑ.

Το σέρβις από τον ιδιοκτήτη έχει άποψη, καθώς δεν διστάζει να κάνει προτάσεις - υποδείξεις και να παίρνει πρωτοβουλίες (όταν παρήγγειλα καυτερές πιπεριές ψητές, έστειλε στο τραπέζι μας και ένα καραφάκι τσίπουρο, για να τις αντέξουμε), ενώ η κοπελιά που πηγαινοφέρνει τα πιάτα όπως βγαίνουν από την κουζίνα, που είναι αθέατη, είναι γλυκύτατη και σβέλτη.

Ο κατάλογος είναι απόλυτα κατατοπιστικός και επαρκής. Εδώ άλλωστε οι γεύσεις είναι παραδοσιακές και οικείες. Μπορείτε να παραγγείλετε με κλειστά μάτια, όλα ανεξαιρέτως τα πιάτα είναι εξαιρετικά. Γίνεται βέβαια μια μονότονη υπερβολή στη γαρνιτούρα των κρεατικών (πατάτες, πατάτες και πάλι πατάτες) που στο τέλος κουράζει, όμως το δέχεσαι σαν αναπόφευκτο, άσε που είναι πραγματικά μαμαδίσιες, είτε τηγανιτές είτε φουρνιστές. Όλες δε οι μερίδες είναι παραπάνω από πλούσιες.

Αυτά που θα προτείνω από τα πρώτα είναι τα αέρινα τηγανιτά κολοκυθάκια-sticks, τα άψογα βρασμένα χόρτα και οι λαχανίδες, όποτε υπάρχουν, κάτι που σπάνια έχει κανείς την ευκαιρία να δοκιμάσει, και όλες οι αλοιφές (καταπληκτικό ανεβατό, μην το παραλείψετε! ). Πολύ ωραίοι και οι κοκκινιστοί κεφτέδες. Από τα κυρίως, εκτός από το γιουβέτσι, σερβίρεται πρώτης τάξεως βελούδινο συκώτι, χοιρινά μπριζολάκια που δεν έχουν τη χαρακτηριστική μυρωδιά, και αρνί στη λαδόκολλα. Δεν θέλω να σας πονοκεφαλιάσω απαριθμώντας φαγητά, όλα είναι άψογα μαγειρεμένα.

Το νερό έρχεται από τη βρύση κρύο σε μπουκάλια, το ψωμί σωστά ζεσταμένο και όχι τσιγγούνικο, ενώ ως επίλογο μπορείτε να διαλέξετε ανάμεσα σε τσιπουράκι, λιμοντσέλο ή γλυκό του κουταλιού σπιτικό (την τελευταία φορά περγαμόντο και φράουλα, όνειρο). Πάρα πολύ καλό το τυρναβίτικο χύμα ροζέ, ασυνήθιστα σκούρο στο χρώμα και τόσο γευστικό που πίνεται σαν νεράκι.
Για ένα πραγματικά λουκούλειο γεύμα πληρώνουμε σταθερά 50 ευρώ το ζευγάρι. Φεύγουμε έχοντας επιβεβαιώσει την αξεπέραστη ποιότητα της ελληνικότατης κουζίνας αυτού του all time classic συνοικιακού εστιατορίου, που αξίζει να το επισκεφθείτε κάθε εποχή του χρόνου. Αποκλείεται να σας απογοητεύσει.