Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ψαροταβέρνες - Π.Φάληρο, Αθήνα
Σεπ
17
2014
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Η περιοχή του Παλαιού Φαλήρου είναι σχετικά «ανεξερεύνητη» για εμένα. Οι επισκέψεις μου είχαν σταματήσει σχεδόν από 15ετίας, όταν ακόμα ήμουν φανατικός οπαδός του Ρακάδικου. Πριν από τόσα περίπου χρόνια θυμάμαι μια άλλη «Ψιψίνα» που βρισκότανε κάπου στα στενά του Ψειρή, η οποία όμως έχει κλείσει από καιρό…

Από την περιοχή που μένω είναι ολόκληρο ταξίδι, όμως είχα ακούσει τόσα πολλά και καλά σχόλια από το παρεάκι μου για το Ψιψίνα, που είχα λυσσάξει να το επισκεφτώ. Γενικά είμαι μεγάλος λάτρης των θαλασσινών αλλά οι χρεώσεις που τα ακολουθούν είναι αποτρεπτικός παράγοντας για εμένα από το να τα απολαμβάνω όσο συχνά θα ήθελα.

Βράδυ Κυριακής, κλείσαμε τραπέζι για 10 άτομα.
Από την πρώτη στιγμή ένιωσα άνετα στον χώρο. Ημι-ανοιχτός, δροσερός, με ευχάριστα χρώματα και μεγάλους ανεμιστήρες που βοηθούσαν να ανεχόμαστε το καλοκαιρινό βραδάκι. Ευχάριστη πινελιά τα φρέσκα λεμόνια που στολίζουν τα τραπέζια τους.

Για την εξυπηρέτησή τους έχω να πω μόνο τα καλύτερα. Υπεραρκετά, σβέλτα, εμπειρότατα γκαρσόνια με το χαμόγελο στα χείλη. Θεώρησα σωστή την κίνησή τους να μας ενημερώσουν κατά την άφιξη για τα διαθέσιμα ψάρια σε περίπτωση που θέλουμε να «καπαρώσουμε» κάποιο μέχρι να μαζευτούμε όλο το παρεάκι. Στην παρέα μας υπήρχε κι ένας Αμερικανός, αλλά και σε αυτό ήταν πολύ καλά οργανωμένοι. Έτσι σε λίγο μας ήρθε ο κατάλογος και στα αγγλικά.

Ιδιαίτερα ξεχωριστό και νόστιμο ήταν το κερασματάκι τους. Μια ευγενέστατη κυρία, μας έφερε από ένα φλιτζάνι «καλοδεμένης» ψαρόσουπας! Μπροστά σε αυτό, τα συνηθισμένα κερασματάκια καλωσορίσματος με ελίτσες και παξιμαδάκια περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Μάλιστα, όταν μας ξαναέφερε, ξεδιάντροπα πήρα και δεύτερο…

Επειδή δεν ήμασταν σίγουροι για το εάν θέλουμε να πιούμε τυποποιημένο τσίπουρο ή το «δικό» τους, μας έφεραν αρκετή ποσότητα και ποτηράκια για να δοκιμάσουμε σχεδόν όλοι. Μετά από λίγη ώρα, το τραπέζι είχε γεμίσει μπουκαλάκια από τσίπουρο χύμα, ούζο Καζανιστό (που πρώτη φορά δοκίμασα και μου άρεσε πολύ), λευκό κρασί, μπύρες και αναψυκτικά. Το service ανανέωνε συνεχώς το νερό και τον πάγο. Και μάλιστα ο πάγος ερχότανε σε δύο μορφές.

Στα γνωστά μας παγάκια και θρυμματισμένος.
Κι έρχομαι τώρα στην ουσία…

• Ταραμοσαλάτες. Μακράν η πιο νόστιμη ταραμοσαλάτα που έχω δοκιμάσει ποτέ. Λευκή και με υφή που θύμιζε μαγιονέζα, όσο έπρεπε λεμονάτη. Συνόδεψε άψογα το φρυγανισμένο ψωμί που μας είχαν σερβίρει.

• Πατάτες τηγανητές. Τολμάω να πω ότι η μερίδα ήταν σχεδόν η διπλάσια από ότι έχουμε συνηθίσει να μας σερβίρουνε. Καλοτηγανισμένες και «στεγνές». Άψογες!

• Φασόλια μαυρομάτικα. Επίσης πολύ σωστά βρασμένα και σε μεγάλη ποσότητα, με άφθονο φρέσκο μαϊντανό και φρέσκο κρεμμυδάκι.

• Χωριάτικη σαλάτα. Ένα ακόμα μεγαθήριο! Για να φανταστείτε, πήραμε μία και παρ’ όλο που ήμασταν 10 άτομα, έμεινε αρκετή στο πιάτο.

• Φάβα με καραμελωμένα κρεμμύδια. Ίσως να μην του είχε πετύχει απόλυτα το καραμέλωμα και να είχαν μια μικρή αστοχία, αλλά γενικά σαν πιάτο ήταν ικανοποιητικότατο.

• Χταπόδι ψητό. Δεν ξέρω αν το είχαν μαρινάρει με κάποιον τρόπο ή του είχαν αλλάξει τον αδόξαστο στο χτύπημα στα βράχια, αλλά ήταν τρυφερό και καλοψημένο.

• Καλαμαράκια. Εδώ ήταν το μοναδικό φάουλ της βραδιάς. Στην παραγγελία μας είπαν ότι μπορούμε να επιλέξουμε ή γόνο ή ροδέλες καλαμάρι αλλά το δεύτερο δεν είναι κατεψυγμένο αλλά φρέσκο. Τον γόνο γενικά τον αποφεύγω. Μου φέρνει στο μυαλό μνήμες γενοκτονίας… Χωρίς να είμαι και εμπειρογνώμονας στα θαλασσινά, έχω την εντύπωση ότι ντάλα καλοκαίρι δεν υπάρχει φρέσκο καλαμάρι. Αυτό σε συνδυασμό με το ότι το πιάτο κόστισε 17,50, οφείλω να ομολογήσω ότι με ψιλοχάλασε. Επίσης δεν κατάλαβα κάποια διαφορά στην γεύση από το αν ήταν κατεψυγμένο. Όμως αυτό ήταν πταισματάκι σε σχέση με το σύνολο της βραδιάς.

• Μυδοπίλαφο «Ψιψίνα». Μεγάλα μύδια με το κέλυφός τους, μαγειρεμένα με κατακόκκινη ντοματούλα, μυρωδικά και ρυζάκι. Από τα πιο πετυχημένα πιάτα που δοκίμασα.

• Κριθαρώτο γαρίδες. Άφησα για το τέλος το πιάτο που με ενθουσίασε πιο πολύ. Άψογα χυλωμένο, γλυκό όσο έπρεπε, με φρέσκο μαϊντανό και μεγάλες, καθαρισμένες γαρίδες. Κάτι το χρώμα του, κάτι η γεύση του… δεν αποκλείεται να έπεσε και λίγη κρέμα γάλακτος.

Αν θα είχα να σας συμβουλέψω κάτι για το Ψιψίνα, θα ήταν ότι ίσως να είναι καλύτερα να το επισκεφτείτε με παρέα τουλάχιστον 4 ατόμων. Αυτό γιατί οι μερίδες τους είναι τόσο μεγάλες που σε άλλη περίπτωση θα αναγκαστείτε να αφήσετε τα μισά στο τραπέζι. Κι όσο περισσότεροι είστε, τόσο περισσότερες γεύσεις θα μπορούσατε να διαλέξετε. Και μη κοιτάτε που εμείς προσανατολιστήκαμε σε πιο ασφαλή και «κοινότυπα» μονοπάτια γεύσεων, στον κατάλογο θα βρείτε και πολύ πιο ψαγμένα πιάτα….

Στο τέλος έπαιξε κέρασμα ποτού μαστίχας και φρουτάκια.
Όλα αυτά, μας κόστισαν 130 ευρώ, οπότε με απλά μαθηματικά 13 ευρώ το άτομο.
Φυσικά και θα το ξαναεπισκεφτώ. Στην ιδέα και μόνο, οι σιελογόνοι αδένες μου βαράνε κόκκινο και κάνουν πάρτι…..