Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Cafe - Restaurants - Χαλάνδρι, Αθήνα
Σεπ
29
2014
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
26-36

Οι βαθμολογίες αυτής της κριτικής δεν προσμετρώνται πια στην συνολική βαθμολογία του εστιατορίου λόγω παλαιότητας

Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου. 5 άτομα.

Χώρος /Ατμόσφαιρα.

Παλιά μονοκατοικία. Χαλάνδρι. Ο κήπος, Όμορφος. Ήσυχος. Τα τραπέζια σωστά κατανεμημένα, τα φώτα σωστά διαβαθμισμένα.
Το εσωτερικό του παρόλο που δεν είναι απωθητικό είναι αποτέλεσμα στυλιστικής σύγχυσης: μοντέρνο, μινιμαλ, πολυτελές, σπιτικό, ανατολίτικο, με βάση το Feng Shui;

Εξυπηρέτηση

Πολυάριθμο και ευγενές προσωπικό. Ασυντόνιστο και αμήχανο όμως. Τα ψωμάκια ήρθαν αφού τα ζητήσαμε δύο φορές. Επίσης όταν παραπονέθηκε ο "Κουμπάρος" για το ψήσιμο του κρέατος στον υπεύθυνο θα έπρεπε να είναι αρκετό. Να έρθει και δεύτερος και τρίτος να δώσει ξανά τις ίδιες εξηγήσεις δείχνει ενδιαφέρον αλλά είναι περιττό. Επίσης καμία υποδοχή. Δεν περιμένω να πατήσω κόκκινο χαλι αλλά φτάσαμε εως τον κήπο χωρίς να μας πάρει χαμπάρι κανείς. Καταδρομικά και καταδρομείς δεν είμαστε.

Ποιότητα φαγητού

Γενικά: Κατάλογος με κρέατα, αρκετές σαλάτες, κάμποσα ορεκτικά και μερικά άσχετα πιάτα όπως θαλασσινά και ζυμαρικά (γιατί;).

Παρατήρηση: Το ψημένο στη σχάρα κόκκινο κρέας στο μυαλό του Έλληνα είναι συνήθως κάτι που μοιάζει σαν κάρβουνο εξωτερικά, χρειάζεται οπωσδήποτε λεμόνι για να αποκτήσει γεύση, συνοδεύεται από τηγανιτές πατάτες ή ένα βουναλάκι από ρύζι και το όνομα του μαγαζιού είναι Μπάμπης, Τέλης, Μήτσος, Μπαρμπά Γιώργος κτλ.

Ο ντόπιος καλοφαγάς κρέατος με εμπειρία από εξωτερικό έχει τις παραπάνω επιλογές όπως επίσης να φάει κάτι που μοιάζει με medium rare αλλά είναι medium, δεν είναι σιτεμένο σωστά έτσι που η Michelin θα μπορούσε να το προσθέσει στο κατάλογο ελαστικών της, και μάλιστα όλα αυτά πληρώνοντας το μισό μηνιάτικο.

Το Casa Del Toro προσφέρει μια τρίτη επιλογή ποιοτικά κρέατα, τέλειο ψήσιμο και καλή τιμή. Θα διαλέξω αυτή. Φάγαμε:

1. Σαλάτα Neranja: Ρόκα, κρεμμύδι, σπανάκι, πράσινο μήλο, μπλε τυρί, καρύδια σε σάλτσα εσπεριδοειδών. Πάρα πολύ καλή. Φρέσκα υλικά, Υψηλής ποιότητας. Σωστό ντρέσινγκ που βγάζει τις γεύσεις και δεν τις σβήνει.

2. Ορεκτικό Quesadillas (Δύο μερίδες): Μεξικάνικη τορτίγια με γέμιση κίτρινου τυριού, λαχανικών και κοτόπουλο. Ξανά πολύ καλή σε ποσότητα και ποιότητα. Μου άρεσε που δεν ήταν φορτωμένη με υλικά και γεύσεις. Απλά σου άνοιγε την όρεξη ακόμα περισσότερο.

3. Ορεκτικό Beef Rolls: Ρολλά με γέμιση κιμά Black Angus. Πάρα πολύ καλά. Ξανά τέλεια καρυκευμένος ο κιμάς. Με τη γεύση του Black Angus να μένει στο στόμα σου χωρίς να τη σκεπάζουν τα μπαχαρικά. Η διάθεση σου μου να δοκιμάσω το κυρίως ακόμα μεγαλύτερη.

4. Ένα Baby Beef (800gr): Από τα μεγαλύτερα κομμάτια κρέατος χωρίς κόκκαλο, κομμένο με τον παραδοσιακό Αργεντίνικο τρόπο. Προτεινόμενο ψήσιμο medium. Έρχεται πάνω σε μαντεμένιο ζεστό σκευός ώστε να συνεχίζεται το ψήσιμο του. Ότι πρέπει να έχει ενα καλά ψημένο κομμάτι κρέατος ήταν εκεί: οι χυμοί του, τα αρώματα του, οι γεύσεις του, η συνεκτικότητα του.

5. Casa Burger: Απο κιμά μόσχου Black Angus με καραμελωμένο κρεμμύδι, μανιτάρια πλευρώτους και διπλό τσένταρ. Συνοδευόμενο από τηγανιτές πατάτες. Πολύ καλό μπέργκερ. Ζουμερό, Το Black Angus ήταν εκεί. Ενωμένο. Παρών. Δυνατό. Οι πατάτες τρομερές. Φρέσκες, χωρίς λάδι, πολλές, τραγανές.

6. Φιλέτο Μοσχάρι: Ζητήθηκε medium rare ήρθε medium well. Το λάθος αποζημιώθηκε με τη προσφορά ενός Fragolino και φρούτων αργότερα. Ο "Κουμπάρος" το ευχαριστήθηκε παρόλα αυτά γιατί ήταν τρυφερό, γευστικό, με τη σωστή αναλογία λίπους και πρωτεΐνης.

7. Mille Feuille με παγωτό, Lemon Pie, Cheesecake: Όχι στο επίπεδο των κρεάτων του αλλά καλά. Ξεχωρίζει το cheesecake φρέσκο, αφράτο, όχι τόσο γλυκό.

Αξίζει τα λεφτά του

Το φαγητό δεν είναι φαγητό μόνο. Είναι ατμόσφαιρα, διάθεση, γεύση, κουβέντα, χαμόγελο, είναι εμπειρία. Επομένως αυτή η εμπειρία έμεινε ανολοκλήρωτη.
Το φαγητό του είναι παραπάνω από καλό. Κρέατα σωστά σιτεμένα, ψημένα, σε όχι εξωφρενικές τιμές.

Ο κήπος του είναι φανταστικός.
Το σέρβις θα πρέπει να δουλέψει τις λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά. Πάντως δεν είναι για να πάει κανένας σπίτι του. Λίγη προσοχή θέλει στον διάολο που κρύβεται στις λεπτομέρειες. Αν μπόρεσαν πιο άσχετοι να καθιερωθούν ως ειδικοί στο κρέας, το τόσο απλό μα τόσο δύσκολο υλικό, τότε γιατί να μη το καταφέρει το Casa Del Toro;

Θα ξαναπάω για να δω αν θα λάβουν αυτό που τους αξίζει: Την αναγνώριση.