Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ρωσία & Κεντρ. Ευρώπη - Καλλιθέα, Αθήνα
Οκτ
22
2014
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
1-9

Λοιπόν, σας έχει τύχει ποτέ να περπατάτε στην κρύα Αγγλία το βράδυ μετά από το πανεπιστήμιο κουρασμένοι και να σκέφτεστε με νοσταλγία: "Αχ, και να είχα τώρα ένα";

Αυτό σε εμένα συμβαίνει μόνο με τα εξής τρια: Το κεμπάπ του Τόμας στον Νέο Κόσμο, το σάντουιτς με καλαμάκι κοτόπουλο απο την καντίνα του Αντρέα στον Ταύρο (πλατεία Παναγίτσας) και τα σουβλάκια και τα πιροσκί από τις Ρωσίδες της Καλλιθέας.

Το μαγαζί το έμαθα από την Βίβλο του street food, το Άθενς Σπεσιάλ του Βασίλη Καλλίδη. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, πως μόλις άνοιξα το βιβλίο, αυτό το μαγαζί μου τράβηξε την προσοχή.

Έτσι, μια μέρα είπα να διασχίσω όλη την απόσταση από τον Κορυδαλλό ως την Καλλιθέα, ακόμη και εάν χρειάστηκε να αλλάξω τρεις φορές λεωφορείο, μετρό και ηλεκτρικό. Φτάνω εκεί 2 το μεσημέρι και με μεγάλη απογοήτευση διαπιστώνω ότι είναι κλειστό. Ρωτάω στην γειτονιά και μου λένε ότι ανοίγει στις 6 αυστηρά.

Επιστρέφω σπίτι χωρίς να πτοηθώ και πηγαίνω ξανά την επόμενη ημέρα γύρω στις 9:30 το βράδυ. Και ναι, είναι ανοιχτό!!! Παραγγέλνω ένα από όλα και ένα πιροσκί με τυρί. Χρειάστηκε να περιμένω 5-6 λεπτά, αφού στο μαγαζί υπήρχε μόνο άλλος ένας πελάτης.

Περίεργος να δω αν οι προσδοκίες μου θα ικανοποιηθούν ή εάν θα κλαίω τον χρόνο, την απόσταση και τα χρήματά μου, ανοίγω την σακούλα για να δοκιμάσω το σουβλάκι. Η πρώτη μπουκιά με στέλνει αδιάβαστο. Μια εκπληκτική πανδαισία γεύσεων, μια φαντασμαγορική παράσταση λαμβάνει χώρα στον ουρανίσκο μου. Η πίτα αλάδωτη, μαλακή και γευστικότατη.
Το κρέας, από άλλον πλανήτη. Μαλακό, ελαφρώς πικάντικο και νόστιμο. Το κρεμμύδι φυσικά καυτερό και όχι σαν πατατόφλουδα, όπως τα άνοστα στις μπουτίκ σουβλακιού του Κολωνακίου.

Η ντομάτα ζουμερή και δροσερή. Τέλος, το κερασάκι στην τούρτα. Η αινιγματική κόκκινη σάλτσα με την διάφανη απόχρωση και την μυστηριώδη καυτερή επίγευση. Επίσης, πολύ σωστή ποσότητα αλατιού και πιπεριού.

Σαν αποχαυνωμένος αρχίζω να δοκιμάζω και το πιροσκί τυρί. Ε, εκεί σταμάτησε ο χρόνος. Η ζύμη σχεδόν αλάδωτη και μαλακή. Η δε γέμιση, σε στέλνει στον παράδεισο της γαστρονομίας. Νωπή μυζήθρα μαζί με λίγη ζάχαρη (! ) του προσδίδουν μια εξαίσια γεύση. Αν με βλέπατε μετά από αυτά να περπατάω την Δαβάκη θα νομίζατε δικαίως πως είμαι μεθυσμένος.

Τέλος, ο χώρος. Σχεδόν ανύπαρκτος, τίποτα ιδιαίτερο, λιτός και απέριττος αλλά ταυτόχρονα σου βγάζει την αίσθηση του παλιακού, γεμίζοντας σε με αισθήματα νοσταλγίας των παλιών καιρών, όπως σου τους περιέγραφε ο παππούς κι η γιαγιά. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει η παλιά ταμπέλα.

Α, να μην ξεχάσω την εξυπηρέτηση και την τιμή. Το σουβλάκι στα 1,80, το πιροσκί στα 1,40, αξίζουν μέχρι και το τελευταίο λεπτό παρά το μικρό τους μέγεθος. Η συμπαθητική κυρία με τα γυαλάκια τυπικά ευγενική.

Συγχωρείστε με εάν σας κούρασα αλλά αυτό το μαγαζί πραγματικά έχει μπει στην καρδιά μου. Μια οικογενειακή επιχείρηση που επιμένει απλά και παραδοσιακά βγάζει knock out πριν καλά-καλά ξεκινήσει ο αγώνας πολλές δήθεν "μπουτίκ σουβλακιού" με τόνους από προτηγανισμένες πατάτες, νερουλά τζατζίκια του εμπορίου, μαρούλια και πλημμύρες από σως.

Ουκ εν το πολλώ το εύ, αλλ' εν το εύ το πολύ, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.