Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ιταλία - Παγκράτι, Αθήνα
Νοε
04
2014
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
-

Πριν ξεκινήσω θα ήθελα να πω ότι δουλεύω στο εξωτερικό, και συγκεκριμένα στη βόρεια Ευρώπη. Ο λόγος που αναφέρομαι σ' αυτό είναι για να δώσω εκ προοιμίου στον αναγνώστη μια αίσθηση του πόσο μου λείπει το καλομαγειρεμένο φαγητό μεσογειακής νοοτροπίας, όπου η τέχνη της μαγειρικής αναδεικνύεται μέσα από την μίξη διαφορετικών υλικών και αρωμάτων και όχι από την απλή παράθεση ενός καλοψημένου stake με συνοδεία βραστών λαχανικών, τα οποία σπανίως συμμετέχουν στο γευστικό αποτέλεσμα.

Την τελευταία φορά λοιπόν που βρέθηκα στην Αθήνα (17/10) και μετά από πρόταση ενός καλού φίλου, βρεθήκαμε δύο ζευγάρια στο Osteria Vespa Rossa. Η αλήθεια είναι ότι οι προσδοκίες μου ήταν ήδη αυξημένες, μιας και είχα ακούσει πολλά. Περίμενα να δοκιμάσω Ιταλική κουζίνα αξιώσεων πολύ πάνω από τη μετριότητα που στην Ελλάδα συνηθίζουμε να αποδεχόμαστε ως "Ιταλικό" φαγητό, προερχόμενο από την κάθε "τρύπα" που φτιάχνει λιπαρές πίτσες με φθηνή γκούντα και μακαρονάδες ποιότητας φούρνου μικροκυμάτων. Το αποτέλεσμα δεν με απογοήτευσε καθόλου:

Ο χώρος:

Μοντέρνος και cozy μαζί. Θυμίζει περισσότερο launch bar τύπου πάλε ποτέ Deals στο Ψυχικό, παρά Ιταλικό εστιατόριο. Ωστόσο, είναι όμορφα διακοσμημένος και αιφνιδιαστικά ζεστός, με μια μινιατούρα κόκκινης βέσπας να υποδέχεται τον κόσμο στην reception, εξ' ου και το όνομα.

Η εξυπηρέτηση:

Καλή, άμεση, όχι επιτηδευμένη. Ο σερβιτόρος γνώριζε να μας περιγράψει ακριβώς τα πιάτα και να μας προϊδεάσει για το γευστικό αποτέλεσμα καθενός. Υπήρξαν κάποια μικρά κενά συντονισμού, όπως για παράδειγμα ένα επιπλέον ορεκτικό που ήρθε στο τραπέζι χωρίς να το παραγγείλουμε (άσχετα βεβαίως που το καλοφάγαμε) χωρίς ωστόσο να διαπιστώσουμε ποτέ περί τίνος ακριβώς επρόκειτο, μιας και ο ένας σερβιτόρος το παρουσίασε ως κίνηση promotion, ενώ ο άλλος ως λάθος το οποίο δεν θα χρεωθούμε. Όπως και να 'χει, κακό δε μας έκανε. Τουναντίον μάλιστα.

Παραγγείλαμε 3 ορεκτικά, 4 κυρίως (από τα primi), 2 φιάλες κρασί (Cantine san Marco λευκό) και 4 επιδόρπια. Εννοείται πως όλοι δοκιμάσαμε από όλα.

Ορεκτικά:

Insalada di indivia (Σαλάτα με αντίβ, αχλάδι, καρύδια και γκοργκονζόλα): Δροσερή, γευστική, ευχάριστη. Δεν έχει να περιμένει κανείς κάτι περισσότερο από μια σαλάτα.

Carpaccio di manzo (Καρπάτσιο με παρμεζάνα, κουκουνάρι, αντζούγια, λεμόνι κλπ, κλπ): Ένα ωραίο καρπάτσιο όπως όλα τα καπράτσια. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Άλλωστε πρόκειται για πολύ συγκεκριμένο πιάτο. Δεν μπορεί να γίνει πολύ καλύτερο, ούτε πολύ χειρότερο, εκτός αν το κρέας δεν είναι φρέσκο. Το συγκεκριμένο ήταν φρεσκότατο. Ευχάριστη νότα η αντζούγια που το έκανε έναν τόνο πιο spicy.

Crostini Feggatini: Εδώ αρχίζουν τα ωραία! Συκωτάκια πουλιών σβησμένα σε κρασί Marsala, κρεμύδια και μουστάρδα με φρούτα. Μια πανδαισία γεύσης. Πικάντικο και γευστικότατο, χωρίς να είναι λιγωτικό ή υπερβολικά χορταστικό. Έκλεψε την παράσταση στα ορεκτικά.

Δεν θυμάμαι το όνομα του ορεκτικού που μας ήρθε έξτρα, ούτε τα υλικά του τα οποία μας τα περιέγραψε η κοπέλα που το έφερε. Επρόκειτο για μπρουσέτα με κάποιο είδος πουρέ και καραμελωμένα κρεμμύδια. Ωραίο, αλλά όχι κάτι που θα μείνει αξέχαστο.

Επίσης, δεν πρέπει να ξεχάσω το σκορδόψωμο, το αποίο έρχεται by default και το οποίο αποτελεί ατραξιόν του μαγαζιού: Καρβελάκι φρεσκοψημένο και αχνιστό με ένα ολόκληρο κεφάλι σκόρδο στο εσωτερικό του. Το ψωμί παίρνει ένα απαλό άρωμα σκόρδου. Ο σερβιτόρος το κόβει, το μοιράζει στο τραπέζι και καθαρίζει και το σκόρδο, το οποίο εν τω μεταξύ, είναι σε μορφή αλοιφής από το ψήσιμο. Πολύ πρωτότυπο και γευστικό.

Κυρίως πιάτα:

Chittara cacio με πορτσίνι, προβολόνε και πιπέρι: Ωραίο ζυμαρικό, όχι κάτι το ιδιαίτερο. Pasta ιδιαιτέρου σχήματος, με πιπέρι και ωραίο τυρί.

Gnocchi ala bottarga: Νιόκι με αβγοτάραχο, τοματίνια και σκόρδο. Εγώ απλά έφαγα σκορδάτα νιόκι. Το αβγοτάραχο ήταν ανύπαρκτο. Δεν "ακούγονταν" (όπως λένε οι σεφ) ούτε κατά το ελάχιστο. Πρέπει ή να αυξήσουν τη δόση στη συνταγή, ή να το αφαιρέσουν από την περιγραφή, διότι όταν παραγγέλνεις κάτι με αυγοτάραχο περιμένεις κάτι έντονο στη γεύση, το οποίο δεν υπήρχε.

Panzarotti provola e speck: Ζυμαρικό που μοιάζει με τορτελίνι, γεμιστό με καπνιστό τυρί και speck που είναι είδος λαρδιού. Πολύ ωραίο. Το δεύτερο καλύτερο μετά από αυτό που θα διαβάσετε παρακάτω.

Tortellaci Giganti neri al salmone: Μεγάλα τορτελόνια (2) γεμιστά με ρικότα και σολομό, σε σάλτσα γαρίδας με σαφράν. Πρόκειται για καταπληκτικό πιάτο, και μια από τις πιο ωραίες γεύσεις που έχω ποτέ δοκιμάσει. Το παρήγγειλε η σύζυγός μου, όμως όλοι δοκιμάσαμε και συμφωνήσαμε ότι επρόκειτο για το hit της βραδιάς, μαζί βέβαια με τα συκωτάκια που σας περιέγραψα παραπάνω στα ορεκτικά.

Ως επιδόρπιο πήραμε cheesecake oreo, canolli και 2 affogato. Δεν δοκίμασα από των υπολοίπων, αλλά όλα τα σχόλια ήταν θετικά. Προσωπικά είμαι λάτρης των "καφεδοειδών" ιταλικών γλυκισμάτων, οπότε παρήγγειλα affogato. Παγωτό βανίλια επάνω σε αφράτο κέικ σοκολάτα, περιχυμένα με αχνιστό καφέ εσπρέσο, τον οποίο τον φέρνουν κανονικά σε φλιτζάνι, και τον περιχύνουν μπροστά σου. Να πω την αλήθεια μου άρεσε αυτή η πινελιά στο σερβίρισμα. Μοσχοβόλησε ο τόπος καφέ.

Σαν γενική παρατήρηση θα αναφέρω ότι οι μερίδες των ζυμαρικών μας ήταν μεσαίες προς μικρές. Δεν το αναφέρω όμως ως μειονέκτημα διότι το μαγαζί είναι vero italiano και στην περίπτωση αυτή τα ζυμαρικά σερβίρονται ως πρώτο πιάτο, πριν τα κρεατικά που είναι το κυρίως. Πάντως, χορτάσαμε, χωρίς να σκάσουμε.

Ο λογαριασμός, για όλα τα παραπάνω, ήρθε στα 142,5 €. Για 7 ποιοτικά πιάτα, 4 επιδόρπια και 2 μπουκάλια κρασί, το βρίσκω λογικό.

Συμπέρασμα:

Το Osteria Vespa Rossa με κέρδισε και ευχαρίστως θα ξαναπάω. Είναι Ι Τ Α Λ Ι Κ Ο με όλη τη σημασία της λέξης, για όσους αυτό σημαίνει κάτι. Θα το βαθμολογήσω με ατόφια 4άρια, όχι γιατί το αξίζει απόλυτα, αλλά γιατί 3άρι σε οποιαδήποτε υποκατηγορία πραγματικά θα το αδικούσε, ειδικά σε σχέση με το πως βαθμολογούνται πλουσιοπάροχα κάποιες άλλες μετριότητες. Αυτό το μαγαζί δεν είναι μετριότητα. Είναι πάρα πολύ καλό.

Θα πρότεινα ωστόσο στον manager και στον chef, να επανεξετάσουν το μέγεθος των μερίδων στα ζυμαρικά. Ίσως θα έπρεπε να προσφέρεται επιλογή σχετικά με το αν θα αποτελέσουν πρώτο ή κυρίως πιάτο και ο πελάτης να ερωτάται, προκειμένου η ποσότητα να ρυθμίζεται ανάλογα.
Α, και να μην ξεχνιόμαστε σχετικά με το αυγοτάραχο στα νιόκι...