Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Cafe - Restaurants - Κολωνάκι - Λυκαβηττός, Αθήνα
Νοε
07
2014
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
1
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
-

Στο Cinco είναι γνωστό στέκι για ποτό στο Κολωνάκι. Και μία από τις πρώτες επιλογές μου όταν βγαίνω εκεί. Θεωρώ και το περιβάλλον και τα ποτά του πολύ προσεγμένα. Το φαγητό του όμως δεν το είχα δοκιμάσει, εκτός από ένα-δυο τάπας. Την προηγούμενη Δευτέρα (3/11) το αποφάσισα, σαν μια ωραία ιδέα για μετά τη δουλειά.

Η κουζινα του συστήνεται ως JPS, δηλαδή Japan- Peru- Spain. Συνδυασμός που ανοίγει την όρεξη, αφού και οι τρεις κουζίνες περιλαμβάνουν μεζεδάκια σε παρόμοιο ύφος.

Ο χώρος του είναι ατμοσφαιρικός και μοντέρνος, η μουσική σε βάζει στο κλίμα – με λατινοαμερικάνικα ακούσματα και Φρανκ Σινάτρα - το crowd νεανικό, η διακόσμηση στυλάτη, τα τραπέζια λίγα αλλά άνετα, οι επιλογές ποτών πολλές και ενδιαφέρουσες. Με άλλα λόγια είναι μια υπέροχη ιδέα για ποτό και chill μετά τη δουλειά. Μόνη παραφωνία το κάπνισμα.

Πάνω στο τραπέζι υπάρχουν chop sticks, σπατουλίτσα και μικρή τσιμπίδα για να φας τα τάπας σου με στιλ. Το φαγητό του, στο ύφος του μαγαζιού, είναι και αυτό καταπληκτικό αλλά με ένα μεγάλο ΑΛΛΑ. Οι μερίδες είναι τόσο μικρές που, ή πρέπει να παραγγείλεις όλο τον κατάλογο για να χορτάσεις ή να μην πας πεινασμένος.

Εμείς, 2 άτομα, που πήγαμε μετά από μια μακρά ημέρα στο δρόμο, δοκιμάσαμε ωραίες γεύσεις αλλά δεν χορτάσαμε, παρόλο που παραγγείλαμε- κάτσε να τα μετρήσω- 7 πιάτα, δύο κοκτέιλ και 2 γλυκά! Όλα ήταν υπέροχα ως γεύση και παρουσίαση, αλλά, όπως φαίνεται, είναι απλά μεζεδάκια, χωρίς σοβαρό διαχωρισμό σε ορεκτικά και κυρίως. Ακόμα κι αυτά που, υποτίθεται, είναι κυρίως, δεν έχουν συνοδευτικά και πρέπει να πάρεις έξτρα πατάτες/ πουρέ/ λαχανικά κτλ. Και δυστυχώς- μεγάλη έλλειψη- οι ποικιλίες δεν προσφέρονταν εκείνο το βράδυ (όπως και άλλα πιάτα, στα οποία θα αναφερθώ παρακάτω).

Γενικά παραγγέλνεις και σου έρχονται τα περισσότερα σε σκεύη μεγέθους «κουζινικών» για παιδιά. Άψογη παρουσίαση, δε λέω, λυπάσαι να τα "χαλάσεις", αλλά λίγα σε ποσότητα.

Αυτά τα γενικά. Εμείς παραγγείλαμε:

- Γιαπωνέζικο carpaccio λευκού ψαριού.
- Ταρτάρ τόνου
- Dumplings με γαρίδα και χοιρινό κρέας (! )
- Μοσχαρίσια ουρά με κόκκινη γλυκιά σάλτσα
- Patatas bravas
- Μοσχάρι φιλετάκια
- Κοτόπουλο φιλετάκια

Η παρουσίαση είναι περιγραφική, γιατί δεν θυμάμαι ακριβώς τις ονομασίες των πιάτων, αλλά στην ουσία ήταν αυτά. Ξεχώρισα το carpaccio, τις πατάτες bravas και το ταρτάρ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν απόλαυσα και τα υπόλοιπα.

Αξίζει εδώ να κάνω ειδική αναφορά στα γλυκά, που ήταν πρωτότυπα, εντυπωσιακά σε σύλληψη και εμφάνιση. Πήραμε μια σοκολατένια ποικιλία που ονομαζόταν black forest, με τρία είδη σοκολάτας, παγωτό-κανέλα και βατόμουρα κι ένα ρευστό cheese cake βανίλιας-σοκολάτας με κακάο Περού, το οποίο ήρθε σε μπολ. Για να γίνουν ακόμα πιο εντυπωσιακά, συνοδεύονταν από ένα χημικό σωλήνα με άζωτο που άφριζε κι έτσι ολοκληρώθηκε η τελετουργία της μαγικής βουτιάς στη σοκολάτα.

Μπράβο στον σεφ που φτιάχνει ποιήματα με φρέσκα υλικά και ευφάνταστη παρουσίαση. Καθετί που ερχόταν από την κουζίνα χωρίς να αλλάξει χέρια, δηλαδή απ’ τους ίδιους που τα ετοίμαζαν, το εναπόθεταν με σεβασμό και μας έκαναν αναλυτική παρουσίαση. Φαινόταν ότι η κουζίνα τους έχει μελετήσει τα μυστικά των εθνικών εδεσμάτων και προσφέρει υψηλής ποιότητας γεύσεις.

Τώρα, μετά απ’ όλα αυτά τα εγκωμιαστικά, θα αναρωτιέστε γιατί η μέτρια βαθμολογία. Ο βασικότερος λόγος ήδη αναφέρθηκε και είναι η ποσότητα των μερίδων. Αν πηγαίνεις σε ένα εστιατόριο και δεν χορταίνεις, υπάρχει πρόβλημα. Όλα τα υπόλοιπα έρχονται δεύτερα.

Ο άλλος λόγος είναι το σέρβις. Αργό, αφηρημένο, σίγουρα όχι επαγγελματικό. Οι σερβιτόροι δεν μας κοίταγαν καν, τους ψάχναμε για να παραγγείλουμε, για να μας βάλουν νερό, για να φέρουν το φαγητό. Ήταν φανερό ότι είχαν εφησυχάσει λόγω χαλαρής Δευτέρας.

Ο τρίτος λόγος είναι οι ασάφειες στο μενού και οι ελλείψεις. Δευτέρα βράδυ, μας ενημέρωσαν ότι δεν υπήρχαν τα 3 από τα 4 κρύα ορεκτικά του καταλόγου, 4 από τα ζεστά (όλα γιαπωνέζικης κατεύθυνσης), οι 3 ποικιλίες (τυριών- αλλαντικών) κι ένα πιάτο ψαριού. Δηλαδή σχεδόν ο μισός κατάλογος. Επίσης από τα κοκτέιλ δεν υπήρχαν αυτά με την τεκίλα, γιατί η μπαργούμαν που τα φτιάχνει πηγαίνει τις Πέμπτες! Δηλαδή πόσο πια δύσκολο ήταν να φτιάξει αυτά τα κοκτέιλ κάποιος από τους μπάρμεν που ήταν εκεί;

Άλλο θέμα, μεγάλο φάουλ κατ εμέ, ήταν ότι μας παρουσίασαν τα πιάτα ημέρας και τα γλυκά προφορικά, χωρίς να συμπληρώσουν πόσο κάνει καθετί. Και στο λογαριασμό πια διαπιστώσαμε ότι το ένα γλυκό - υπερπαραγωγή, είχε χρεωθεί 8,5 ευρώ, η δε μοσχαρίσια ουρά 14,5!

Κάτι ανάλογο συνέβη και με το νερό, όπου η γλυκύτατη σερβιτόρος μας, γέμιζε τα ποτήρια με ακριβό ιταλικό εμφιαλωμένο, χωρίς να το αφήνει στο τραπέζι μας, με αποτέλεσμα να μην ξέρουμε πόσο νερό έχουμε πιει και τι πληρώνουμε. Τελικά 4 ευρώ μας χρέωσαν για νερό, χωρίς να μάθουμε σε τι ποσότητα αντιστοιχεί αυτή η χρέωση. Για να μη θίξω το άλλο θέμα, ότι με το που καθίσαμε μας ρώτησαν: «μεταλλικό ή ανθρακούχο» και όχι « εμφιαλωμένο ή βρύσης».

Με όλα αυτά πληρώσαμε άνω των 100 ευρώ, 2 άτομα, ποσό που ξέφυγε πολύ από τους υπολογισμούς μας για Δευτέρα βράδυ και φυσικά δε θεωρώ ότι άξιζε τα λεφτά του, γιατί δε χορτάσαμε. Απλώς είχαμε καλή διάθεση και παρασυρθήκαμε από το ωραίο περιβάλλον και την περιέργεια να δοκιμάσουμε την κουζίνα του έστω για μία φορά.

Τελικά, χωρίς να μετανιώνω για την απόπειρα, θα παραμείνω στην αρχική μου άποψη ότι το Cinco είναι πρώτα απ’ όλα μπαρ και μετά εστιατόριο. Αξίζει για ένα ποτάκι συνοδεία τάπας, αλλά όχι για πλήρες δείπνο. Εκτός αν προσαρμόσει τις μερίδες στις τιμές του ή τις τιμές στις μερίδες του.