Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Σουβλάκι & Σχάρα - Σύνταγμα - Κέντρο, Αθήνα
Νοε
27
2014
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
1-9

Μια από τις πρώτες πραγματικά ψιλο-κρύες (για τα δεδομένα της Αθήνας) μέρες του φετινού χειμώνα βγήκα για λίγο από το γραφείο στο κέντρο της πόλης για 1-2 ρουτινιάρικες δουλειές, που με έφεραν στην αρχή της Μητροπόλεως.

Ήταν μεσημεράκι κι η μέρα επρόκειτο να έχει μακρύ πρόγραμμα – συνεπώς χρειαζόμουν κάτι πιο «πλούσιο» σε σχέση με τα συνήθη κακοφτιαγμένα σνακ ή ακόμα και με τη λογική «τοστάκι από το σπίτι». Κάπως έτσι θυμήθηκα ότι εδώ και καιρό είχα βάλει στη λίστα με τα γαστρονομικά μου “desiderata” το πολυσυζητημένο σουβλατζίδικο του «Κώστα» στην Πεντέλης, κάθετη της Μητροπόλεως, ακριβώς δίπλα στο κουφάρι του άλλοτε Υπουργείου Παιδείας.

Είναι αλήθεια πως σε μια πρώτη βόλτα μπορεί και να μην παρατηρήσει κανείς το μαγαζί (ούτε κι εγώ το είχα ποτέ προσέξει, μέχρι που διάβασα σχετικά). Ένα πιο προσεκτικό μάτι ίσως αναρωτηθεί για την παρουσία αρκετών ανθρώπων έξω από αυτό – καίτοι τίποτα δε μαρτυρά εκ πρώτης όψεως ότι πρόκειται για σουβλακερί.

Για να μη μακρηγορώ: Ο Κώστας είναι ένα μάλλον μικρό μαγαζί, κάτι λίγο παραπάνω από αυτό που θα λέγαμε «τρύπα». Αυτό που εντυπωσιάζει είναι η μικροσκοπική εστία πάνω στην οποία ψήνει τόσο τις πίτες όσο και τα σουβλάκια του. Στο μαγαζί, από ό, τι είδα, υπάρχουν δύο άνθρωποι: ο ψήστης (κατάλαβα ότι πρόκειται για τον ίδιο τον ιδιοκτήτη) και μια βοηθός για τις επικουρικές δουλειές.

Συμφωνώ κι εγώ με την παρατήρηση περί καθαριότητας – σχεδόν δεν αντιλαμβάνεσαι ότι μπαίνεις σε ψητοπωλείο (χωρίς και πάλι το μαγαζί να δίνει την αίσθηση του αποστειρωμένου). Η επιγραφή «όχι άγχος» είναι αναρτημένη σε 2-3 σημεία – και ευλόγως, γιατί είναι σχεδόν αναμενόμενο ότι χρειάζεται υπομονή μέχρι την εξυπηρέτηση.

Εγώ περίμενα 15 λεπτά σε μια στιγμή με αρκετό μεν, αλλά όχι πάρα πολύ κόσμο. Κάποιοι επιλέγουν να φάνε τα σουβλάκια τους επί τόπου, είτε μέσα στον στενό χώρο του μαγαζιού, είτε ακουμπώντας σε μια μικρή μπάρα που έχει τοποθετηθεί στο πεζοδρόμιο.

Κάποιες παρατηρήσεις:
- Μου έκανε μεγάλη (και θετική) εντύπωση ότι ενώ το μαγαζί βρίσκεται σε ένα τόσο κεντρικό σημείο της πόλης, οι περισσότεροι πελάτες που περίμεναν μαζί μου εκείνη την ώρα ήταν γνωστοί με το όνομά τους στα παιδιά του μαγαζιού – πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει μια σταθερή πελατεία που έρχεται και επανέρχεται στο κατάστημα. Κάποιοι εξ αυτών παρήγγειλαν συνοδευτικά και μπύρα ή τσίπουρο, το οποίο ομολογουμένως θα τραβιόταν μια χαρά με το κρύο της ημέρας.

- Η ανθρωπογεωγραφία των πελατών, όσο μπόρεσα να την οσμιστώ, ποίκιλλε: μέσος όρος ηλικίας γύρω στα 50, προερχόμενοι ως επί το πλείστον από το χώρο του εμπορίου και των γύρω καταστημάτων, χωρίς να λείπουν και κάποιοι πιο σενιαρισμένοι χαρτογιακάδες.

- Το μενού είναι απολύτως συγκεκριμένο, το βλέπει άλλωστε κανείς μπροστά του με το που μπαίνει στο κατάστημα: χοιρινό σουβλάκι, τυλιχτό ή καλαμάκι, μπιφτέκι παρομοίως (προσφέρεται και αυτό και πρέπει να έχει τους φανατικούς οπαδούς του, καίτοι δεν αναγράφεται ρητά στον προαναφερθέντα κατάλογο), ποτά και αναψυκτικά. Το τυλιχτό συνοδεύεται με γιαούρτι, πράσινα σαλατικά, ντομάτα, κρεμμύδι, αλάτι, πιπέρι.

- Πήρα για δοκιμή δυο τυλιχτά με χοιρινό, χωρίς ντομάτα (γενικά θεωρώ ότι οι πατάτες και η ντομάτα αδυνατίζουν τη γεύση στο σουβλάκι και δεν τα προτιμώ ποτέ) και τα πήγα στο γραφείο για να τα απολαύσω με την ησυχία μου.

Η άποψή μου: άξιζε σαφώς και η αναμονή και τα 20 λεπτά παραπάνω που πλήρωσα για κάθε τυλιχτό σε σχέση με το «δημοκρατικό» δίευρο που επικρατεί στη σουβλακοαγορά. Καλά υλικά, πολύ προσεγμένο ψήσιμο. Και το μυστικό: το μείγμα από πιπέρια, που έκανε το σουβλάκι αρκούντως καυτερό, ιδίως για τις ανάγκες και την προδιάθεση μιας κρύας μέρας. Τόσο, που δε μου έλειψε ούτε το τζατζίκι που επιλέγω πάντα για τα σουβλάκια και που εδώ αντικαθίσταται (επιτυχώς, αν κρίνω από το συνολικό αποτέλεσμα) από σκέτο γιαούρτι.

Συμπερασματικά: Αν δε βιάζεστε, αν δεν είστε κουρασμένοι, αν είστε της λογικής ότι «το καλό πράγμα (μπορεί και να) αργεί να γίνει» (ακόμα κι αν πρόκειται για αυτό που όλοι ξέρουμε ως κατεξοχήν γρήγορη και αποτελεσματική «συνταγή» της ελληνικής κουζίνας), περάστε από τον Κώστα. Νομίζω ότι δεν θα το μετανιώσετε.