Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ιταλία - Π.Φάληρο, Αθήνα
Δεκ
03
2014
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
1
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
17-25

Εμενα τεσσερα χρονια στη Χαριτων, προεκταση της Αγ Αλεξανδρου που βρισκεται το da bruno. Πανε τρεις μηνες απο την τελευταια φορα που εφαγα εκει. Εχω παει ομως συνολικα τοσες φορες, που το ονομα μου πρεπει να σκαλιστει στην εισοδο σε μαρμαρινη πλακα.

Προκειται για μαγαζι κατ επιφαση ιταλικο. Συνοπτικα λοιπον θα περιγραψω τι αξιζει κατα την προσωπικη μου αποψη να φαει κανεις, και τι πρεπει να αποφυγει.

Κατ αρχας οι σαλατες. romina, mista, leonardo, οπως και να λεγονται, εχουν εναν κοινο παρονομαστη. Εχουν ως βαση ειτε την πρασιναδα που συναντα κανεις στις ετοιμες συσκευασμενες σαλατες των σουπερ μαρκετ, ειτε το γνωστο κλισε ¨ψητα ανοστα λαχανικα με βαλσαμικο¨. Πιο αξιοπρεπης ειναι κατα τη γνωμη μου η tricolore, στην οποια ομως

και παλι τα τοματινια ειναι τελειως ανοστα, η φρεσκοκατεψυγμενη ροκα δε βγαζει σε καμια περιπτωση τη σπιρταδα της φρεσκιας, ενω

μια γλυκερη dressing μπαλσαμικου ερχεται να καλυψει τα παντα. Μονη ευχαριστη νοτα οι τρυφερες μπαλες μοτσαρελλας. Δεν ειναι δυσκολο νομιζω να βρει κανεις απλα, φρεσκα υλικα για να φτιαξει μια σαλατα..

για τα υπολοιπα πιατα εχω τα εξης:

αυγα με σπαραγγια με τρουφα και παρμεζανα. απο τα καλυτερα του.
Μιλαμε για δυο τηγανητα αυγα, 3-4 σπαραγγια, 4-5 λεπτοκομενες φλουδες παρμεζανας. Στα συν το οτι δεν φλομωνει τα σπαραγγια με βουτυρο για να νοστιμισουν.

fruti di mare saute. Καλο πιατο, αναλογα με τις διαθεσεις του σεφ. Αν ο ζωμος δεν εχει αλατιστει υπερβολικα απο τα οστρακα, οι ξεροψημενες φετουλες ψωμι που το συνοδευουν, κανουν ωραιοτατη παπαρα.. Τα οστρακα πολυ ωραια, εκτος απο τα αδιαφορα μυδια.

κοκκινο κριθαρωτο με γαριδουλες και μια μικρη αστακοουρα, το σερβιρει σε μικρο πηλινο σκευος. Του λειπει ενταση, αλλα με μπολικη παρμεζανα(που υπο νορμαλ συνθηκες αντενδεικνυται) παντα το καθαριζα το πιατο. Τα θαλασσινα σχεδον παντα ηταν τελεια ψημενα.

πιτσα. Σε οποιαδηποτε παραλλαγη, αποφυγετε την. Δεν ξερω πως καταφερνει ενα ¨ιταλικο ¨ εστιατοριο να παρασκευασει τοσο κακη πιτσα. Η ζυμη ανοστη, ενω ειναι διαχυτη παντου στη σως η πικραδα του πελτε. Ισως η κυριοτερη αιτια για το ξενερωμα που εχω φαει με το εστιατοριο. Ολα τα αλλα θα του τα συγχωρουσα... Ακομα και το βατερλω με την tagliata που περιγραφω παρακατω.

φιλετο γλωσσας με σαλτσα λεμονιου. Απλα τρωγεται. Η γλωσσα σωστα ψημενη. Βεβαια κατεψυγμενη. Η σως υπερβολικα οξινη.

μπιφτεκακια απο σολωμο (δεν ειναι παντα διαθεσιμα, μονο καποιους μηνες στο μενου με τις μικροτερες μεριδες. ) αδιαφορο, υπερβολικα αψητο, θα χρειαζοταν αρκετα μυρωδικα ακομα.

μπρουσκετα margherita. Μοσχοβολαει σκορδο. Αποτελειται απο λεπτοκομμενες φετες καψαλισμενου μαυρου ψωμιου, παραφορτωμενες με κυβακια φρεσκιας τοματας. Ο ζωμος της τοματας ομως εχει ποτισει μαζι με το μετριας ποιοτητας λαδι σε τετοιο βαθμο το ψωμι, ωστε σε καποια σημεια του οχι απλα να μην ειναι τραγανο, αλλα να διαλυεται στο χερι.

πεννες da bruno. Και ζαμπον και κρεμα γαλακτος και μπεικον και μανιταρια και ντοματα. Τα παντα ολα. Βαρυ πραμα. Αδιασειστη αποδειξη για την υποκειμενικοτητα της κριτικης, αφου βλεπω οτι το πιατο -σημα κατατεθεν του εστιατοριου αρεσε σε πολλους.

λινγκουινι πεστο. Tουλαχιστον πρωτοτυπει, οι περισσοτεροι το σερβιρουν με strozzapreti. Tο ζυμαρικο σωστα βρασμενο, αλλα συνηθως ο σεφ κανει το λαθος να ανακατεψει το πεστο με το ζυμαρικο οσο το τελευταιο ειναι ακομα καυτο. Το αποτελεσμα ειναι να ¨κοβει¨, δηλαδη να ψηνεται ελαφρως η παρμεζανα και να διαχωριζεται το λαδι απο τα υπολοιπα υλικα. Ουτε το μαραμενο φυλλο βασιλικου που αφηνεται επιτηδες στο πιατο, και καλα για φρεσκαδα, σωζει την κατασταση. Μοιαζει περισσοτερο σα να γλιτωσε κατα λαθος απο τις στομωμενες λεπιδες του multi.

ταλιατελες με καπνιστο σολωμο και μια ροζ σως με κρεμα γαλακτος. Πολυ βαρυ πιατο, αφηνει εντονη λιπαροτητα στο στομα. Το ιδιο ισχυει και για τις ταλιατελες με το κοτοπουλο. Το ζυμαρικο al dente.

σκαλοπινια χοιρινα με σαλτσα λεμονιου. μιλαμε για πολυ λεμονι. τα κομματακια κρεατος παραψημενα, αγευστα.

ταλιατα μοσχαρισια. Τραγικο πιατο, πιο σουρεαλ κι απο πινακα του Νταλι. Μου σερβιριστηκε αμαριναριστο, medium rare, με το εσωτερικο του να μη μασιεται με τιποτα, αφου ειχε ενα οχι και τοσο ελκυστικο γκρι χρωμα (παρα το γεγονος οτι επροκειτο για μοσχο). Κοκκινο παντως σιγουρα δεν ηταν. Ουτε ροζ. Απο υγειονομικης αποψης βεβαια εννοειται οτι δεν ειχε καποιο θεμα. Εκτοτε δεν ξαναφαγα κρεας στο da bruno.

Και αλλα πολλα, δε θελω να κουρασω περισσοτερο. Τα γλυκα του δεν τα θεωρω αξια αναφορας, απο τη μερα που δοκιμασα αυτο το ετοιματζιδικο μωσαικο σοκολατας-σαβαγιαρ που με κυνηγαει παντου.

Κοντρα σε ολα τα παραπανω, μνημονευω την αριστη εξυπηρετηση του ψηλολιγνου κυριουλη με τα αδρα χαρακτηριστικα που σε σκλαβωνει με την ευγενεια του, ακομα κ οταν σηκωνει το τηλεφωνο οταν παραγγελνεις απ το σπιτι. Οι αβολες ξυλινες/μεταλλικες καρεκλες του εξωτερικου χωρου, δε με ενοχλησαν πραγματικα ποτε, ουτε και η μικρη αποσταση των τραπεζιων. Αντιθετα, η θεα στην κινηση της πλακοστρωμενης Αγ Αλεξανδρου μεσα απο τη τζαμαρια μου αρεσε παντα. Ιδιαιτερα τις κρυες μερες του χειμωνα, με τη βροχη να χτυπαει την οροφη και τη ζεστασια της σομπας στα ποδια...

οι τιμες των ελαφρα μικροτερων μεριδων που περιλαμβανονται στο μενου του μηνα(και μονο αυτες), πιστευω ειναι προσαρμοσμενες στα δεδομενα τις κρισης. Πολλα απο τα πιατα που ανεφερα τα δοκιμαζα με 6-9 ευρω. Μπορουσα επισης να βγαλω τη βραδια με ενα αξιοπρεπες μπουκαλι κρασι των 11 ευρω.

Γραφω βεβαια σε χρονο παρελθοντα. Αλλαξα γειτονια, γνωρισα νεες γευσεις και θυμαμαι πλεον το da bruno, περιπου σαν τον πρωτο μου ερωτα στο γυμνασιο. Τοτε που δεν ηξερα τι μου γινοταν.