Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Music Restaurants - Παγκράτι, Αθήνα
Δεκ
08
2014
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Θα διαφωνήσω δυστυχώς με τους περισσότερους για τον συγκεκριμένο χώρο. Και αυτό για πολλούς και διαφόρους λόγους που θα αναφέρω στη συνέχεια.
Ο χώρος καταρχήν αποτελεί μνημείο για την Αθήνα γεγονός που το παρατηρείς βλέποντας το άλμπουμ με τις φωτογραφίες στην είσοδο ή το βιβλίο με τα σχόλια αυτών που διάβηκαν την πόρτα του.

Σε εμένα θυμίζει την εποχή των μπουάτ, που διαλέγαμε τον ‘’αυλό’’ να πιούμε κρασί με κάποια ποικιλία τυριών ή φρούτων και να ακούσουμε ποιοτική μουσική unplugged.

Στο τέλος γνωστοί – άγνωστοι, επώνυμοι και ανώνυμοι γινόμασταν ένα κουβάρι στην μικρούλα πίστα που διαθέτει. Δεν θα αναφερθώ στο ποιοι έχουν περάσει από τον ‘’αυλό’’, το βλέπει κανείς είτε στο site του είτε επισκεπτόμενος το ίδιο το μαγαζί.

Και φυσικά οι επώνυμες επισκέψεις δεν οφείλονταν στις γνωριμίες του ιδιοκτήτη αλλά στο όλο πακέτο αυτού που προσέφερε και προσφέρει.
Ας πάμε όμως στη σημερινή εποχή.

Μπαίνοντας στον ‘’αυλό’’ καλεσμένος σε τραπέζι φίλου, μου ήρθε στο νου το τραγούδι του Γ. Δημητριάδη ‘’Σα να μην πέρασε μια μέρα’’. Το ίδιο και απαράλλακτο περιβάλλον της δεκαετίας του 80. Τότε θεωρούνταν in για την εποχή, τώρα το όλο στήσιμο από πολλούς θα θεωρηθεί κιτς. Εκτιμώ ότι εκεί έγκειται το γεγονός ότι συνεχίζει να είναι γεμάτο και να γίνεται το ίδιο κέφι όπως και τότε. Έχει σταθερό και ίδιο κόσμο με τότε.
Απλά τότε ήταν στα πρώτα –αντα τους, τώρα βαδίζουν στα δεύτερα ή και τρίτα ακόμα –ηντα.

Τότε φλέρταραν με την κοπελίτσα του απέναντι τραπεζιού, τώρα φλερτάρουν –επειδή δεν ακούν και καλά- με την κυρία του δίπλα τραπεζιού ή παντρευτήκαν την κοπελίτσα του τότε. Χαμένα μαλλιά και μεγάλη κοιλίτσα στους περισσότερους, χαμένο κέφι όμως όχι. Όπως μας τραβούσαν τότε εμάς τους μικρότερους στον χορό, αυτό κάνουν και τώρα.

Η διακόσμηση βαριά. Επίπλωση από ξύλο κερασιάς και καρυδιάς στις καρέκλες και στις ροτόντες, υφασμάτινη κόκκινη ή πράσινη πλάτη, μοναστηριακοί καναπέδες, αυθεντικές ελαιογραφίες από διάσημους ζωγράφους στους τοίχους, τεράστιοι καθρέφτες πλαισιωμένοι με διάφορα μουσικά όργανα, φωτογραφίες με αφιερώσεις επωνύμων πάνω, διαφόρων ειδών αγάλματα και βαριά φωτιστικά. Λες και βρίσκεσαι σε γκαλερί από αυτές που πουλάνε την πραμάτεια τους σε εκπομπές της tv. Δεν με τρέλανε τώρα, αλλά είπαμε απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό.

Το προσωπικό από το καλωσόρισμα έως το σερβίρισμα πέραν του δέοντος ευγενέστατο, ήταν εκεί όποτε το χρειαστήκαμε. Το ίδιο και ο ιδιοκτήτης να ρωτήσει αν μείναμε ευχαριστημένοι, ή αν χρειαζόμαστε κάτι.

Ζωντανή μουσική έπαιζε από την αρχή που μπήκαμε (κιθάρα φωνή) ενώ στη συνέχεια προστέθηκε πιάνο και μπουζούκι σε πιο λαϊκά ακούσματα με μελωδίες Σπανού, Καλδάρα, Κουγιουμτζή, Παπαδόπουλου κλπ.
Δεν έλειψαν και κάποιοι παλιοί γνωστοί τραγουδιστές που έπειτα από παραινέσεις των υπολοίπων, είπαν τραγούδια τους.

Στα του φαγητού ώρα. Λόγω της γιορτής, οι σαλάτες τα ορεκτικά και τα γλυκά ήταν τα ίδια για όλους και υπήρχε επιλογή από 5 κυρίως.
Δοκιμάσαμε μια χωριάτικη αρκετά καλή με περίεργο στήσιμο στα γνωστά της υλικά, έξτρα χρωματιστές πιπεριές, ελιές χωρίς κουκούτσι και γευστικό λάδι.
Μια με χαλούμι μαρούλι ραπανάκι πορτοκάλι, καρύδια και γευστικότατη sauce πορτοκαλιού. Πολύ καλές και οι 2 με την δεύτερη να ξεχωρίζει.

Από ορεκτικά μια φοβερή κρεμμυδόπιτα με 2 είδη τυριών και κρεμμυδάκια μικρά που έγλυφες τα δάκτυλα σου, μια φανταστική τάρτα καρότου -χωρίς λόγια γλύκισμα- ένα χειροποίητο μεν αδιάφορο δε spring roll με τη sauce του έξτρα σε μπολάκι, κεφτεδάκια καλά, κροκέτα παρμεζάνας αδιάφορη και φέτες μελιτζάνας που παρότι ήταν σωστά ψημένη με την ανάλογη ψιλοκομμένη ντοματούλα, η μοτσαρέλα που την κάλυπτε χαλούσε γευστικά το όλο εγχείρημα. Πιστεύω κάποιο άλλο τυρί θα του πήγαινε καλύτερα.

Από κυρίως δοκίμασα αρνί στο φούρνο με baby πατάτες και δεντρολίβανο, 2 μεγάλα κομμάτια αρνιού που έλιωνε όταν πήγαινες να το κόψεις με το πιρούνι, κλασική συνταγή αλλά άρτια εκτελεσμένη, κόκορα κρασάτο με πολύχρωμα βραστά λαχανικά gourmet εκτέλεση και στήσιμο, το καλύτερο πιάτο της μέρας και μπιφτεκάκια σχάρας με πατάτες τηγανιτές κομμένες στο χέρι, 3 μεγάλα μπιφτέκια φουλ στον κιμά και τα μυρωδικά, υπέροχα.

Για να γλυκαθούμε, στο τέλος ήρθε μια ποικιλία από καρυδόπιτα –η γνωστή μελαχρινή της Θεσσαλίας-, ραβανί και ένα πειραγμένο κανταΐφι. Τίποτα ιδιαίτερο για κάποιον που προτιμάει τις κρέμες στα γλυκά.

Στο δια ταύτα, όλα αυτά μαζί με επιλογή από αρκετές ετικέτες κρασιού, στοίχισαν νορμάλ τιμή στον εορτάσαντα.
Για μένα ο ‘’μαγεμένος αυλός’’ αν δεν τον έχεις επισκεφτεί στις μεγάλες δόξες του, θα πρέπει να προγραμματίσεις μια έξοδο γιατί είναι εμπειρία.

Εμπειρία γιατί:
Θα γνωρίσεις την πραγματική διασκέδαση, μιας άλλης εποχής βέβαια, που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την σημερινή,

Θα φας αξιοπρεπέστατα από μάγειρα ο οποίος κατέχει την μαγειρική και την ελληνική κουζίνα παιδιόθεν,

Δεν θα πληρώσεις πολλά, αφού απ’ ότι είδα και διάβασα κατά καιρούς βγάζει προσφορές και τέλος

Θα φύγεις με ένα πλατύ χαμόγελο, αφού παρά τον μεγάλο μέσο όρο ηλικιών που μαζεύει θα έχεις περάσει υπέροχα.

Ώρες - ώρες γίνομαι νοσταλγός του παρελθόντος, αλλά έχοντας ζήσεις παλαιότερα αγνές καταστάσεις στην Ελλάδα, βλέποντας το παρόν σε όλες του τις εκφάνσεις, στεναχωριέμαι αφάνταστα και συνειρμικά γυρίζω πίσω.

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 25%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια