Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Τσιπουράδικα - Ουζερί - Χαλάνδρι, Αθήνα
Δεκ
15
2014
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
17-25

Προσωπική μου άποψη, άλλα για να είναι δίκαιη μία αξιολόγηση, πρέπει πρώτα να βεβαιωθούμε ότι ξέρουμε που πάμε, που βρισκόμαστε, και τι θέλουμε.

Τα γράφω αυτά, γιατί μου φαίνεται κάπως αυστηρό να κρίνουμε ένα ουζερί σαν του Μήτσου, με κριτήρια ψαγμένου προαστιακού εστιατορίου. Ο Μήτσος είναι η καρέτα-καρέτα των ουζερί της Αθήνας. Είδος προς εξαφάνιση που θα έπρεπε να προστατεύεται από την WWF. Λίγα ουζερί, παραδοσιακά-καφενεία (όρος που αδιακρίτως χρησιμοποιείται και για νεοτσιπουράδικα) μου έρχονται στο μυαλό στη Αθήνα. Σίγουρα ο Καπετάν Μιχάλης στην Φειδίου, και ίσως τα ορθάδικα στην Βαρβάκειο, και κάτι ξεχασμένα στις στοές του κέντρου. Μαγαζιά που στους κάπως παλαιότερους θυμίζουν μια άλλη, όχι και τόσο μακρινή Αθήνα, μια άλλη εποχή, που το τραπέζι σου εύκολα γινόταν μία παρέα με τα υπόλοιπα μετά από λίγα ουζάκια, που οι περισσότεροι ήταν θαμώνες και τους ένιωθες αδερφούς για λίγη ώρα.

Η ουσία βρισκόταν στην επικοινωνία με τους θαμώνες, τον ιδιοκτήτη και τους περαστικούς, βρισκόταν στο τσιμπολόγημα και στην κουβέντα, στον σωστό μεζέ και στα κεράσματα μεταξύ πελατών. Όχι στον πλαστό διάκοσμο, στα κάδρα που μιμούνται νοσταλγικά μια παλιότερη εποχή. Η ουσία βρίσκεται στο παρών, και όχι σε μια ψευδαίσθηση ότι βρισκόμαστε σε ένα καλύτερο παρελθόν.

Αλλά αυτά είναι σημάδια των καιρών μας. Έχουμε έξυπνα τηλέφωνα, έξυπνες κάρτες, αβαν γκαρ διακόσμηση, αλλά και πάλι τα συναισθηματικά κενά από την έλλειψη πραγματική επικοινωνίας δεν γεμίζουν (για περισσότερα άκου το Empty Spaces, και το Nobody Home των Pink Floyd).

... μάλλον ξέφυγα. Όχι στον Μήτσο δεν χωράνε λινά τραπεζομάντηλα, ασημένια σερβίτσια και σερβιτόροι να κάνουν τεμενάδες... έλεος! Ούτε φρεσκάρισμα θέλουν οι τοίχοι... και χαλάσει η πατίνα του χρόνου. Μόνο το ψυγείο που χωρίζει το Μήτσο από την σάλα χρειάζεται, και κει πίνουν τα ούζα τους οι πιο σκληροπυρηνικοί, ατενίζοντας τα τηγάνια του Μήτσου, και μνημονεύοντας τους συντρόφους που απουσιάζουν, που χάθηκαν από την ακατάσχετη ουζοποσία.

Ο Μήτσος είναι εκεί τα τελευταία 50 χρόνια (όταν το Χαλάνδι ήταν χωριό και όχι hot spot), κάθε μέρα, όλη μέρα όρθιος μπροστά σε μια τηγάνα, σταθερή αξία, και σημείο αναφοράς σε έναν κόσμο που αλλάζει χαοτικά. Κάθε ανακαίνιση που έχει γίνει με πικραίνει, καθώς χάνεται ένα κομμάτι γνησιότητας από αυτόν τον κόσμο.

Σήμερα, σαν την μύγα μες το γάλα έχει στραγγαλιστεί ανάμεσα σε πλήθος στιλιζαρισμένων μαγαζιών μεσοτοιχίας. Αλλά χαρούμενη, βλέπω τους ανθρώπους να συνωστίζονται στον Μήτσο, ενώ τα ιλουστρασιόν μαγαζιά δεν διανοούνται να παραβγούν μαζί του σε πληρότητα. Και αυτό με κάνει διπλά χαρούμενη γιατί νιώθω ότι υπάρχουν κι άλλοι ρομαντικοί σαν και μένα.

Στον Μήτσο τα συγχωρώ όλα, όπως και σε ένα κακοδιατηρημένο "διατηρητέο". Καταλαβαίνω και δεν κατακρίνω όσους απογοητεύτηκαν από την επίσκεψή τους. Αλλά σκεφτείτε, σε λίγα χρόνια που θα βγει στην σύνταξη, την θέση του θα πάρει άλλο ένα μοντέρνο μαγαζί. Τι θα κερδίσουμε; Έναν ακόμα κλώνο. Τι θα χάσουμε; Μια εποχή που δεν γυρίζει πίσω. Αυτή είναι και η σημασία των μνημείων. Η μνήμη. Τίποτε άλλο. Το ξέρω, παρασύρθηκα και σας κούρασα, αλλά το φχαριστήθηκα.

Γειά μας!