Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Ν. Ψυχικό, Αθήνα
Δεκ
16
2014
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Αν έβαζα έναν τίτλο σε αυτήν την κριτική θα ήταν: "Η Μητέρα των Μεζεδοπωλείων".

Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, αλλά μπορώ με σιγουριά να πώ, ότι ό όρος αυτός πρωτοεμφανίσθηκε μαζί με το Χοχλιδάκι, κάπου στα μέσα τις ανέμελης και αισιόδοξης 10 ετίας του 80. Τότε που νομίζαμε ότι χτίζαμε (ή θα χτίζαμε) έναν υπέροχο κόσμο, και τελικά γκρεμίσαμε και αυτόν που είχαμε. Ας είναι...

Μέχρι τότε τα πράγματα ήταν πιο απλά, και ορισμοί ταμπέλες, κατηγορίες, χρησιμοποιόντουσαν με οικονομία (όπως όλα άλλωστε). Έτσι είχαμε την Ψησταριά, την Οικογενειακή Ταβέρνα, το Ουζερί και το Εστιατόριο (που οι περισσότεροι δεν ξέραμε και πώς έμοιαζε). Τώρα ανοίγεις το ask4food και πρέπει να διαλέξεις μεταξύ 40 κατηγοριών!

Φυσικά ο πολλαπλασιασμός αυτός δεν επικεντρώνεται μόνο στα εστιατόρια, αλλα διατρέχει όλη την καθημερινότητα μας. Πχ το 80 είχαμε 3 μάρκες σαμπουάν στα ράφια του μπακάλικου (αυτό με την μπύρα, αυτό που δεν κλαίς και κανα δυό ακόμα πιο εξεζητημένο), τώρα 500 (για μαλλιά με χνούδι, χωρίς χνούδι, για μαλλιά χαϊδεμένα, αχάιδευτα, κίτρινα, προκέ, μπουκλέ, φαλακρέ κλπ). Δεν λέω, η επιλογή είναι ελευθερία. Αλλά τώρα με τόσες επιλογές στα σαμπουάν, στα εστιατόρια, στα κινητά (αλλά όχι και στην εργασία), είμαστε πιο ευτυχισμένοι;

Πλατειάζω πάλι. Κάποια στιγμή το Χοχλιδάκι πάνω στο απόγειο του (πραγματικά γινόταν το αδιαχώρητο, όλες τις μέρες, απ όλες τις περιοχές της Αθήνας, και απ όλες τις κοινωνικές τάξεις), εξαφανίστηκε ή τουλάχιστον έτσι πίστευα. Η ζωή συνέχισε τον δρόμο της, παντρεύτηκα, έκανα παιδιά, καριέρα κλπ, ώσπου πριν ένα μήνα περίπου, ανακαλύπτοντας το ask for food, έπεσε το μάτι μου σε μία κριτική (του odontoglyfida νομίζω), για το χοχλιδάκι.

Αποκλείεται να είναι συνωνυμία σκέφτηκα, και το επισκέφτηκα πριν μία εβδομάδα. Συγκινήθηκα όταν ανακάλυψα ότι όλα έμειναν ίδια, εκτός απο την τοποθεσία. Θυμηθηκα τις παλιές ιδιοκτήτριες, οι οποίες ίδιες και απαράλλαχτες τρέχουν απο το ένα τραπέζι στο άλλο χαμογελαστές να εξυπηρετήσουν. Έμαθα και τον λόγο της εξαφάνισης: το σημείο της ρεματιάς όπου στεγαζόταν το παλιό χοχλιδάκι, είχε πέσει θύμα της ανάπτυξης και της ατυχίας του, καθώς βρισκόταν στο σημείο που τώρα υπάρχει ο κόμβος της Αττικής Οδού στην Πεντέλης. Η ρεματιά μπαζώθηκε, η μονοκατοικία γκρεμίστηκε, και έτσι μεταφέρθηκε στο Ν. Ψυχικό.

Στην πράξη τώρα. Συγκινήθηκα που ξαναδοκίμασα την εξαιρετική κασερόπιτα που είχε γίνει μεγάλο θέμα εκείνη την εποχή, και ήταν ίδια και απαράλλαχτη και που ξαναείδα, τον δίσκο με τα κρύα μεζεδάκια να κάνουν παρέλαση μπροστά μου όπως και τότε.

Απο την άλλη δεν με εξέπληξε το γεγονός ότι και εδω, είναι εμφανές το σύνδρομο του πολλαπλασιαμού στο οποίο αναφέρθηκα παραπάνω. Τότε είχε 30 μεζέδες, τώρα έχει 60. Τότε είχε 5-6 ούζα (και παγάκια αρνιόντουσαν να σου φέρουν), τώρα έχει πάνω απο 100 και παγάκια σου φέρνουν μόνοι τους (αν και σε συμβουλεύουν να το πιείς σκέτο).

Και δεν με εξέπληξε, γιατί το χοχλιδάκι ήταν και τότε για την εποχή του μπροστά. Απαλαρίνα, και πιστσιλαδή, δεν κυκλοφορούσε πουθενά στην Αθήνα. Ρόκα με τηγανητό τορίκι πρώτη φορά εκεί έφαγα. Το ίδιο και γλώσσα και μυαλά αρνίσια, και παστουρμα και λακέρδα. Και ενώ δεν λείπουν απο το νέο μαγαζί (νέο για μένα, καμιά 10ριά χρόνια είναι εκεί), ο κατάλογος του είναι ακόμα πιο ζάμπλουτος απο μεζεδάκια. Για την ακρίβεια δεν νομίζω ότι υπάρχει μεζές ούζου που να λείπει: λικουρίνος, χέλι, τσίρος, μελιτζνοσαλάτα, αμελέτητα, καβουρμάς, συκωτάκια κότας (μμμ!!! πολύ παπάρα έπεσε εκεί μέσα), παστουρμαλί, ψαράκια μικρά... μία επίσκεψη δεν φτάνει για να τα δοκιμάσω όλα. Τώρα που το βρήκα δε, θα κάνω καιρό να ξεκολλήσω.

Τέλος, αν ποτέ σας βγάλει ο δρόμο σας, μην αφήσετε τον ευγενικό κατα τα άλλα σερβιτόρο (που νομίζω ότι είναι ο γιός μιας απο τις ιδιοκτήτριες), να σας απαγγείλει προφορικά όλο τον κατάλογο. Πρώτον θα κουραστείτε και θα χάσετε την μπάλα, και δεύτερον και σπουδαιότερο θα χάσετε την ευκαιρία να διαβάσετε τον πιο λογοτεχνικό κατάλογο που εγώ τουλάχιστον έχω συναντήσει.

Οι περιγραφές είναι απίθανες, γραμμένες με πολύ πάθος, φαντασία, σαρκασμό, και μιά πολιτική-φιλοσοφική ματιά, που δένει μαγικά με τα μεζεδάκα που περιγράφει.

Πιο πολύ σου βγάζουν θυμό, γέλιο κλπ, παρα σου ανοίγουν την όρεξη. Μάλιστα την επόμενη που θα πάω σκέφτομαι να πάω κανα 10λεπτό νωρίτερα απο την παρέα να βάλω λίγη ρακί και να διαβάσω με την ησυχία μου. Μπορεί να υπερβάλλω πάλι, αλλά αξίζει να πάει κανείς μόνο και μόνο για να τον διαβάσει.

Αυτά. Πιστεύω ότι σύντομα η κριτική μου θα ψηφιστεί ώς η πιο αντικειμενική του site, όπως και η προηγούμενη που έγραψα για τον Μήτσο (χα! χα! )! Όμως σκέφτομαι πώς αν μου ζητούσαν να γράψω μια κριτική για τον αγαπημένο μου θα ημουν πιο αντικειμενικη; Κυλάει αίμα ανακατεμένο με ούζο στις φλέβες μου, δεν είμαι ρομποτάκι! Θα με πάρει άραγε κανείς στα σοβαρά!

Γειά μας!