Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ιταλία - Παγκράτι, Αθήνα
Ιαν
15
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
26-36

Στο σημείο όπου βρίσκεται η OSTERIA VESPA ROSSA πρωτοέφαγα πριν δώδεκα χρόνια, όταν στεγαζόταν εκεί ένας κινέζικος DRAGON, που δεν ήταν τίποτε το ιδιαίτερο, κατόπιν πριν έξι χρόνια στο μοντέρνο SMALLTALK, που διακρίθηκε για τις αδικαιολόγητα υψηλές τιμές του και μας άφησε γρήγορα χρόνους, όπως και η FISHΑΛΙΔΑ που ακολούθησε, την οποία δεν πρόλαβα να επισκεφθώ.

Συμπέρασμα: Η θέση είναι στρατηγική, όμως κάτι δεν κάνουν σωστά οι εκάστοτε υπεύθυνοι. Ας ελπίσουμε ότι ο καινούριος ιδιοκτήτης θα έχει διδαχθεί από τα παθήματα των προκατόχων του. Αν κρίνω από τη μέχρι τώρα πορεία αυτού του νέου ιταλικού εστιατορίου, τα περισσότερα φαίνεται να γίνονται σωστά, όμως υπάρχουν και αδύνατα σημεία.

Η θέση της OSTERIA, που όπως σωστά παρατήρησαν ήδη οι περισσότεροι είναι σαφώς RISTORANTE, είναι, όπως είπαμε, πραγματικά προνομιακή. Κεντρική, όμως ήσυχη, χάρη στο μικρό πάρκο που βρίσκεται μπροστά στο μαγαζί και απορροφά τον κυκλοφοριακό θόρυβο της λεωφόρου.

Τριγωνική πρόσοψη που με τον κατάλληλο φωτισμό κάνει τη VESPA ROSSA ευδιάκριτη από μακριά, παρέχοντας ταυτόχρονα σε όλα σχεδόν τα τραπέζια ανεμπόδιστη θέα προς τα έξω, ακόμα και σ’ αυτά που δεν βρίσκονται δίπλα στη τζαμαρία. Το αναμενόμενο πρόβλημα του παρκαρίσματος (υπό κανονικές συνθήκες 8 στα 10) λύνεται με τη χρησιμοποίηση παρκαδόρων, που αρκούνται σε ένα φιλοδώρημα.

Τα άνετα ρουστίκ τραπέζια είναι τοποθετημένα με τρόπο που κάθε παρέα απολαμβάνει ανενόχλητη το φαγητό της. Άλλοι κάθονται σε καναπεδάκια, άλλοι σε άνετες καρέκλες και οι πιο άτυχοι ίσως σε υπερυψωμένα καθίσματα που μετά από κάποια ώρα αρχίζεις να τα νιώθεις κάπως άβολα. Μου έτυχε στην πρώτη μου επίσκεψη και έκτοτε τα αποφεύγω.

Όσον αφορά τη διακόσμηση στις ελάχιστες επιφάνειες χωρίς τζάμι, περιορίζεται στα στοιχειώδη, διάβαζε μαυροπίνακες, το πιο ενδιαφέρον σημείο είναι ο dispenser των διάφορων κρασιών που, αν δεν θέλεις να τα παραγγείλεις σε πολύ λογικά κοστολογημένο μπουκάλι, έχεις τη δυνατότητα να τα πιεις σχεδόν όλα κυριολεκτικά στο ποτήρι. Η μουσική από τα ηχεία ακούγεται καλύτερα όταν το μαγαζί αρχίσει να αδειάζει, όσο είναι γεμάτο ο δείκτης θορύβου την καλύπτει πλήρως.

Στην παρούσα φάση η VESPA ROSSA μαζεύει πολύ κόσμο κάθε είδους (κράτηση μάλλον απαραίτητη), λειτουργεί συνειδητά σαν place to be, με μια χαριτόβρυτη δεσποινίδα επί της υποδοχής εκεί που θα περίμενε κανείς ένα μετρ, κάτι που εμένα προσωπικά αρχικά με ξένισε, τώρα όμως το διασκεδάζω παρατηρώντας την αλλαγή συμπεριφοράς της κοπελιάς ανάλογα με την αναγνωρισιμότητα των προσερχομένων.

Το υπόλοιπο προσωπικό λειτουργεί σαν καλοδουλεμένη μηχανή, αθόρυβοι και πανταχού παρόντες, κανένα παράπονο. Η κοπέλα που μας εξυπηρέτησε την τελευταία φορά έδειξε πραγματικό ενδιαφέρον για το πώς μας φάνηκαν όσα φάγαμε και υποσχέθηκε να μεταφέρει τις παρατηρήσεις μας στην κουζίνα, αντίδραση όμως από την πλευρά του σεφ δεν υπήρξε, οπότε δεν ξέρω τι να σκεφθώ: υποκρισία ή ασυνεννοησία;

Στα του φαγητού τώρα: Όπως είναι αναμενόμενο, με τόσο κόσμο μικρά ή μεγαλύτερα προβλήματα είναι αναπόφευκτα. Στην αρχή θα σας φέρουν αντί για ψωμί κομμάτια αφράτης φοκάτσιας με ντομάτα και κρεμμύδι, πραγματικά νοστιμότατα, και το περίφημο σκορδόψωμο, το οποίο είναι αν μη τι άλλο πρωτότυπο. Το νερό έχω την εντύπωση ότι δεν χρεώνεται, εν πάση περιπτώσει τα ποτήρια γεμίζουν συνεχώς.

Ο κατάλογος αναφέρει τις σαλάτες μαζί με τα κλασσικά ορεκτικά, χρειάζεται συνεπώς προσεκτική ανάγνωση, γιατί είναι ένα από τα πολύ γερά σημεία του μενού, με μεγάλη ποικιλία φρέσκων υλικών. Θα σας συστήσω την απλή σαλάτα με (άγρια;) ρόκα, φινόκιο (πιο πολύ! ), πορτοκάλι και κρεμμύδι, την καθαρόαιμη ιταλική με (εξαιρετική) μοτσαρέλα, ψητές κόκκινες πιπεριές και (ασυνήθιστες) καπνιστές ελιές (πιο πολλές! ) και το καρπάτσιο από φιλέτο μοσχαριού με παρμεζάνα, ρόκα και δυνατό dressing με αντσούγια και λαδολέμονο.

Πάρα πολύ πρωτότυπες και σε σωστό μέγεθος, είτε για ένα άτομο είτε για τη μέση του τραπεζιού, οι πίτσες, χωρισμένες σε «λευκές» και «κόκκινες». Η πολυπαινεμένη clamato εμένα δεν με ενθουσιάζει, ενώ αντίθετα η barbabiettola, με ζύμη με παντζάρι (! ) κατσικίσιο τυρί, ντοματίνια, γκοργκοντσόλα, ψιλοκομμένα φουντούκια και μέλι καυτερό με τρούφα είναι ασύλληπτα νόστιμη και χορταστική.

Για τα κρεατικά δεν έχω να πω τίποτε ιδιαίτερο, γιατί δεν είναι γενικά το φόρτε της ιταλικής κουζίνας. Στα ζυμαρικά όμως θα βρείτε κάποια διαμαντάκια, όπως τα ραβιόλια με μαύρη τρούφα και σάλτσα από μανιτάρια ή το τορτελίνι γίγας με σολομό, ρικότα και σάλτσα από σαφράν και γαρίδα. Τα ριζότα έτσι κι έτσι, ειδικά το farro con funghi, αν δεν ξέρεις ότι είναι με σιτάρι, μάλλον θα σας απογοητεύσει με την εντελώς επίπεδη γεύση του.

Μην παραγγείλετε επιδόρπιο! Είναι όλα κάτω από τη βάση, ειδικά το τιραμισού και το κέικ oreo, έχω την εντύπωση ότι έρχονται έτοιμα από κάποιο εργαστήριο, δεν έχουν συνεπώς την απαραίτητη φρεσκάδα και σπιρτάδα. Απαράδεκτα! Αρκεσθείτε σε ένα εσπρεσάκι, μια και το κατάστημα δεν κερνά κάτι για το κλείσιμο του γεύματος.

Το επίπεδο τιμών κυμαίνεται σε υποφερτά επίπεδα. Με 25 έως 30 ευρώ το πολύ θα απολαύσετε ένα καλό έως πολύ καλό γεύμα με ασυνήθιστες γεύσεις από τη γειτονική χώρα σε ένα καθ’ όλα φιλόξενο περιβάλλον. Αξίζει μία τουλάχιστον επίσκεψη, κατόπιν ανάλογα με το γκελ που θα σας κάνει.