Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ιταλία - Καστέλλα - Μικρολίμανο, Αθήνα
Ιαν
17
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
26-36

Μετά απο προτροπή φίλων μας απο τον Πειραιά, επισκεφτήκαμε το εν λόγω ιταλικό, την Δευτέρα 12-1-2015 το βράδυ.

Γενικώς είμαι δύσπιστος με τα ιταλικά της πόλης μας, καθώς σπανίως έχουν να προσφέρουν κάτι εξαιρετικό, ενώ αυτό που προσφέρουν το κάνουν σε εξοφρενικές τιμές. Για ένα είδος κουζίνας (ιταλική), που φτιάχτηκε απο και για τους φτωχούς ανθρώπους. Πάστα: ο ορισμός της οικιακής οικονομίας. χορταίνεις χωρίς λεφτά. Για τους λόγους αυτούς, έχω καταλήξει σε δύο ιταλλικα΄(da bruno Φάληρο, anemo e core χαλάνδρι) και δύσκολα πάω σε άλλα.

Δεν θα πώ ότι εμπειρία μου στο εν λόγω εστιατόριο πλησιάζει τον προσωπικό μου ορισμό για την Ιταλική κουζίνα. Ούτε στο σκέλος της οικονομίας, ούτε της γέυσεις. Φάγαμε καλά (2 καρμπονάρα, 1 ραβιόλια με μανιτάρια, και 1 ταλιάτα, 1 κολοκυθάκια τηγανητά και κάτι ακόμα που δεν θυμάμαι. Ήπιαμε μπόλικο (άλλος κρασί, άλλος ουίσκάκι|) και πλήρώσαμε κάπου 140€ 4 άτοομα. Οι πάστες καλές, αλλά όχι αξέχαστες, η ταλιάτα πολύ σωστά κομμένη, διαλεγμένη και ψημένη ακριβώς όπως είχα ζητήσει.

Όμως αυτό το μαγαζί το φαγητό δεν είναι απο μόνο του το πιο σημαντικό. Ο χώρος είναι μια πραγματική χρονοκάψουλα, που σε διακτινίζει στο Σικάγο του μεσοπολέμου, στο Σικάγο των ιταλικών οικογενειών της Μαφίας και στις αντίστοιχες ταινίες μέσα απο τις οποιές έχουμε οι περισότεροι γνωρίσει την εποχή εκείνη.

Δεν είναι μόνο οι διακοσμητικές λεπτομέρειες που σου κόβουν την ανάσα, και αναρωτιέσαι πως διάολο έγινε μιά τόσο πιστή αναπαράσταση του χώρου και του χώρου. Αλλά είναι και η προσοχή στην λεπτομέρεια όλης της ατμόσφαιρας: σερβίτσια, μουσική, ενδυμασία σερβιτόρων.... ακόμα και ο ίδιος ο ιδιοκτήτης, είναι λες και βγήκε απο τον Νονό (με την καλή έννοια, και χωρίς παρεξήγηση). Ντύσιμο, κινήσεις γενικότερο στυλ, άψογο!

Περιμένεις ότι θα ανοίξει η πόρτα, και θα περάσει ο Αλ Πατσίνο, θα κάτσει στον διπλανό καναπέ, θα βάλει την άσπρη πετσέτα στο λαιμό, και θα αρχίσει να ρουφάει την αγαπημένη του μακαρονάδα. Για λίγο αισθάνεσαι μέλος της "οικογένειας". Παραμυθιάζεσαι, ξεχνιέσαι (αν θες).

Αυτή είναι μιά άλλη ιδιότητα ενός εστιατορίου (θεματικού). Να σε ταξιδεύει νοερά με όλες σου τις αισθήσεις, χρησιμοποιώντας κάθε είδους ερέθισμα, ένα απο τα οποία είναι και το φαγητό. Δεν θα διαφωνίσω με προηγουμένες κριτικές για την γευστικότητα των πιάτων. Απλά το βλέπω σαν ένα κομμάτι ενός πάζλ, που θα το χαρακτήριζα πετυχημένο. Γατί κάνει αυτό που σου υπόσχεται 100%. Σε ταξιδεύει. Αν κάποιο ιταλικό στην Αθήνα μπορεί να σε ταξιδέψει στην Ιταλία μόνο με τις γεύσεις του, μαγκιά του, απλά εγώ δεν το έχω βρει ακόμα. Αυτό εδώ το καταφέρνει με όλα τα μέσα, αρμονικά δεμένα. Για αυτό και η υψηλή βαθμολογία. Είναι η ολοκληρωμένη εμπειρία που μέτρησε.