Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Τοπική ελλ. κουζίνα - Κεραμεικός, Αθήνα
Φεβ
06
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Αυτό κι αν είναι ανακάλυψη! Στο ΚΟΡΟΒΑ (ο τόνος στην παραλήγουσα, η λέξη σημαίνει «αγελάδα» στα ρωσικά, θα σας βοηθήσει να το καταλάβετε η ζωγραφιά στον τοίχο μπαίνοντας φάτσα) βρέθηκα φυσικά με τη βοήθεια του ask4food ψάχνοντας ένα μέρος για συζήτηση και ποτό αργά το απόγευμα και ίσως φαγητό αργότερα.

Επειδή η κουβέντα τράβηξε μέχρι τις 11 το βράδυ, είχα την ευκαιρία να τα δοκιμάσω αμφότερα, και έμεινα ενθουσιασμένος και από τα δύο.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Το ΚΟΡΟΒΑ βρίσκεται, όπως κατηφορίζετε την οδό Κεραμεικού προς το Γκάζι, στην αριστερή πλευρά του δρόμου, μόλις διασταυρώσετε τον πεζόδρομο της Σαλαμίνος.

Το παρκάρισμα είναι πιο εύκολο από όσο φαντάζεστε (3 στα 10), ειδικά πριν τις βραδινές ώρες, γιατί η περιοχή είναι γεμάτη από κάθε είδους στέκια και χώρους φαγητού που μαζεύουν κόσμο όσο περνά η ώρα. Μην περιμένετε πινακίδα με neon και τέτοια, μια απλή στενόμακρη ταμπέλα με το όνομα του μαγαζιού σε κυριλλική γραφή επιβεβαιώνει ότι φθάσατε στον προορισμό σας. Η τζαμαρία της πρόσοψης γεμάτη κάθε είδους αφίσες, σαν έντυπο see through patchwork, αφήνει το βλέμμα να ερευνήσει το εσωτερικό του μαγαζιού. Μη φανταστείτε τίποτε μεγάλο, ένας συμμαζεμένος ορθογώνιος χώρος, με τη μπάρα αριστερά, την κουζίνα και τις τουαλέτες στο βάθος.

Ο χώρος για τους πελάτες δεξιά και στο κέντρο φιλοξενεί γύρω στα δέκα τραπέζια (υπάρχουν και τραπέζια έξω στο πεζοδρόμιο, καιρού επιτρέποντος), μιντέρια και βολικά καθίσματα. Πολλά πράγματα φαίνεται να είναι φτιαγμένα με το χέρι, όχι μόνο οι ελκυστικοί πίνακες στους τοίχους. Σωστός φωτισμός, περιβάλλον περισσότερο καλλιτεχνικό παρά βιομηχανικό, άλλωστε ο χώρος φωνάζει από μακριά ότι παλαιότερα στέγαζε κάποια βιοτεχνία, όπως π. χ. το γειτονικό ΡΑΚΟΡ.
Το ΚΟΡΟΒΑ δεν είναι μπαρ, δεν είναι μεζεδοπωλείο, δεν είναι ταβερνείο, είναι στέκι. Εδώ θα έρθεις είτε για καφέ, είτε για ποτό, είτε για να τσιμπήσεις κάτι, ανάλογα με την ώρα και τη διάθεσή σου. Kαι πιθανότατα θα ριζώσεις. Κάποιος από τους ιδιοκτήτες έχει σχέση με τη Θεσσαλία και φέρνει ένα τσίπουρο που και νεκρούς ανασταίνει.

Μου έκανε εντύπωση που το σερβίρουν κυριολεκτικά παγωμένο, όχι απλώς δροσερό ή κρύο, έτσι είναι το σωστό, ρωτήστε και τους Σκανδιναβούς πώς πίνουν τα δικά τους aquavit. Με χαρά είδα επίσης στον κατάλογο την απαστερίωτη μπύρα ΖΕΟΣ από το Άργος. Ένα μεγάλο (πλαστικό! ) μπουκάλι φθάνει για δύο άτομα, θα την ήθελα απλώς πιο κρύα, ειδικά τη μαύρη. Το κόκκινο ξηρό κρασί, για να τελειώνουμε με τα ποτά, σε σωστή θερμοκρασία – δωματίου, όχι κρύο, ούτε ζεστό – κατεβαίνει σαν νεράκι και δεν έχει παρενέργειες. Ωραίο πράγμα το αγνό ποτό.

Η πελατεία νεανική, μεταξύ 20 και 30 οι περισσότεροι, χωρίς όμως να κάνει αυτή η σύνθεση τους πιο μεγάλους να νιώθουν off side, όλοι οι καλοί χωράνε. Το σέρβις απλό, φιλικό, γλυκό, όπως εξυπηρετείς φίλους. Ένα πιάτο που παραγγείλαμε κατόπιν εορτής και ξεχάστηκε, μας το έφεραν χαμογελώντας απολογητικά και δήλωσαν ότι το κερνάει το μαγαζί. Δεν είναι τα χρήματα, η χειρονομία μετράει, μπράβο τους.

Πολλά μπράβο θα ακούσει ο μάγος στην κουζίνα, αν αποφασίσετε, και σας το συνιστώ θερμά, να δοκιμάσετε τα πιάτα που ετοιμάζει. Λίγα και καλά, αρκετά πρωτότυπα και – κυρίως – με γνήσια υλικά. Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω: Θα περιοριστώ στα τρία καλύτερα: Τρίτη θέση στην αυθεντική, όνομα και πράγμα, τυροκαυτερή. Αργυρό μετάλλιο στη μπατζίνα, την καρδιτσιώτικη πίτα χωρίς φύλλο, μόνο γέμιση ψημένη στο φούρνο, και top of the tops το πεϊνιρλί με απάκι και κασέρι, ευχάριστα στεγνό, χωρίς βούτυρο να τρέχει από το πλάι, όσο πρέπει μαλακό και όσο χρειάζεται τραγανό, ένα ποίημα.

Όταν σας φέρουν το λογαριασμό, με το ζόρι 15 – 20 ευρώ το άτομο, ανάλογα με το πόσο έχετε πιει, θα υποσχεθείτε, αν δεν το έχετε κάνει ήδη, ότι εδώ θα ξανάρθετε, ειδικά με τον κολλητό ή την κολλητή σας που ξέρει από τσίπουρο και καλό φαγητό.

Κλείνοντας παρέλειψα να αναφέρω ότι: Με το που κάθεστε έρχεται νερό σε ποτήρι που συνεχώς ανανεώνεται, η απόδειξη για ό, τι φθάνει στο τραπέζι πιάνεται σ’ ένα μανταλάκι, αντί ψωμιού έρχονται λεπτά παξιμαδάκια και η γενικά ξεσηκωτική μουσική από ένα σημείο και μετά ανεβάζει ντεσιμπέλ. Άντε και δύο αρνητικά, για να μην νομίζετε ότι με δωροδόκησαν: Δεν υπάρχει κέρασμα ούτε αρχής ούτε τέλους (θα ήταν εντελώς παράταιρο) και επιτρέπεται το κάπνισμα (κρίμα, κοστίζει μια ντοματούλα στην εξυπηρέτηση).