Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Πειραιάς κέντρο, Αθήνα
Φεβ
07
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
-

Τι να πω γι’ αυτό το μαγαζί. Μία λέξη τα συνοψίζει όλα: ΕΜΠΕΙΡΙΑ!!! Από τις καλύτερες που έχω ζήσει … μακράν … όμως! Από πού να ξεκινήσω;

Ίσως από το προφανές και ίσως από αυτό που θεωρώ ότι αποτελεί ισχυρό κίνητρο για να πάει κάποιος στο μαγαζί: το χώρο. Βγαλμένος από ασπρόμαυρη ελληνική ταινία, σταματημένος από το χρόνο, ιδιαίτερος, μοναδικός, αξεπέραστος, μια αυθεντική μπακαλοταβέρνα, ένα «ΟΙΝΟΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟΝ» όπως ονομάζεται. Τόσο αυθεντική που έχει κορνιζάρει τον «Ύμνο της μπακάλας» (! ). Φωτογραφίες παλιές ασπρόμαυρες με τη φωτογραφία του ιδρυτή-ιδιοκτήτη σε περίοπτη θέση. Τη διακόσμηση συμπληρώνουν: παλιά ραδιόφωνα, γραμμόφωνο, εικονοστάσι με καντηλάκι να καίει σε περίοπτη θέση επίσης και παλαιά εικονίσματα, παλιά ψυγεία, κουτιά, κονσέρβες και συσκευασίες από προϊόντα που κυκλοφορούσαν προ Χριστού, αποξηραμένα φρούτα και λαχανικά να κρέμονται από διάφορα σημεία του μαγαζιού, παλιές ζυγαριές, έπιπλα εποχής, πολυελαίους.

Ακόμη και οι ταμπέλες του μαγαζιού εξωτερικά έχουν παραμείνει ίδιες εδώ και χρόνια («Εδώδιμα-Αποικιακά»). Ιδιαίτερης μνείας αξίζει το μοναδικό παλιό μωσαϊκό στο δάπεδο. Αυτό το μαγαζί απλώς το χαζεύεις, γιατί είναι ένα πραγματικό διαμαντάκι με όλη τη σημασία της λέξης. Ευτυχώς οι ιδιοκτήτες δεν το έχουν «πειράξει» με ανακαινίσεις και άλλες παρεμβάσεις που θα αλλοίωναν τον αυθεντικό χαρακτήρα του μαγαζιού (όπως κάνουν κάποιοι άλλοι που αντί να φτιάξουν, χαλούν την εικόνα της αυθεντικότητας των μαγαζιών τους). Ίσως αντιλήφθηκαν εγκαίρως ότι ο κόσμος πάει γι΄ αυτό ακριβώς.

Το μαγαζί διαθέτει 7-8 τραπέζια. Αυτό σημαίνει ότι «κλείνονται» αμέσως. Ήρθε πάρα πολύς κόσμος που ζητούσε τραπέζι και έφυγε απογοητευμένος. Μετά από κάποια ώρα (ίσως γύρω στις 9 με 10, δεν πρόσεξα ακριβώς) κατέφτασαν 2-3 μουσικοί με τα όργανά τους, κάθισαν σε μια γωνιά και άρχισαν να παίζουν παλιά, διαχρονικά, αγαπημένα τραγούδια, το ένα καλύτερο από το άλλο. Η μουσική μαζί με το χώρο σε ταξίδευε. Είχες ήδη φύγει από το 2015 και είχες μεταφερθεί στη δεκαετία του ΄50. Τα τραγούδια σε συνδυασμό με το μικρό χώρο βοηθούσαν να γίνει όλο το μαγαζί μια παρέα. Εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι υπήρχαν αρκετοί θαμώνες νεαρής ηλικίας (που δεν φανταζόμουν ότι θα σύχναζαν σε τέτοια μέρη). Αυτά ως προς το χώρο. Να σημειώσω επίσης ότι το μαγαζί είναι «ασορτί» με την περιοχή: μια αυθεντική λαϊκή συνοικία με απλούς λαϊκούς ανθρώπους.

Εξυπηρέτηση: δεν έχω λόγια. Αυθεντικότητα, ειλικρίνεια ανεπιτήδευτη, ζεστό χαμόγελο, προθυμία, ταχύτητα. Ο κάποιας ηλικίας κύριος που μας σέρβιρε, συμπαθέστατος και αξιαγάπητος. Ό, τι ζητούσαμε (και πιστέψτε με κάθε 10 λεπτά ζητούσαμε και από κάτι) το έφερνε αμέσως χωρίς κανένα ίχνος παραπόνου ή γκρίνιας ακόμη και όταν το μαγαζί γέμισε. Επίσης σε όλη τη διάρκεια της βραδιάς μας «παρακολουθούσε» με το βλέμμα του διακριτικά και τα νέα πιάτα που παραγγέλναμε τα έφερνε όταν τελειώναμε τα προηγούμενα.

Φαγητό: άλλη μια μοναδική εμπειρία. Με το που κάθεσαι έρχεται αμέσως πιατάκι με εξαιρετική γραβιέρα συνοδεία λευκού κρασιού. Όταν αναρωτηθήκαμε γιατί λευκό και κατόπιν ζητήσαμε κόκκινο, μας είπαν ότι μόνο λευκό σερβίρουν. Μου άρεσε αυτό. Δείχνει ότι το μαγαζί θέλει να «παίξει» με τους δικούς του όρους. Λειτουργεί με τη λογική: αυτοί είμαστε, αυτά σερβίρουμε, «take it or leave it»! Όσοι πάνε εκεί (τουλάχιστον οι περισσότεροι) τους γνωρίζουν και τους αποδέχονται. Το μενού του μαγαζιού στο αναφέρει προφορικά. Δεν υπάρχει κατάλογος.

Σερβίρει: φάβα, κεφτεδάκια τηγανητά νοστιμότατα, σαλάτα ντομάτα, γίγαντες, συκώτι (το οποίο είναι εξαιρετικό, νοστιμότατο και αρκετά μαλακό), πατάτες τηγανητές εξαιρετικές που κόβονται κατά τη στιγμή της παραγγελίας και έρχονται σε γαβαθούλα σε αρκετά χορταστική μερίδα, ομελέτα με σουτζούκι ή με corn beef, εξαιρετικό λευκό χύμα κρασί δροσερό (που δεν σε «χτυπάει» στο κεφάλι) και το highlight του μαγαζιού: η λεγόμενη «τούρτα». Σε ελεύθερη μετάφραση: γαβαθούλα (δηλαδή βουναλάκι) με πατάτες τηγανητές και από πάνω 4 αυγά τηγανητά. Αποθέωση! Πιστέψτε με τα δοκιμάσαμε όλα! Δεν υπήρξε πιάτο που να μην τιμήσουμε. Όση ώρα παρέμεινα στο μαγαζί συνειδητοποίησα το εξής: το μαγαζί ενισχύει την ισότητα (! ) των θαμώνων: όλα τα τραπέζια έτρωγαν ακριβώς τα ίδια πράγματα. Πολύ ωραίο συναίσθημα, πολύ ξεχωριστή και ιδιαίτερη εμπειρία για να τη ζήσει κάποιος.

Τιμές: ειλικρινά φάγαμε ό, τι υπήρχε και δεν υπήρχε. Σκάσαμε από το φαγητό και πληρώσαμε περίπου 16 ευρώ το άτομο. Να σημειώσω ότι τα κρασοπότηρα γέμιζαν συνέχεια. Εννοείται ότι το νερό ήταν βρύσης. Το μοναδικό ίσως σημείο που δεν περίμενα αλλά ουδόλως μου «χάλασε» την εικόνα του μαγαζιού είναι ότι στο τέλος σερβίρουν χαλβά (όχι όμως τον σιμιγδαλένιο αλλά αυτόν με ταχίνι). Εμένα προσωπικά δεν μου αρέσει. Ωστόσο σε ένα τέτοιο μαγαζί περιμένεις μόνο παραδοσιακά εδέσματα όπως αυτό. Θα μπορούσε βέβαια να διαθέτει και τον παραδοσιακό σιμιγδαλένιο χαλβά ή γλυκό του κουταλιού ή μέλι με γιαούρτι.

Συμπέρασμα: δεν υπάρχει περίπτωση να μην ξαναπάω σύντομα. Το μαγαζί αυτό σφήνωσε στην καρδιά μου και δεν βγαίνει εύκολα! Είναι σίγουρα εκτός εποχής αλλά εντός ψυχής. Είναι αυτό που κάνει τη διαφορά! Η νοσταλγία, όχι η «στημένη» αλλά αυτή που σου προκαλεί η ίδια η ατμόσφαιρα και η αύρα του μαγαζιού….! Δεν πας για τις τιμές ούτε καν για το φαγητό. Πας για να συναντήσεις την παράδοση αυτοπροσώπως. Μια απορία μόνο μου έμεινε: Πού οφείλεται η επωνυμία του μαγαζιού. Θα τη λύσω την επόμενη φορά.