Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ελληνική κουζίνα - Κεραμεικός, Αθήνα
Φεβ
27
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Είχαμε επισκεφθεί το ΑΘΗΡΙ ένα καλοκαίρι πριν από αρκετά χρόνια. Τότε θυμάμαι μου είχε κάνει καλή εντύπωση εκτός από το πολύ νόστιμο φαγητό του chef/επιχειρηματία Αλέξανδρου Καρδάση, η ωραία καλοκαιρινή αυλή (μικρή όαση στο κέντρο του Κεραμεικού), άλλη και μία ακόμη ιδιαίτερη λεπτομέρεια που απλά προσέθετε στη διαφορά. Η διαμόρφωση μιας ευρύχωρης παιδικής χαράς για τα παιδιά των πελατών, σε ένα χώρο στο κέντρο της αυλής όπου ένας άλλος επιχειρηματίας, απλά θα είχε βάλει αβίαστα ακόμη περισσότερα τραπέζια.

Έκτοτε δεν είχαμε καταφέρει να ξαναπάμε, έτσι όταν δόθηκε η ευκαιρία από μία φίλη που το διοργάνωσε, περιμέναμε με ανυπομονησία να το επισκεφθούμε ξανά - στην χειμερινή του αίθουσα αυτή το φορά.

Επίσκεψη λοιπόν το περασμένο Σάββατο, μία παρέα τριών (3) ζευγαριών στον εσωτερικό χώρο στο κυρίως κτίριο.

Ένας χώρος ιδιαίτερα ψηλοτάβανος με κάποια αποσπασματικά διακοσμητικά στοχεία, με εμφανή πέτρα, σίδερο και ξύλο, τραβούσε το διερευνητικό ενδιαφέρον του ματιού, αλλά κατά τη προσωπική μου γνώμη, ένας χώρος μάλλον "άνευρος", άχρωμος και "ήσυχος", ένας χώρος που σχεδιάσθηκε πιθανά με παραμέτρους την θεμελίωση, την προοπτική και την αντοχή υλικών (έργο πολιτικού μηχανικού), παρά με παραμέτρους το συνολικό concept, την τέχνη & την τεχνολογία και την αισθητική/φινέτσα (έργο αρχιτέκτονα μηχανικού).

Δυστυχώς, στην πρώτη αυτή κάπως εντύπωση ήρθε να προστεθεί και το γεγονός των άβολων καθισμάτων (τουλάχιστον στην αίθουσα μπαίνοντας δεξιά) που καθίσαμε εμείς. Το τραπέζι μας (μία ροτόντα 6 θέσεων) ήταν καλό για να παίξει κανείς χαρτιά, αλλά ήταν άβολο για φαγητό. Ή οι καρέκλες ήταν χαμηλές, ή το τραπέζι (πολύ) πιο ψηλό απότι έπρεπε. Εγώ, με ύψος 1.90 ένοιωθα σχετικά άβολα (δεν υπερβάλλω), ενώ ο διπλανός φίλος (πιο κοντός) σκεφτόταν - μεταξύ σοβαρού και αστείου - μήπως ήταν καλύτερα να μείνει και να φάει όρθιος...

Τελοσπάντων, στα του φαγητού τώρα. Καλωσόρισμα, ερώτηση για εμφιαλωμένο ή νερό βρύσης, κατάλογοι και παραγγελία. Το νερό βρύσης που ζητήσαμε, ήρθε ζεστό. Καράμπα!

Στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, ο chef Αλέξανδρος Καρδάσης είναι γνωστός για τις αξιόλογες περγαμηνές του στην μαγειρική τέχνη και στην εμπειρία που έχει συσσωρεύσει, τόσο σαν μαθητής ενός σπουδαίου σεφ της Ελληνικής γαστρονομικής σκηνής - του Χριστόφορου Πέσκια, αλλά και σαν μάγειρας σε κουζίνες στη Γαλλία και την Ελλάδα, πριν ανοίξει το ΑΘΗΡΙ. Όταν πριν από αρκετά χρόνια είχαμε φάει στην καλοκαιρινή αυλή του Αθηριού, το φαγητό του όχι μόνο μας είχε εντυπωσιάσει - και τότε ήταν ακόμη νεότερος (ακόμη είναι πολύ νέος), αλλά οι γεύσεις που έβγαζαν τα (φαινομενικά) απλά πιάτα του, είχαν ένα ιδιαίτερο γευστικό "βάθος" που δεν το συναντά κανείς συχνά, ακόμη και σε fine dining εστιατόρια.

Προετοιμασμένοι λοιπόν για γευστική πανδαισία, στην αρχή απογοητευθήκαμε από μία σούπα καλωσορίσματος με κολοκύθα και ginger που οι 3 από την παρέα την βρήκαν άνοστη, και οι άλλοι 3, απλά αποδεκτή. Εξαιρετικά τα ζεστά ψωμάκια με αρωματικά, από το καλύτερο ψωμί που έχουμε δοκιμάσει. Μέτρια η σαλάτα των βραστών, ψητών και ωμών λαχανικών με μία mousse παντζαριού στα 8.00 ευρώ που με εξαίρεση την mousse που ήταν πολύ καλή, τα λαχανικά ήταν αδιάφορα. Η σαλάτα "Aθήρι" με τοματίνια, ρόκα, πράσινη και κόκκινη σαλάτα, βαλεριάνα και μανούρι στα 9.00 ευρώ κατά γενική ομολογία, ήταν γευστικά αναμενόμενη χωρίς κάτι το ιδιαίτερο, παρά την σωρεία υλικών, που όλα όμως ήταν ολόφρεσκα και δροσερά. Ένα πιάτο με μανιτάρια portobello και agaricus με θυμάρι στα 7.00 ευρώ μέτριο έως αδιάφορο, και εκεί κατέφθασε το τελευταίο από τα πρώτα πιάτα που είχαμε πάρει, που προκάλεσε την γευστική έκρηξη που όλοι περιμέναμε, αλλά δεν βλέπαμε να έρχεται..

Στο τραπέζι μας ακούμπησε ένα πιάτο με Πέτουλες (χειροποίητο ζυμαρικό σαν κρέπα) με κοκκινιστό βετούλι (κατσίκι 12-18 μηνών, ηλικιακά αντίστοιχο με το ζυγούρι στα αρνιά) και γιαούρτι πασκιτάν (ένα ποντιακό έδεσμα, παρόμοιο σε εμφάνιση με το κατίκι αλλά λιγότερο αλμυρό και με πιο πλούσια βουτυράτη γεύση) που ήταν απλά Εκπληκτικό - αν θυμάμαι καλά στα 7.00 ευρώ. Μόλις έπεσε η πρώτη πηρουνιά, "όποιος πρόλαβε, τον Κύριον οίδε" και εκεί επικράτησε ένας σχετικός ενθουσιασμός στο τραπέζι με όλους μας ανεξαιρέτως να σκεφτόμαστε να παραγγείλουμε άλλα 2-3 πιάτα από το ίδιο, αλλά τελικά φρενάραμε εν αναμονή των κυρίως. Οι γκρίνιες και αστοχίες για τα προηγούμενα πρώτα, φάνηκε να ξεχάσθηκαν αυτοστιγμεί!

Το ζυμαρικό ήταν αφράτο και νόστιμο, όσο πρέπει ποτισμένο από τη σάλτσα του κατσικίσιου κοκκινιστού κρέατος που έλιωνε στο στόμα (ίσως θηλυκού χωρις καμία χαρακτηριστική οσμή που συχνά βρίσκει κανείς στα αρσενικά ζώα), που σε συνδυασμό με το γιαούρτι, απλά απογείωναν την γεύση του πιάτου. Δεν είναι υπερβολή να πω εδώ, ότι ίσως πρόκειται για ένα από τα 5-10 νοστιμότερα πιάτα που έχω δοκιμάσει ποτέ μου. Και τέτοιου επιπέδου νοστιμιά και ισορροπία γεύσης, προσωπικά πιστεύω ότι δεν βγαίνει χωρίς μαστοριά και βαθιά γνώση. Εύγε λοιπόν Αλέξανδρε Καρδάση για τις πέτουλες!!

Στα κυρίως πιάτα, νομίζω ότι προέκυψε το γνωστό χρονικό σύνδρομο του εστιατορικού Σαββάτου, όπου ένας μάγειρας που σέβεται τον εαυτό του - και τους πελάτες του, θέλει (και πρέπει) να βγάλει μαζί όλα τα κυρίως πιάτα, και εδώ ίσως δυσκολέψαμε την ομάδα στην κουζίνα, με τις επιλογές μας. Αδιάφορο. Αυτό δεν πρέπει να απασχολεί εμάς σαν πελάτες. Είναι Σάββατο, όλοι οι Έλληνες συνηθίζουν να έρχονται στις 21.30 για φαγητό, δεν θα έπρεπε και το εστιατόριο ίσως να να έχει κάποιον extra βοηθό μάγειρα για τις 1-2 peak ημέρες της εβδομάδας; Αναλυτικά:

- Αρνίσιο μπούτι sous vide (σε κενό αέρος) με κοκκινιστό τραχανά στα 17.00 ευρώ. Θεσπέσιο πιάτο με ένα τραγανό, μυρωδάτο, θυμαρίσιο, πεντανόστιμο τραχανά και ένα εξίσου νόστιμο μαλακό και γευστικότατο αρνί, πολύ πλούσια μερίδα - άριστα 10΄.

- Ψητό κοτόπουλο με μέλι και πουρέ μήλου στα 13.00 ευρώ. Πολύ νόστιμο επειδή πέρασε από τα χέρια ή τις οδηγίες του Α. Καρδάση, κατά τα άλλα κοτόπουλο. Θα σύστηνα να το παρακάμψετε και να πάτε σε κάτι πιο περιπετειώδες - και η κουζίνα αυτού του εστιατορίου έχει πολλά.

- Πανσέτα με σαλάτα γιαουρτιού στα 15.00 ευρώ. Δεν δοκίμασα και δεν έχω προσωπική άποψη, εικάζω ότι ήταν πολύ καλό γιατί καταναλώθηκε πολύ γρήγορα.

- Μοσχαρίσια ταλιάτα με σαλάτα παραπούλια στα 19.00 ευρώ. Εδώ μας τα χάλασαν οι μάγειρες, γιατί το κρέας (που ήρθε όπως έπρεπε για αυτό το κομμάτι - μέτρια ψημένο και μάλιστα χωρίς να ερωτηθούμε για το πως το θέλαμε - σε τέτοια εστιατόρια άλλωστε δεν χρειάζεται να το λες) ήταν ιδιαίτερα ιδαρές (πιθανότατα λόγω βιασύνης Σαββάτου και συγχρονισμού με τα άλλα πιάτα, δεν έμεινε να "ξεκουραστεί" όπως χρειάζεται (5-6 λεπτά). Το αποτέλεσμα - επειδή μάλλον κόπηκε σε φέτες αμέσως μόλις βγήκε από το grill, οι χυμοί του "βγήκαν" στο πιάτο και όχι στο ξύλο κοπής, και έτσι αλλοίωσαν και την σάλτσα μουστάρδας, αλλά και "στράγγιξαν" κάπως την ιδιαίτερη νοστιμιά που έχει αυτός ο μυς. Εξαίρετη όμως η συνοδευτική σαλάτα με τα παραπούλια. Καταπράσινα, όσο έπρεπε τραγανά, με αναπάντεχη γεύση από ένα τόσο ταπεινό λαχανικό.

- Το κριθαρότο στα 16.00 ευρώ με γαρίδες, ντοματίνια και βασιλικό είχε μία γλυκειά γεύση, το ντοματίνι που έσπαζε στο στόμα θύμιζε Σαντορίνη, ο βασιλικός ήταν όσο έπρεπε κρατσανιστός, οι γαρίδες αφρός στην κυριολεξία, ΑΛΛΑ το κριθαρότο σαν κριθαρότο ήταν θεόστεγνο, δηλ. καθόλου ρευστό όπως θα έπρεπε, γεγονός που θέλω να το αποδώσω σε παροδική αστοχία της στιγμής. Αν δεν κάνω λάθος, ο Καρδάσης πρέπει να είναι ο Έλληνας μάγειρας που εισήγαγε το κριθαρότο - όχι σαν μη γιουβέτσι αλλά ως του risotto το αντίπαλον Ελληνικό δέος πολλά χρόνια πριν, άρα πιθανότερο να ξέφυγε σε κανέναν νεότερο της κουζίνας, παρά στον ίδιο. Έπρεπε όμως σε κάθε περίπτωση να τα προσέξει - ήταν και δύο (2) μερίδες άλλωστε.

Στα γλυκά όποιος πήγε για τα σοκολατοειδή, απογοητεύθηκε. Η κρέμα λεμονιού με μπισκότο και κομματάκια κίτρου με αφρό γιαούρτι, απλά top notch. H τριπλή σπουδή πάνω σε μία creme brûlée, καλή σαν σύλληψη (3 ξεχωριστά bowl μινιατούρες με διαφορετικές γεύσεις c-b, με αυτή με το κάρδαμο να ξεχωρίζει από τις άλλες δύο).

Καλή η κάβα των κρασιών με περίπου 15 λευκά, 15 κόκκινα και 2-3 ροζέ, με 5 από αυτά να σερβίρονται και σε ποτήρι. Σχετικά καλές οι τιμές στα κρασιά, θα μπορούσαν ίσως να είναι ένα click χαμηλότερες.

Στα της εξυπηρέτησης, όλα κύλησαν χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα. Ευγενικά και εξυπηρετικά και τα τρία παιδιά που ήταν στο χώρο, αλλά μάλλον αγέλαστα και κατ΄αυτό τον τρόπο - λίγο πριν από τη διαχωριστική γραμμή που χωρίζει την επαγγελματικά εννοούμενη εξυπηρέτηση - από αυτό που δεν θα κουρασθώ να φωνάζω. Την φιλοξενία.

Ένα μεγάλο συν του εστιατορίου το γεγονός ότι δεν επιτρέπεται το κάπνισμα, αλλά ένα ακόμη μεγαλύτερο συν, ο φιλόξενος και ζεστός χώρος που έχουν διαμορφώσει για όποιον πελάτη θέλει να καπνίσει. Επίσης συν, ο μεγάλος δωρεάν χώρος για parking, ακριβώς 5 μέτρα αριστερά, πριν από την είσοδο του εστιατορίου.

Στο τέλος, για ένα λογαριασμό περίπου 230 ευρώ με δύο (2) μπουκάλια κρασί, στα 75 περίπου ευρώ το ζευγάρι, θα περιμέναμε ίσως σαν κέρασμα ένα σφηνάκι χωνευτικό ποτό, που όμως δεν προέκυψε - αλλά σε καμία περίπτωση - δεν το κάνω θέμα. Τα χρήματα που δαπανά κανείς στο ΑΘΗΡΙ, αξίζουν μέχρι το τελευταίο ευρώ.

Θα το σύστηνα σαν εστιατόριο κυρίως για τις γεύσεις του; ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΑ.
Ο chef είναι ξεκάθαρα μία κρυφή δύναμη και άλλο τόσο σεμνή παρουσία στο χώρο της Ελληνικής γαστρονομίας, φαίνεται να έχει επιλέξει να πειραματίζεται και να προσφέρει μέσα από την κουζίνα του και όχι να χαριετίζεται φιλήδονα μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες και τέλος, έχει να παρουσιάσει μία κουζίνα με αυθεντικά υλικά, που ανεβάζει την Ελληνική γαστρονομία σε άλλο επίπεδο, με απλή σύνθεση υλικών αλλά βαθιά επίγευση και ανάμνηση, χωρίς τσιριτζάτζουλες, φούσκες, καπνούς και άλλα μπορντώ άλογα που καλύπτουν τους μάγειρες εκείνους που επειδή τους λείπει η γνώση της νοστιμιάς, χρειάζονται show και καλοπληρωμένες δημόσιες σχέσεις για να πουλήσουν τα πιάτα τους.

Θα το έκανα συχνότερο στέκι μου; Δεν ξέρω, νομίζω πως όχι. Μου φάνηκε κάπως η έλλειψη του χαμόγελου (δεν διδάσκεται το άτιμο, ή τόχεις ή δεν τόχεις), οι 3-4 μέτριες γεύσεις, ο αδιάφορος - για το δικό μου πάντα γούστο - χώρος και τέλος, το τραπέζι/καρέκλες του κουμ-καν (πάντα μιλώντας για την ροτόντα που τουλάχιστον καθήσαμε εμείς).

Θα ξαναπήγαινα στο επόμενο νέο menu αυτού του μάγειρα; ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ. Και σε όσους από εσάς, ξόδεψαν ώρα για να διαβάσουν μέχρι τέλους όλη αυτή την ατέλειωτη και αμφίβολης προστιθέμενης αξίας κριτική στις ήδη πολύ καλές κριτικές του εστιατορίου - ζητώ συγγνώμη για το μήκος της - για ότι αξίζει, ανταμείψτε τον εαυτό σας και την/τον σύντροφο σας με ένα δείπνο στο ΑΘΗΡΙ - πριν από το επόμενο, ίσως και στο τωρινό του menu. Θα δοκιμάσετε πραγματικά ξεχωριστές γεύσεις, τουλάχιστον στην πλειονότητα των "μεγάλων" πιάτων του.

Πάρτε όμως μαζί σας - για κάθε ενδεχόμενο - και ένα μαξιλαράκι για την καρέκλα σας αν καθίσετε στην ροτόντα.