Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Καλύβια, Αθήνα
Μάρ
09
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

... και μετά από αρκετές εξόδους μέσα στην εβδομάδα (τυχαίνει μια στο τόσο να μην "σ' αφήνουν" να κάτσεις σπίτι), ήρθε η εβδομάδα να τελειώσει με φαγητό ταβέρνας- ψησταριάς, ως οφείλει μια ηλιόλουστη Κυριακή, πρώτη μέρα της άνοιξης.

Σήμερα λοιπόν θα γράψω για τον Μουρούζη στα Καλύβια.

Όχι μόνο για την εμπειρία του φαγητού, αλλά για την όλη επίσκεψη στα Καλύβια, όπου δεν είχα ξαναπάει. Και, οκ, όχι ότι δεν ξέρετε τον Μουρούζη, αλλά πιστεύω ότι η κριτική μου θα φανεί χρήσιμη σε κάποιους που επίσης θα βρεθούν στην περιοχή για πρώτη φορά.

Λοιπόν, έχουμε και λέμε: Ως γνωστόν, ένας εύκολος τρόπος για να φτάσεις στα Καλύβια είναι από την παραλιακή, με μια παράκαμψη μέσα από τη Σαρωνίδα. Όλη αυτή η διαδρομή συγκεντρώνει τους περισσότερους κυκλικούς κόμβους που έχεις συναντήσει ποτέ στη ζωή σου, τους οποίους απλά προσπερνάς και συνεχίζεις ευθεία (κουφό αλλά ελληνικό). Βγαίνεις λοιπόν στην εξοχή και στο χωριό των Καλυβίων.

Φτάνοντας, παρκάρεις γύρω από μια τεράστια εκκλησία και φτάνεις ευθεία στην πλατεία με τις ταβέρνες. Ω ναι! Υπάρχει ένα σταυροδρόμι που θα μπορούσε άνετα να λέγεται "Προσκύνημα στο Κρέας". Είναι αφιερωμένο στη σούβλα, στο παϊδάκι και τη μπριζόλα!

Η βόλτα και μόνο στην περιοχή είναι επικίνδυνη για ευπαθείς κοινωνικές ομάδες (χορτοφάγους, καρδιοπαθείς και διάγοντες δίαιτα ή νηστεία), καθώς η οσμή ψημένου κρέατος τρυπώνει σε κάθε στενάκι και δοκιμάζει τις αντοχές του πεινασμένου, πριν ακόμα αποφασίσει σε ποιο ναό θα ακουμπήσει τα ευρώ του για να υποταχθεί στην ανελέητη κρεατοφαγία.

Οι Ναοί της πλατείας είναι δύο: ο Χριστόφορος και ο Μουρούζης. Και οι δύο μαζί καλύπτουν όλη την πλατεϊτσα και διαθέτουν τους απαραίτητους κράχτες για τον προσηλυτισμό. Ο Χριστόφορος καταλαμβάνει όλο το ισόγειο ενός μεγάλου κτιρίου, ο Μουρούζης εκτείνεται σε τρεις χώρους περιμετρικά της πλατείας. Είναι η κλασική-ιστορική ψησταριά που μεγάλωνε, μεγάλωνε, μέχρι που γιγαντώθηκε και κατέλαβε τα πάντα. Γενικά νιώθεις ότι ό, τι ώρα κι αν πας, κάπου θα βρουν να σε βολέψουν. Για τέτοια μεγέθη μιλάμε.

Ο δε κόσμος που συρρέει στο προσκύνημα και οι πιατέλες κρεατικών που πηγαινοέρχονται πάνω-κάτω, θα έκαναν τον Βαρουφάκη να μην έχει πού να κρυφτεί (λιτός βίος γαρ) και τον Ντάισεμπλουμ, μετά από απανωτά εγκεφαλικά, να βγάζει το τεφτέρι. Πρέπει να υπάρχουν κάπου μαγικές σούβλες με δυνατότητα να ψήνουν 10κιλά κοκορέτσι ανά λεπτό και σχάρες που πολλαπλασιάζουν τις ψητές μπριζόλες με ταχύτητα νανοσεκόντ. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Καθίσαμε στο κτίριο νούμερο 2 θα το πω, αυτό που είναι πλαγίως του Χριστόφορου, όχι ακριβώς απέναντι στην είσοδό του. Ο χώρος καθαρός, λιτός, με ξύλινα τραπεζοκαθίσματα, λίγο στριμωγμένα. Μου θύμισε λίγο πίστα, έτσι που ήταν τραπέζια των 20 ατόμων.

Περιττό να πω ότι γινόταν πανζουρλισμός. Νέοι, γέροι, παιδιά, σκυλιά, γατιά (πλάκα κάνω). Και η γνωστή παρέλαση ακριβών αυτοκινήτων (λέγε με Αράχωβα) που αγωνίζονται να στρίψουν στο στενό.

Οι σερβιτόροι σβέλτοι και αποτελεσματικοί, από αυτούς τους τύπους - ακροβάτες που κρατούν ταυτόχρονα 4 πιατέλες και 5 μπουκάλια και παράλληλα φωνάζουν τον Αχμέτ να μαζέψει το τραπέζι νούμερο 120 και τον Γιάννη να πάρει παραγγελία από το 260. Και μόνο για την σβελτάδα και το χωρίς τέλος τρέξιμό τους, θα τους βάλω 4.

Στα ψητά τώρα. Φάγαμε πολύ, φάγαμε αρκετά καλά, πληρώσαμε 18 ευρώ το άτομο. Πήραμε τα κοκορέτσια μας, το αρνί σούβλας, τα παϊδάκια μας, τα μπιφτέκια μας, τις χωριάτικές μας, τις πατάτες μας, τα κολοκυθάκια μας, τα τζατζίκια μας, τις μπύρες και τα κρασιά μας, ό, τι αρμόζει τέλος πάντων στην μέρα, τον τόπο και την περίσταση, όλα επί 2. Κάναμε Ανάσταση μες στη Σαρακοστή! Ε, τσιγκουνιές τώρα;

Παρέα των 9, φαγανών και κρεατοφάγων, απολαύσαμε κάθε στιγμή της συνάθροισης. Είχαμε κάποιες ενστάσεις στο φαγητό (τα κολοκυθάκια θα μπορούσαν να είναι πιο τραγανά, οι πατάτες φρέσκες, τα μπιφτέκια μεγέθους jumbo - απλώνεται ένα σε όλο το πιάτο- δεν μας άρεσαν και τόσο), αλλά δεν θα ήθελα να σταθώ εκεί, για να μην μειώσω την όλη θετική εμπειρία. Σε μια γενικότερη σύγκριση των πιάτων, νομίζω ότι το αρνάκι σούβλας κόβει το νήμα (ζητήσαμε μάλιστα μπούτι και μας περιποιήθηκαν).

Η ποιότητα κρέατος πολύ καλή, με μικρή εξαίρεση το μπιφτέκι. Οι μερίδες μεγάλες, προσοχή, παλεύονται μόνο από παρέες! 2 και 3 άτομα σίγουρα θα πάρουν πακετάκι για το σπίτι (το οποίο παρεμπιπτόντως θα φτιάξουν μόνοι τους. Το μαγαζί παρέχει αλουμινόχαρτα και σακουλίτσα! ).

Στο τέλος προσφέρεται γιαούρτι με γλυκά κουταλιού (πλούσιες οι μερίδες επίσης) και λικεράκι βύσσινο κανέλα (?).

Η εκδρομή στα Καλύβια έκλεισε στις 6 το απόγευμα με τα πλήθη να αποχωρούν ευχαριστημένα κ χορτάτα. Να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω αν θα ξαναπάω σύντομα. Σίγουρα, αν τύχει φάση παρόμοια, με μεγάλη παρέα. Όχι, αν θα ήθελα να φάω με την ησυχία μου και να χαλαρώσω.

Όσοι όμως κρεατοφάγοι ενδιαφέρεστε για το φαγητό και μόνο γι αυτό, σπεύσατε στο Ναό και δε θ απογοητευτείτε!