Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ελληνική κουζίνα - Αγ. Παρασκευή, Αθήνα
Μάρ
08
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
10-16

Σάββατο βράδυ στις αρχές του Φλεβάρη και μια σύναξη παλαιών συμφοιτητών με έφερε στον συμπαθή «Γάιδαρο» στην Αγ. Παρασκευή. Πρόκειται για μια από τις δεκάδες ταβέρνες που αντέχουν ακόμα στην ευρύτερη περιοχή και που κατατάσσονται κάπου στη μέση (στο μέγεθος και στο ύφος) μεταξύ των πιο «οικογενειακών» μαγαζιών συναφούς τύπου που ευδοκιμούν (κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά) σε πιο κεντρικές γειτονιές και των μεγάλων «εξοχικών» ταβερνών που βρίσκει κανείς βγαίνοντας από τα όρια της πόλης.

Αν δεν με απατά η μνήμη μου, το μαγαζί βρίσκεται στη θέση μιας παλιάς θρυλικής ταβέρνας της περιοχής, στον κήπο της οποίας είχα πολλές φορές φάει ως παιδί με την οικογένειά μου, αλλά και αργότερα, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000 – ακόμα κι αν δεν πέφτω μέσα για το οίκημα, ο δρόμος είναι σίγουρα ο ίδιος (τέως Σουλίου και νυν Ελληνοσερβικής Φιλίας), κάθετος στη λεωφόρο Χαλανδρίου, σε συμπαθητική απόσταση από την πλατεία (αλλά και από τη στάση του μετρό για τους μη εποχούμενους).

Το πρώτο που έχει να πει κανείς είναι ότι πρόκειται για ένα μεγάλο μαγαζί, με δύο επίπεδα εξυπηρέτησης (ισόγειο και όροφος), που μπόρεσε άνετα να στεγάσει την πολυπληθή (και αρκετά αβέβαιη ως προς τα αριθμητικά της δεδομένα) παρέα μας – στα θετικά της εξυπηρέτησης το ότι βρέθηκε σχετικά γρήγορα λύση όταν προκύψαμε να έχουμε έρθει περισσότεροι από τον αριθμό που είχαμε πει στο μαγαζί, το οποίο εκείνο το βράδυ ήταν ασφυκτικά γεμάτο.
Ο χώρος είναι ζεστός, φιλόξενος, όμορφα διακοσμημένος, με το κλασικό στυλ που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε «χωριάτικο», χωρίς υπερβολές και αστοχίες.

Ως προς το φαγητό, είναι το κλασικό μενού που βρίσκει κανείς με ελάχιστες παραλλαγές σε όλες τις χασαποταβέρνες: ορεκτικά, σαλάτες, κρεατικά σχάρας ή σούβλας ως κυρίως πιάτα. Θα κρατήσω μια επιφύλαξη για την ορθή αποτύπωση των προσφερόμενων επιλογών του συγκεκριμένου μαγαζιού, καθώς για την περίσταση είχε συμφωνηθεί ειδικό μενού στην τιμή των 15 €, ως εκ τούτου θα μιλήσω μόνο για ό, τι σερβιρίστηκε, χωρίς να έχω δει κατάλογο.

Στην αρχή σερβιρίστηκαν σαλάτες (σε αφθονία) και ορεκτικά (μάλλον «τσουρούτικα»). Οι σαλάτες γενικά εύγευστες και καλοφτιαγμένες – ακόμα και η (τόσο πονεμένη ιστορία σε πολλά άλλα μαγαζιά) μελιτζανοσαλάτα. Αντίθετα, απρόσμενα μέτρια έως κακά τα ορεκτικά, που συχνά κλέβουν την παράσταση σε τέτοια μαγαζιά και σε κάνουν να μην πεινάς την ώρα των κυρίως. Σερβιρίστηκαν κεφτέδες κλασικοί και με κολοκύθι – και στις δυο περιπτώσεις εντοπίστηκαν «ίχνη ασαφή» και μόνο από την πρώτη ύλη (κρέας και κολοκύθι, αντίστοιχα) και μπόλικο κουρκούτι, χωρίς ιδιαίτερα αρώματα. Απογοήτευση.

Ως κυρίως πιάτα ήρθαν στα τραπέζια μεγάλες πιατέλες με κρεατικά – κι εδώ οι εντυπώσεις ανάμικτες. Το ψητό γουρουνόπουλο, κατά γενική ομολογία όλων των συνδαιτυμόνων, ήταν απλά τέλειο – αργοψημένο σωστά, με γεύση βαθιά και με όλους τους χυμούς του. Πολύ καλά και τα ψητά μπουτάκια από κοτόπουλο. Αντίθετα, μετριότατο το μπιφτέκι, σε σημείο να το λέει κανείς και άγευστο απείχε παρασάγγας από τις καλές εκδοχές του πιάτου που μπορεί να βρει κανείς σε διάφορα μέρη ανά την Αθήνα (γενικώς λοιπόν ο κιμάς δεν είναι το δυνατό σημείο του μαγαζιού). Δεν δοκίμασα και συνεπώς δεν έχω εικόνα για τη χοιρινή μπριζόλα, που ήταν το άλλο προσφερόμενο είδος στην πιατέλα.
Συνοδέψαμε το δείπνο με χύμα κόκκινο κρασί, που, όπως συμβαίνει όλο και συχνότερα πια στις αθηναϊκές ταβέρνες, απλώς και μόνο περνούσε τη βάση και τίποτα παραπάνω. Αν το τραβάει ο καιρός και σας αρέσει με το φαγητό, προτιμήστε μπυρίτσα.

Το σέρβις επαγγελματικό και εξυπηρετικό, δοθέντος και του πανικού της βραδιάς.
Ο χώρος, όπως είπα και στην αρχή, όμορφος και δεκτικός – ας έχει όμως κανείς το νου ότι πρόκειται για φασαριόζικη ταβέρνα (νομίζω πως πήρε το αφτί μου και δυο μουσικούς να παίζουν στο ισόγειο), που ταιριάζει σε συγκεκριμένες περιστάσεις (μεγάλες παρέες, συνεστιάσεις κλπ. )

Η τιμή ήταν συμπαθητική για τα δεδομένα του χώρου και για τις «αντικειμενικές αξίες» της Αγ. Παρασκευής, ωστόσο θα ήθελα το σύνολο των προσφερομένων ειδών να είχε μια πιο ισορροπημένη ποιότητα.

Αν θα ξαναπήγαινα; Σε περίπτωση νέας πρόσκλησης για μεγάλη συνάθροιση, θα ξαναπήγαινα με χαρά. Θα ανέφερα επίσης ευχαρίστως την ταβέρνα αν κάποιος με ρώταγε για επιλογές φαγητού στην Αγ. Παρασκευή. Δεν νομίζω όμως ότι το σύνολο του πακέτου ήταν τόσο ελκυστικό ώστε να ανηφορίσω από το κέντρο ειδικά για το συγκεκριμένο μαγαζί.