Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Bar Restaurants - Πετράλωνα, Αθήνα
Μάρ
23
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
17-25

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, δύο (2) γερμανοί σπουδαστές ενός πρότυπου μουσικού σχολείου/ωδείου στο Ντίσσελντορφ, αφού ταυτίστηκαν μέσα από τις ιδιαίτερες μουσικές αναζητήσεις τους και τους πρωτόγνωρους ηχητικά πειραματισμούς τους, αποφάσισαν να στήσουν ένα μουσικό duo. Εκεί, άρχισαν να πειραματίζονται - σε πρώτο άκουσμα - σε εντελώς άναρχες αρμονικά μουσικές φόρμες, χρησιμοποιώντας στην αρχή συμβατικά μουσικά όργανα (ηλεκτρική κιθάρα, αρμόνιο, βιολί, φλάουτο, μπάσσο, κρουστά, άντε και κανένα αρμόνιο) της εποχής.

Η μουσική τους ήταν υπνωτική, εντελώς πειραματική, έβρισκαν με δυσκολία ανταπόκριση για να παίξουν την μουσική τους ζωντανά σε clubs περιορισμένης χωρητικότητας, και οι περισσότεροι που άκουγαν την μουσική τους, ίσως έφθαναν γρήγορα στο εύκολο - αλλά λανθασμένο - συμπέρασμα: "LSD rules ok".

Στα πρώτα τρία (3) χρόνια της επίμονης μουσικής τους προσπάθειας, δεν μιμήθηκαν, δεν το έβαλαν κάτω, δεν τους ενδιέφερε να γίνουν πλούσιοι και διάσημοι, που στα πόδια τους - μπροστά στη σκηνή, θα λιποθυμούσαν τα chicks. Δεν διαχειρίσθηκαν την βελτίωση της τεχνολογίας, την κατασκεύασαν μόνοι τους.

Όταν τα περισσότερα ψαγμένα μουσικά σχήματα της εποχής χρησιμοποιούσαν το mellotron σαν το απόλυτο extreme μουσικό keyboard, αυτοί σχεδίασαν και παρήγγειλαν ένα custom vocoder (συνθετητή φωνής).

Στην εποχή των μονοφωνικών synthesizers, προβληματίζονταν ήδη για την πιθανή κατασκευή ενός πολυφωνικού sequencer, ενώ επένδυσαν τις τελευταίες οικονομίες τους για να αγοράσουν το Polymoog, το κορυφαίο synthesizer της εποχής. Σχεδίασαν και κατασκεύασαν την πρώτη ηλεκτρονική drums με καλωδιωμένες! μπαγκέτες, συνέθεσαν μελωδικά μοτίβα "λευκού θορύβου" (white noise) και σταδιακά κατήργησαν όλα τα συμβατικά μουσικά όργανα που χρησιμοποιούσαν στο παρελθόν, επενδύοντας αποκλειστικά και μόνο στη χρήση synthesizers. Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, εισήγαγαν πρώτοι την έννοια της μουσικής απαγγελίας και διέκοψαν κάθε αρμονική φωνητική στις συνθέσεις τους.

Στα πρώτα τρία (3) albums τους, ένα κάπως εκπαιδευμένο αλλά κυρίως διατεθειμένο σε ένα δεύτερο και τρίτο άκουσμα αυτί, μπορούσε να εντοπίσει μία διαφορετικότητα, που σύντομα έμελλε να γίνει μία - παγκόσμια - αποδεκτή μοναδικότητα.

Το 1974, οι Kraftwerk παρουσίασαν το AUTOBAHN, το 4ο album τους, που ήταν ένας σταθμός στα παγκόσμια μουσικά δεδομένα, μιας και εισήγαγε πρωτόγνωρα μουσικά ακούσματα, πρωτάκουστα φωνητικά και ηλεκτρικές minimal μελωδίες όλες παιγμένες μέσα από high end συνθετητές. Οι Kraftwerk διαμόρφωσαν την σχολή synth pop, και στην μετέπειτα εξέλιξη τους, συνέθεσαν εκπληκτικά έργα, επηρεάζοντας - άμεσα ή έμμεσα - εκατοντάδες σπουδαίους νέους καλλιτέχνες. Μαζί με τον Elvis Presley και τους Fab Four (Beatles) θεωρούνται από κορυφαίους μουσικολόγους και έγκριτους κριτικούς, σαν τους τρεις (3) σημαντικότερους καλλιτέχνες που επηρέασαν την σύγχρονη μουσική, όσο κανείς άλλος. Σήμερα, παίζουν στις συναυλίες τους σε 3D και ο κόσμος τους, τους απολαμβάνει φορώντας τα αντίστοιχα γυαλιά.

Ο κόσμος εξελίσσεται μέσα από το όραμα, το πάθος, το τσαγανό, την υπομονή και την επιμονή. Από το λάθος, τη διόρθωση, το πέσιμο και το κουράγιο να ξαναπροσπαθήσεις ξανά και ξανά. Από την αποτελεσματική διαχείριση της αλλαγής. Από την διάθεση να μοιρασθεί. Από την αυθεντικότητα. Από την απλότητα. Από την καλλιτεχνία. Από την κατεύθυνση και την υλοποίηση. Από τον πειραματισμό.

Ο chef που καθοδηγεί την μπριγκάτα (μαγειρική ομάδα) στο Θείο Τραγί, στην 2η φορά που το επισκεφθήκαμε, έχει κοινά χαρακτηριστικά με τον Ralf Hutter και τον Florian Schneider των Kraftwerk. Έχει μεράκι, έχει επιμονή, πειραματίζεται ασυστόλως (δεν του βγαίνει πάντα, αλλά δεν δουλεύει με μπριζόλες, τυροκαυτερή, σπεντζοφάι και άλλα συνηθισμένα ας τα πούμε πιάτα), χρησιμοποιεί σίγουρα τεχνολογία αιχμής (thermomix, sous vide, vacuum, φιάλες CO2, διαλύματα αλγινικού νατρίου και ασβεστίου για σφαιροποιήσεις, κλπ), αδιαφορεί για την κοινοτυπία, είναι αναμφίβολα στο αντικείμενο του καλλιτέχνης ολκής, είναι ξεκάθαρα "κατσαρολάς" (όρος που αποδίδεται σε μάγειρες με υψηλή τεχνική και πλούσια γεύση στις σάλτσες και στα εν γένει σιγομαγειρεμένα φαγητά) είναι νέος και αδιάφορος προς τις μαγειρικές απάτες της πεπατημένης όπως των υπερκαρυκευμένων πιάτων που συνήθως κρύβουν κακές/ύποπτες πρώτες ύλες και τέλος, είναι εντυπωσιακός στυλίστας στο στήσιμο του πιάτου.

Αν κάνει και καλό food cost που του επιτρέπει να πουλάει κυρίως πιάτα με κύριο συστατικό τον τόνο, την πάπια και το μοσχάρι προς 12-13 ευρώ!, σε αυτούς τους συνδυασμούς υλικών που κάνει, τότε είναι και πρωτοπόρος για την εστιατορική σκηνή στην Αθήνα, γιατί τέτοια πιάτα σε άλλα εστιατόρια δεν πέφτουν κάτω από 20 συν ευρώ και αυτό, για πολύ λιγότερο ευφάνταστους συνδυασμούς και ποικιλία συνοδευτικών.

Βεβαίως οι μερίδες του είναι σχετικά μικρές. Το ίδιο ισχύει και για τα ακριβά αρώματα και τα μπουκαλάκια που τα βάζουν. Μόνο που το φαγητό στο ΘΤ δεν είναι ακριβό. Εδώ, δεν έρχεται κάποιος για την ποσότητα. Έρχεται για να έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει πολύ καλή ποιότητα, εξαιρετικά πλούσια γεύση, αρτίστικα στημένα πιάτα που προκαλούν στο μάτι και βελτιώνουν την διαδικασία της γεύσης, και όλα αυτά έναντι ενός χαμηλού βαλάντιου, που απλά δεν υφίσταται πουθενά αλλού. Και αυτό νομίζω, κάνει και το ΘΤ μοναδικό στο είδος του.

Από τα πρώτα, δοκιμάσαμε το πιάτο με τα μανιτάρια και το κάστανο και η γεύση που έβγαζε ήταν ασύγκριτη, για τα δεδομένα και του μανιταριού και του κάστανου.

Εξαιρετικό και πλούσιας πολυπλοκότητας το κριθαρότο με τα αυγά αχινού, bacon και φύκια, ενώ μελωμένο και πολύ νόστιμο ήταν το αρνί με την σοκολάτα, που έλιωνε στο στόμα.

Ενδιαφέρον αλλά σαφώς υποδεέστερο από τα προηγούμενα το ριζότο με το κατσικίσιο τυρί και λεμόνι. Η μπανάνα με κρέμα μαύρης καρμπονάρα και τζίτζερ που διάλεξα εγώ, ήταν απροσδιόριστης γεύσης, το τζίτζερ δεν εντοπιζόταν, ενώ η μπανάνα - που συστήθηκε να φαγωθεί με την φλούδα, ήταν άνοστη. Ένας "γενναίος" πειραματισμός που στην δική μου γεύση, απλά δεν ταίριαξε.

Από τον πειραματισμό όμως, προέκυψαν και τα αστέρια στο ΘΤ. Επειδή όμως περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα (με εξαίρεση μερικούς κανόνες που αφορούν κυρίως το ψήσιμο του κρέατος και του ψαριού), ίσως αξίζει να διαθέσετε τα 6 ευρώ που στοιχίζει αυτό το περίεργο πιάτο και να το δοκιμάσετε, ή έστω να το φωτογραφίσετε! "Ήσυχη¨ γευστικά η σούπα τοπιναμπούρ (θα την έχετε ακούσει σαν αγκινάρα της Ιερουσαλήμ, ή κολοκάσι) αλλά πρωτότυπη η σύλληψη και παρουσίαση, ήθελε λίγη παραπάνω ένταση. Ίσως η αγκινάρα να ήταν εκτός εποχής.

Στα κυρίως εξαιρετικά ψημένη η πάπια, ζουμερή και νόστιμη, αλλά το πιάτο της βραδυάς ήταν ο γευστικότατος τόνος με τα noodles λαχανικών. Έσπαγε σε φολίδες, αναδύοντας ένα εξαιρετικό άρωμα και άφηνε μία βαθειά επίγευση.

Πολύ καλές τιμές στα κρασιά, αλλά περιορισμένη κάβα και για τέτοια πολυπλοκότητα γεύσεων, καλό θα ήταν να προστεθούν κάποιες ακόμη ποικιλίες.

Ο χώρος έως και το τελείωμα του bar - πρώτος αμέσως μετά την είσοδο, είναι αυτός που πρέπει να προτιμήσετε. Είναι το κυρίως spot του ΘΤ, είναι πολύ πιο ζωντανός, είναι όμως χώρος για πελάτες που καπνίζουν. Ο μέσα χώρος είναι αδιάφορα βιομηχανικός, για μη καπνίζοντες πελάτες, αλλά με μεγαλύτερη ησυχία και ευκολία στην συζήτηση.

Άφησα τελευταία την εξυπηρέτηση, γιατί δυστυχώς αυτή την φορά δεν ήταν καλή. Το μέλος του προσωπικού που μας εξυπηρέτησε - που λέει ο λόγος, απλά δεν το είχε, και φοβάμαι ότι δεν θα το αποκτήσει και ποτέ.. Βαρυεστημένο ύφος, περιγραφή πιάτων με το τσιγγέλι, και το κορυφαίο!

Άνοιξε το πρώτο μπουκάλι κρασιού, σέρβιρε στα 2 πρώτα - από τα συνολικά 6 ποτήρια της παρέας, άφησε το μπουκάλι και έφυγε. Ένα δεύτερο μέλος του προσωπικού που μας έφερε αργότερα το επόμενο μπουκάλι κρασί και πήρε την παραγγελία των γλυκών, ήταν πρόσχαρο και ευγενικό.

Στην πρώτη επίσκεψη μας στο ΘΤ, μας είχε εξυπηρετήσει μία νέα κοπέλλα με ευγένεια, σκέρτσο, και η λεπτομέρεια στην περιγραφή των πιάτων ήταν το κάτι άλλο, μόνο o chef ίσως θα τα παρουσίαζε καλύτερα. Η βαθμολογία δεν θα πρέπει να είναι μεσοσταθμική, αλλά και από την άλλη, θα ήταν άδικο για το ΘΤ να κριθεί στην εξυπηρέτηση μόνο από τη μεμονωμένη συμπεριφορά, γι αυτό - για αυτή τη φορά, 2. Στην πρώτη επίσκεψη στο ΘΤ, στην εξυπηρέτηση θα έβαζα 4.

Εν περιλήψει:

- Το Θείο Τραγί έχει καταφέρει να γίνει ένα UGP (Unique Gathering Point στην γλώσσα του mkng), γιατί καταφέρνει να συνδυάζει εξαίσιο φαγητό, γενικά πολύ καλή εξυπηρέτηση (το ατυχές περιστατικό αυτή τη φορά δεν πρέπει να κακοχαρακτηρίσει το ΘΤ), και τέλος ένα χώρο που σε προδιαθέτει θετικά με την απλότητα, την φιλικότητα, και την εν γένει ζεστή αύρα του.

- Έχει ένα περιορισμένο κατάλογο, πρακτικά χωρίς σαλάτα, 1 σούπα, 5-6 πρώτα και 3 κυρίως πιάτα (μοσχάρι, πάπια και τόνο) αυτή τη φορά, και 3 γλυκά (αυτό απολύτως εντάξει). Οι εξαίσιες όμως γεύσεις του, τα εποχιακά menu, οι σπάνιες συνθέσεις υλικών σε συνδυασμό με το χαμηλό κόστος είναι μοναδικές στην Αθήνα. Το φαγητό άλλωστε είναι το εξαιρετικά δυνατό χαρτί του εστιατορίου.

- Στο ΘΤ, είναι φρόνιμο να μην καταφθάσει κανείς με σκοπό το χλαπάκιασμα, γιατί θα στεναχωρηθεί. Η πρακτική είναι ένα πρώτο και ένα κυρίως πιάτο για τον καθένα, όχι μοίρασμα στη μέση για να δοκιμάσουν όλοι από όλα. Αυτό δεν ισχύει για τα γλυκά, που σαφώς μπορούν να μοιρασθούν και να δοκιμάσουν όλοι.

- Το κόστος για ένα ζευγάρι με 2 πρώτα πιάτα, 2 κυρίως, ένα γλυκό και ένα μπουκάλι κρασί δεν θα ξεπεράσει τα 55-60 ευρώ.

- Παίζει απίστευτη μουσική! Δεν θυμάμαι ποτέ να έχω φάει υπό την μουσική συνοδεία Dead Kennedys, Joy Division και Bikini Lovers και να το έχω απολαύσει τόσο πολύ.

- Έχει πολύ καλές τιμές στην λίστα κρασιών του. Και εδώ χάρηκα πολύ παρατηρώντας νέα παιδιά - με πιθανά περιορισμένο χρηματικό διαθέσιμο, να απολαμβάνουν εξαιρετικό εμφιαλωμένο ποιοτικό Ελληνικό κρασί, και όχι υποχρεωτικά - λόγω της υπερτιμολόγησης πολλών επιτήδειων "επιχειρηματιών εστίασης" - το γνωστό χύμα ξύδι, που δεν κάνει ούτε για τη μαρουλοσαλάτα το Πάσχα.

- Σε συνδυασμό με την αναμφισβήτητα Fine Dining κουζίνα του, πήρε ένα υψηλό ρίσκο αφού επέλεξε να απευθυνθεί σε ένα (πολύ) νεανικό κοινό - σαν κύριο customer segment, και του βγήκε! Προσφέρει προσιτή γαστρονομία υψηλού επιπέδου και σίγουρα έρχεται να βελτιώσει την γαστριμαργική παιδεία, κυρίως των μικρότερων ηλικιών που ανταποκρίνονται en mass!

- Νερό σε κανάτα, ψωμί μετά από ερώτηση, φορολογική απόδειξη με την πρώτη.

- Τέλος, πρόκειται για ένα συνεταιριστικό bar-εστιατόριo που λειτουργεί υπό την επίβλεψη και προσωπική εργασία δώδεκα (12) νοματαίων, που ο καθένας τους επανδρώνει και ένα διαφορετικό πόστο. Αν όπως φαίνεται, 12! νέα παιδιά, Έλληνες και Ελληνίδες!, με το χρήμα στη μέση, καταφέρνουν και συνεννοούνται τόσο αρμονικά μεταξύ τους χωρίς να τρώγονται σαν τα σκυλιά, ώστε να βγαίνει αυτή η πρωτότυπη συνολική εμπειρία στον πελάτη, τότε αυτό λέει πολλά πράγματα για την ποιότητα των ανθρώπων, αλλά και τον ξεκάθαρα επιτυχημένο, εμπορικό - αλλά και διασκεδαστικό στόχο τους.

Να πάτε ανεπιφύλακτα! Και αν τύχει να σερβίρουν κρασί μόνο στους μισούς από εσάς, βάλτε λίγο πάγο! αλλά παραβλέψτε το αμέσως. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο χώρο, σίγουρα με κάποιες "διαφορετικότητες", που όμως παρόμοιο του θα δυσκολευθείτε να βρείτε στην Αθήνα.

Γι αυτό - σε παράφραση του Ανδρέα Λασκαράτου "Μην πάτε με το πνεύμα σας προκατειλημμένο. Αυτή σας η προκατάληψη, θα βλάψει πιότερο εσάς, παρά εμέ"..