Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ιταλία - Π.Φάληρο, Αθήνα
Απρ
28
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Επισκέφθηκα το Maltagliati αργά απόψε, οπότε γράφω υπό την επήρεια των γεύσεων ακόμα, πράγμα που αναπόφευκτα -αλλά όχι άδικα- στρεβλώνει την όποια αντικειμενικότητα υπέρ της κουζίνας της γλυκύτατης αυτής τραττορίας (δεν το παίζει ριστοράντε - προς τιμήν της).

Η καπνιστή σκαμόρτσα αξιοπρεπής ως σαγανάκι, αλλά σαφώς θα της πήγαινε καλύτερα η σχάρα (το μόνο πιάτο για το οποίο δεν θα εκφρασθώ στον υπερθετικό βαθμό, όπως θα δούμε).
Τα φρέσκα (όντως φρέσκα- πράγμα όχι αυτονόητο στην Ελλάδα του σήμερα) μανιτάρια με σκόρδο, λάδι και μαϊντανό, απλά υπέροχα.

Από φρέσκα (δεν έχει κι άλλα) ζυμαρικά:
Τα φετουτσίνι αματριτσιάνα (ντομάτα, μπέηκον, κρεμμύδι) έξοχα και "απτά", πώς να το πω, καταλαβαίνεις ότι τρως, και τι ακριβώς τρως, απολαμβάνοντας γεύση και οσμή.

Τα λιγκουίνι με ντοματίνια, πιπερίτσες, τρούφα και λάδι τρούφας, με εξ ίσου χαρακτηριστική γνησιότητα γεύσης, και εξ ίσου γευστικό ηδονικό "πρωτογονισμό" ή "χωριατιά", αν προτιμάτε, φαινόμενα τα οποία, εμένα τουλάχιστον, με ενθουσιάζουν, δεδομένου ότι κατάγομαι από όχι ευκαταφρόνητο υψόμετρο.

Συνισταμένη της κουζίνας που δοκίμασα: η εξαίρετη ποιότητα των υλικών, το προφανές, γνήσιο μεράκι στην εκτέλεση των συνταγών, και οι "αψιές" (που 'λεγε και η εξ Ηπείρου γιαγιά μου) γεύσεις, δυνατές και χωριάτικες, όχι ραφιναρισμένες (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν εκτιμώ και τις τελευταίες, όταν είναι κορυφαίες).

Συνοδεύσαμε τα ανωτέρω με Montepulciano d' Abruzzo, από την ομώνυμη ορεινή περιοχή των Απεννίνων, αντίστοιχη του Ζαγορίου, στα 19Ε (νομίζω), πολύ καλό, αλλά στους 19,5C, πολύ φοβάμαι (συνιστάται η πόση του στους 18C, αλλά το θεώρησα παραξενιά να τους πω να μας φέρουν παγωνιέρα, η οποία θα το πήγαινε μάλλον πιο κάτω από το σωστό 18 - ούτε και μπορώ να περιφέρομαι με θερμόμετρο στις τραττορίες και τις ταβέρνες, σαν το σκιάχτρο, μετά τη δουλειά).

Για αλλαγή γεύσης, δεδομένου ότι σιχαινόμεθα απολύτως τα κλασσικά γλυκά, πήραμε "semi-freddo", ήτοι ημι-παγωτό, με γεύση καφέ, ειλικρινώς θεσπέσιο.
Επίσης, ωραία γκράππα - καθώς και λικέρ πεπονιού, κατάλληλο για κορίτσια (και μόνον - ούτε καν για κυρίους εναλλακτικού προσανατολισμού).

Ξέχασα να αναφέρω ότι, στην αρχή, ήρθε, ως μέρος του κουβέρ, πολύ καλό ντιπ λιαστής ντομάτας - σκόρδου - γιαουρτιού, καθώς και σουπίτσα καρότου σε κούπα, η οποία ήταν τόσο καλή που την "έφαγα" (ή μήπως ήπια είναι το σωστό;), παρ' όλο που σούπα κανονικά δεν τρώω ούτε μεταξύ νοσοκομείου και τάφου (σε πρόσφατη νοσηλεία μου δεν άγγιζα καν τη σούπα, ίσως γιατί δεν ήμουν και τόσο βαριά άρρωστος).

Η εξυπηρέτηση πολύ καλή, για επίπεδο τραττορίας, και αξιέπαινος ο διαχωρισμός καπινιστών και μη, προς άρση δυσαρεσκειών και παρεξηγήσεων.
Ειδικά ως προς το τελευταίο, θέλω να πω πως απήλαυσα τη διακριτικότητα, τις χαμηλόφωνες συζητήσεις, το στυλ και την έμφυτη ευγένεια των καπνιστών (στους οποίους ανήκω) στον έξω χώρο, έναντι των υστερικών γκαριξιών ("γέλιων") κάποιων μη καπνιστριών κυριών από μέσα (αναγκασθήκαμε να ζητήσουμε να κλείσει η ενδιάμεση πόρτα).

Ο χώρος γενικά συμπαθής, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Το θέμα μας είναι το σαφές για μένα, εν μέρει υποκειμενικό έστω, 4άρι στη γεύση, χάριν του οποίου αξίζει να διανυθούν έως και πολλά χιλιόμετρα (απαραίτητο και το δορυφορικό σύστημα πλοήγησης εάν δεν είστε απ' τα μεσοαστικά χωριά των Νοτίων Προαστίων).