Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Ψυρρή - Μοναστηράκι, Αθήνα
Μαι
15
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Το Κουδουνάκι το ανακάλυψα τυχαία, ψάχνοντας για κάπου που δεν έχω ξαναπάει, για να πάω με την παρέα μου μετά την διαμαρτυρία του Σαββάτου (9/5/2015) στο Σύνταγμα. Χαίρομαι πολύ που αυτή η μανία μου για να δοκιμάζω κανούρια μέρη με οδήγησε σε ένα ακόμα κρυμμένο διαμαντάκι.

Διάβασα πως κάποιους τους χάλασε που βρίσκεται στην λίγο-πιο-έρημη πλευρά του Ψυρρή, εμένα αυτό με ενθουσίασε. Δεν αντέχω τα στενά δρομάκια που έχουν φαγάδικα κι απ'τις δύο μεριές του δρόμου, που ακούς 4 μουσικές ταυτόχρονα και που δεν ξέρεις αν το γκαρσόνι που φωνάζεις είναι του δικού σου εστιατορίου ή του διπλανού. Η Ήβης είναι τόσο ήσυχη όσο χρειάζεται για να κάτσεις, να φας, να πεις 5 κουβέντες και να μην φοβάσαι πως θα σε πατήσει αυτοκίνητο κάπου μεταξύ τυρού και αχλαδίου.

Την κουζίνα την τρέχουν δύο αδερφές, ενώ βοηθά -κυρίως στο σερβίρισμα- μια ευγενέστατη κοπέλα. Γενικά το περιβάλλον είναι απίστευτα φιλόξενο, τα χαμόγελα πάνε κι έρχονται και σε κάνουν να μην θέλεις να φύγεις.

Εμείς καθίσαμε έξω, σε υπέροχα τραπεζοκαθίσματα. Ο μέσα χώρος είναι πιο απλός αλλά δεν θα χαλούσε τις καρδιές μας αν έπρεπε -λόγω καιρού- να καθίσουμε εκεί. Κάθε τραπέζι έχει το κουδουνάκι του. Αν σου τελειώσει το ποτό ή το φαγητό, το χτυπάς κι έρχεται μία από τις κοπέλες. Εμείς δεν χρειάστηκε να το χτυπήσουμε μιας και όλο και κάποια μπαινόβγαινε για να σερβίρει είτε εμάς είτε τους υπόλοιπους.

Ο κατάλογος είναι μετρίου μεγέθους και υπάρχουν και πιάτα ημέρας. Κάθε τι που περιέχει το μενού, προκαλεί σιελόρροια. Η πρώτη σκέψη είναι "όλα, θέλω να τα φάω όλα"!!! Εμείς είπαμε να ξεκινησουμε με 6-7 επιλογές και μετά να ξαναπαραγγείλουμε αλλά οι μερίδες ήταν μεγάλες κι έτσι μείναμε σε αυτά:

-Λαχανοντομάδες με λαχανικά. Μπαμπάτσικοι λαχανοντολμάδες, γεμιστοί με ρυζάκι, μυρωδικά και ξηρούς καρπούς. Έχω ξαναφάει γιαλαντζί λαχανοντολμάδες (τους φτιάχνουν στη Λέσβο) αλλά ποτέ με τέτοια συνταγή. Ήταν υπέροχοι!

-Πικάντικα κεφτεδάκια. Κεφτέδες τηγανιτοί, βουτηγμένοι σε κατακόκκινη σάλτσα με πολύχρωμες πιπεριές και πατάτες τηγανιτές. Μας ρώτησαν πόσο πικάντικούς τους θέλουμε, είπαμε "αρκετά" και δεν μείναμε παραπονεμένοι. Δεν είχαν ίχνος λαδίλας, εξαιρετικοί!

-Πατάτες τηγανιτές. Μεριδάρα, με ρίγανη μπόλικια, τραγανές, και επίσης χωρίς ίχνος λαδίλας.

-Τηγανοτυρόπιτα. Λεπτό φύλλο κρούστας, γεμιστό με φετούλα και ντομάτα, τηγανισμένο μέχρι να γίνει τραγανιστό και χρυσαφένιο. Με την πρώτη ματιά μοιάζει με τηγανόψωμο αλλά με την πρώτη μπουκιά καταλαβαίνεις την διαφορά. Νοστιμότατο!!!

-Σύκα γεμιστά με κιμά. Ω μάη Γκοντ, που λέμε και στο χωριό μου! Απίστευτο πιάτο. Αφράτα ξερά σύκα, γεμιστά με κιμά, σερβιρισμένα με κορυφαίο πιλάφι με ξηρούς καρπούς. Εδώ θα ήθελα να δω λίγα συκαλάκια παραπάνω στο πιάτο, μιας και ήταν μόνο 4 και το κάθε ένα ήταν μιάμιση μπουκιά. Ίσως το μόνο παράπονο από το μέγεθος των μεριδών που κατά τα άλλα ήταν όλες γενναιόδωρες!

-Παστουρλού. Παστουρμάς, κασεράκι και ντοματούλα, περιτριγυρισμένα από φύλλο κρούστας, τηγανισμένα στην εντέλεια. Το πιο ελαφρύ πιάτο με παστουρμά που έχω φάει σε εστιατόριο, ξετρελλαθήκαμε όλοι!

-Καγιανά. Εκεί κόντεψα να βάλω τα κλάματα. Με την πρώτη μπουκιά, θυμήθηκα τα αβγά με ντομάτα της γιαγιάς μου. Με φρέσκια ντοματούλα ΜΟΝΟ. Ούτε πελτές, ούτε πασάτες, ούτε τίποτα. Ντοματούλα, αβγουλάκια και τυράκι. Μέλι... Θα τον ήθελα με λίιιιγο λιγότερο λαδάκι αλλά και πάλι δεν με χάλασε. Μόλις τέλειωσε ο καγιανάς, ξεκίνησαν οι παπάρες.

Πριν ξεκινήσουν να μας φέρνουν τα φαγητά, μας έφεραν ωραιότατο (φρεσκότατο και νοστιμότατο) ψωμάκι και μαυρομάτικα πιάζ. Το λευκό χύμα κρασάκι ήταν δροσερό και πολύ ελαφρύ. Ήπιαμε από ένα κιλό (και λίγο παραπάνω) ο καθένας και ούτε που ζαλιστήκαμε.

Από.... κερασματικής άποψης, μας κέρασαν ή μισό ή ένα κιλό κρασί και μας ρώτησαν αν θέλαμε φράουλες και γλυκό του κουταλιού πορτοκάλι αλλά αρνηθήκαμε, μιας που είχαμε σκάσει.

Για όλα τα παραπάνω και γύρω στα 4 κιλά κρασάκι δώσαμε 68 ευρώ. Κάποιος θα μπορούσε να τα θεωρήσει πολλά αλλά οι μερίδες ήταν τεράστιες, οπότε δικαιολογείται και το τελευταίο ευρώ που δώσαμε.

Να μην σας τα πολυλογώ άλλο (άρχισα και να πεινάω τώρα που τα θυμήθηκα), ήταν ένα από τα καλύτερα γεύματα σε τέτοιου είδους εστιατόριο/μεζεδοπωλείο. Δοκίμασα πράγματα που δεν είχα ξαναφάει, ταξίδεψα στα παιδικά μου χρόνια, έφαγα του σκασμού χωρίς ίχνος βαρυστομαχιάς, ήπια και τον Βόσπορο χωρίς ίχνος ζαλάδας... τι άλλο να ζητήσω? Παράπονο ουδέν. Μακάρι να μπορούσα να ξαναπάω και τώρα!