Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ψαροταβέρνες - Π.Φάληρο, Αθήνα
Ιουν
04
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Ομολογώ ότι αυτό που μ’ έσπρωξε να επισκεφθώ τους ΨΑΡΑΔΕΣ ήταν καθαρή περιέργεια. Δόξα τω θεώ, «μεσόγεια» ψαρομάγαζα εξαιρετικής ποιότητας έχουμε στα νότια προάστια αρκετά – αναφέρω εν τάχει ΑΗ ΝΙΚΟΛΑ, ΙΩΔΙΟ, ΑΓΚΙΣΤΡΙ, ΨΑΡΟΥΛΗ και ΑΡΓΟΥΡΑ.

Μπροστά από τους ΨΑΡΑΔΕΣ είχα περάσει κάμποσες φορές, μια και βρίσκονται σ’ έναν από τους πιο κεντρικούς δρόμους του Παλαιού Φαλήρου, τη λεωφόρο Ζησιμοπούλου - το μόνο εξ όσων γνωρίζω δρόμο της Αθήνας που δεν είναι ευθεία, αλλά έχει σχήμα «Γ» - χωρίς να μου κάνει το απαραίτητο «κλικ».

Επίσης οι κριτικές των φίλων του ask4food, που ξαναδιάβασα μαζεμένες πριν τηλεφωνήσω για τραπέζι, ήταν σχεδόν αντικρουόμενες. Τότε ποιος ο λόγος να το διακινδυνεύσω;

Ο λόγος ήταν μια λίαν επαινετική πρόσφατη κριτική στο «Αθηνόραμα», όπου (χαιρέκακο σχόλιο) έχουν βάλει πολύ, μα πάρα πολύ νερό στο κρασί τους και δημοσιεύουν πια συχνά πυκνά αναλυτικές κριτικές εστιατορίων που δεν είναι ούτε σκουφάτα, ούτε χοντρο-ψιλο-ψευτογκουρμέ, ούτε βρίσκονται κατά σύμπτωση και κατά προτίμηση στα Β. Π., αλλά εντάσσονται μάλλον στον κλασσικό πυρήνα των «ask4foodάτων» (να καταχωρηθεί ο νεολογισμός, παρακαλώ! ) μεσαίου βεληνεκούς χώρων εστίασης.

Στην εν λόγω κριτική μάλιστα οι ΨΑΡΑΔΕΣ έχουν βαθμολογία 13/20, όταν το FUNKY GOURME έχει βαθμολογηθεί με 16/20.

Έτσι λοιπόν κλείσαμε ένα τραπέζι για δύο και, αφού κάναμε μια ωραία βόλτα από το Καλαμάκι ως το Τροκαντερό, φθάσαμε πραγματικά πεινασμένοι στις 2 το μεσημέρι στο στόχο μας. Το παρκάρισμα σε κάποιον από τους κάθετους δρόμους μικρό πρόβλημα (3 στα 10), αν είσαι θρασύς παρκάρεις ακόμα και επί της Ζησιμοπούλου.

Από κοντά το μαγαζί μας κέρδισε με την εμφάνισή του. Ξύλο και γυαλί σε αρμονικούς συνδυασμούς, μπόλικα καλόγουστα διακοσμητικά επίσης από γυαλί ή και τσίγκο, όσο περισσότερα φυτά παίρνει ο χώρος, σε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί φράγμα προς τη φασαρία του κεντρικού δρόμου μπροστά από το μαγαζί (που εμένα προσωπικά δεν με πολυενόχλησε), πρωτότυπα φωτιστικά, άνετα τραπέζια, κλασσικές ταβερνοκαρέκλες (φροντίστε να καβατζώσετε κάποιον από τους καναπέδες στις δύο άκρες), γενικά δε πολύ καθαρός χώρος.

Εκείνη την ώρα ήταν ακόμα μισογεμάτο το μαγαζί και προς μεγάλη μου έκπληξη και ευχαρίστηση μας οδήγησαν σε ένα προνομιακό γωνιακό τραπέζι που ήταν στρωμένο για τέσσερις. Καλά καλά δεν είχα κοιτάξει γύρω μου και κατέφθασε ο βοηθός με ένα μπουκάλι κρύο νερό, το πανεράκι με ψωμί και μαχαιροπήρουνα και τους καταλόγους.

Αφού δροσιστήκαμε αρχίσαμε τη μελέτη. Αποφασίσαμε αρχικά να περιοριστούμε, τρόπος του λέγειν βέβαια, σε ψαρομεζέδες και να αφήσουμε το φρέσκο ψάρι για την επόμενη (;) επίσκεψη.

Στο σημείο αυτό οφείλω να καταθέσω το μοναδικό σημείο που με ενόχλησε κατά τη διάρκεια της επίσκεψης μας στους ΨΑΡΑΔΕΣ: Τρεις τουλάχιστο φορές, μία πριν, μία κατά τη διάρκεια και μία μετά (! ) την παραγγελία ο κατά τ’ άλλα απόλυτα εντάξει σερβιτόρος προσπάθησε να μας ωθήσει σε παραγγελία φρέσκου ψαριού, σε σημείο ενοχλητικό, και μάλιστα αφού του είχα εξηγήσει το σκεπτικό μου. Τέτοιες πολιτικές εφάρμοζαν παλαιότερα κατά κανόνα στα ψαρομάγαζα του Τουρκολίμανου, και γινόμουν βέβαια Τούρκος, είχα καιρό να βιώσω αυτή την πίεση και ομολογώ ότι χαλάστηκα αρκετά.

Σημειωτέον ότι όλα τα τραπέζια γύρω μας ήταν γεμάτα με ένα σωρό πιάτα, όχι όμως ψάρι. Σημείο των καιρών και αυτό.

Ευτυχώς που η συνέχεια ήταν απόλυτα ικανοποιητική, όλα όσα δοκιμάσαμε ήταν και νόστιμα και ωραία παρουσιασμένα. Αρχίζοντας από την ομώνυμη με τον τίτλο του μαγαζιού σαλάτα (όχι το άκρον άωτο πρωτοτυπίας στη σύνθεση, όμως φρεσκότατη και με σωστό dressing), περνώντας στην «πολίτικη» τσιροσαλάτα (σκουμπρί και σαφώς όχι πολίτικο ήταν, όμως πολύ σωστά μαριναρισμένο και με την κατάλληλη πρασινάδα να το συνοδεύει), το καρπάτσιο τόνου (εντυπωσιακό πάνω σε σκούρα πέτρα και πασπαλισμένο με υλικά που έδιναν την επιθυμητή οξύτητα), για να καταλήξουμε στα δύο καλύτερα: την τριλογία ελληνικής μπρουσκέτας (με σκουμπρί, πέστροφα και σαρδέλα) και τα καπνιστά μύδια σαχανάκι (πολύ επιτυχημένο το ζουμάκι, το ίδιο ζουμερά και τα μαλάκια).

Από την εντυπωσιακή συλλογή αποσταγμάτων που διαθέτουν οι ΨΑΡΑΔΕΣ επιλέξαμε ένα σπάνιο μυτιληνιό ούζο, το Δίμηνο μπλε, ελαφρύ και ό, τι χρειάζεται για να συνοδεύσεις ένα γεύμα με θαλασσινά.

Στο τέλος προσγειώθηκε στο τραπέζι μας μια πιατέλα με μους λεμόνι, μπεζέ γκρατινέ και σιρόπι φραμπουάζ, εξαιρετικός συνδυασμός για να αλλάξεις γεύση. Ο λογαριασμός all inclusive στα 50 ευρώ ακριβώς, σίγουρα όχι φθηνός, ούτε όμως και ακριβός θα έλεγα.

Έτσι, φίλοι μου, θα κλείσω ευχαριστώντας αφενός τον κριτικό του «Αθηνοράματος» που με παρακίνησε να επισκεφθώ αυτό το καλό και τίμιο μαγαζί και συνιστώντας στους υπόλοιπους να βάλουν τους ΨΑΡΑΔΕΣ στη short list τους. Προφανώς έχουν ξεπεράσει τις παιδικές ασθένειες (λειτουργούν ούτε ένα χρόνο) και μπορεί κανείς να τους εμπιστευθεί. Εγώ δεν το μετάνιωσα.