Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Κεραμεικός, Αθήνα
Ιουν
21
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Σάββατο βράδυ, οδοιπορικό στο κέντρο της Αθήνας, προς αναζήτηση κάποιου μέρους για να τσιμπολογήσουμε κάτι –χωρίς να πολυπεινάμε- και να συνοδέψουμε το ουζάκι μας.

Βρεθήκαμε στο Μοναστηράκι. Ξέρω ότι πολλοί δεν θα συμφωνήσουν μαζί μου, αλλά θεωρώ ότι το σημείο αυτό οδεύει προς αισθητική καταστροφή. Είναι μια τόσο γλυκιά πλατεία, που όμως πλέον μου προκαλεί σύγχυση. Παλιότερα είχαμε απλά τους ινδιάνους. Δερμάτινα, μερικά φτερά γαλοπούλας και κάνα φλάουτο που τουλάχιστον άφηνε χαλαρούς ήχους. Οι περίεργοι στέκονταν σχετικά απόμακρα, κρατώντας μία πιο επιφυλακτική στάση γιατί τους θυμότανε λίγο διαφορετικούς από τις ταινίες του John Wayne (άσε που είχαν ακούσει ότι ο λαός ετούτος δεν το ‘χει σε τίποτα να βγάλει το τσεκούρι και να σου πάρει το σκάλπ).

Οι πιο τολμηροί, συμμετείχαν στις φιγούρες τους σπάζοντας ελαφρά τη μέση τους. Υπήρχαν και μερικοί άλλοι που ήθελαν να μεταφέρουν την άγρια δύση στο σαλόνι τους κι αγόραζαν κάποιο από τα CD τους. Δεν με ενθουσίαζε όλο αυτό, αλλά τουλάχιστον δεν με ενοχλούσε.

Τώρα δεν περνάς βράδυ από την πλατεία. Τύμπανα σε αλλοπρόσαλλους ρυθμούς, που ακούγονται σαν φασαρία ακόμα κι αν είσαι στον ιερό βράχο της Ακρόπολης. Μικροπωλητές που κοπανάνε στο έδαφος την «χλαπάτσα» τους κι αυτή ως δια μαγείας επανέρχεται στο πρότερο σχήμα της. Φωσφορούχα αεροπλανάκια. Σκουπιδαριό. Κάποιοι σου αρπάζουν το χέρι και θέλουν να σου περάσουν με το έτσι θέλω τα βραχιολάκια που πουλάν (ε, όλο και κάποιο ζαλισμένο τουριστάκι θα βρεθεί να τους δώσει 20 ευρώ για μερικά πολύχρωμα νηματάκια). Εντάξει, ξέρω ότι η Αθήνα είναι πλέον μία μεγάλη πόλη –σαφώς όχι μητρόπολη, που πολλοί την αναφέρουν- η οποία χαρακτηρίζεται από πανσπερμία.

Όμως όλα αυτά θα έπρεπε να είχαν ένα μέτρο. Κάπου έχει χαθεί η ισορροπία και πολύ φοβάμαι ότι σιγά- σιγά θα «καεί» η περιοχή. Μη ξεχνάμε ότι έρχονται τουρίστες από τα πέρατα του κόσμου για να δουν από κοντά τον αρχαίο πολιτισμό μας. Μάλιστα για αρκετούς από αυτούς, ένα ταξίδι στην Ελλάδα είναι όνειρο ζωής. Έχω την αμυδρή εντύπωση ότι αυτό το συγκεκριμένο κοινό θα δυσκολευτεί να εγκλιματιστεί στην πλατεία Μοναστηρακίου…

Περάσαμε απέναντι και μπήκαμε στου Ψυρρή. Σε σχέση με άλλες φορές που είχα περάσει, είχε πολύ περισσότερο κόσμο (ήρθε ο στόλος! ). Αποφύγαμε τα κεντρικά σημεία και μπήκαμε στα στενά του. Παλιά νεοκλασικά, μικρά στενά πνιγμένα στις βουκαμβίλιες. Τοίχοι-καμβάδες που άλλοι είχαν περίτεχνα graffities που πραγματικά τα θεωρώ τέχνη και είχαν κάτι να πούνε. Άλλοι απλά πληγωμένοι από μουτζούρες και μονογραφές. Σκέφτηκα πόσο δύσκολο θα είναι να μένεις σε αυτή την περιοχή. Την μία να θέλεις να περιποιηθείς το σπίτι σου καθαρίζοντας το και βάφοντάς το και την άλλη να περνάει το ανόητο 15χρονο με ένα σπρέι και να σου το καταστρέφει. Μακάρι να οριζότανε νόμος κι όποιον έπιαναν να κάνει κάτι τέτοιο, να τον υποχρέωναν σε κοινωνική εργασία διορθώνοντας τέτοιους κατεστραμμένους τοίχους.

Συνεχίσαμε και μπήκαμε στα στενά του Κεραμεικού. Περάσαμε από αρκετά μεζεδοπωλεία, που όμως λόγω του ότι εκείνο το βράδυ είχε τον αγώνα Barcelona- Juventus, τα περισσότερα είχαν μοστράρει από μια οθονούκλα ΝΑ και είχαν στην διαπασών την αναμετάδοση. Η τεστοστερόνη έρρεε στο πεζοδρόμιο, ποτισμένη από την ζεστή πλέον μπύρα που υπήρχε στα ποτήρια των θεατών για πάνω από μία ώρα… Κάπως διαφορετικά είχαμε φανταστεί το βράδυ μας κι έτσι απλά προσπεράσαμε.
Τότε θυμήθηκα το Μυκηνών Γωνία που είχα ακούσει τόσο από φίλους μου όσο κι από τις «σελίδες» του Ask4food.

Κατευθυνθήκαμε προς τα εκεί. Όταν βρεθήκαμε μπροστά του, χαμογέλασα γιατί κάπως έτσι ήθελα να περάσω το βράδυ μου. Τραπεζάκια στον πεζόδρομο, μια μικρή πλατεία σκεπασμένη από ένα καταπράσινο δέντρο κι ένας τοίχος με μερικά graffitis που έμεινα για ώρα να χαζεύω. Λίγο σκληρά και βίαια, αλλά δεν μπορούσα να ξεκολλήσω το βλέμμα μου από πάνω τους (είναι στην καταραμένη πλευρά της φύσης μας και των σκοτεινών ενστίκτων μας, να μας τραβάει και να μας γοητεύει η βία…). Μου θύμισε μικρές πλατείες που συναντάς σε πόλεις όπως η Βαρκελώνη. Διάβασα τα σχόλια της φίλης PONTIKI για την πλατεία και χαμογέλασα γιατί με βρήκαν απόλυτα σύμφωνο. Εμείς όμως σταθήκαμε πιο τυχεροί και η πλατεία ήταν εντελώς άδεια. Ίσως γιατί η ώρα που φτάσαμε ήταν περασμένες 10.

Ανάμεσα στα τραπέζια, υπήρχε και ένα που κάθονταν δύο νεαρά άτομα παίζοντας μουσική. Ένας νεαρός με μία κιθάρα και δίπλα του μία κοπελιά. Ούτε μικρόφωνα, ούτε υπερβολές, ούτε κορώνες και λαρυγγισμοί. Δύο ωραίες και δροσερές φωνές που τραγουδούσαν σε χαμηλούς τόνους εξαιρετικές μελωδίες βασισμένες κυρίως στο ελληνικό ρεπερτόριο αλλά που και που και μερικά τραγούδια με αγγλόφωνο στίχο. Κάποια στιγμή, μια μεγάλη παρέα έκανε παραγγελιά το «βάλε το κόκκινο φουστάνι». Μέσα από κάποια μυστική συνωμοσία, αρχίσαμε όλοι να το σιγοτραγουδάμε και να συμμετέχουμε. Πραγματικά το απόλαυσα.

Μετάνιωσα που δεν τους έστειλα κάποιο κέρασμα, αλλά πρόσεξα ότι μόλις τους είχε στείλει μια άλλη παρέα και ίσως να ήταν υπερβολή. Πάντως φεύγοντας τους ευχαρίστησα μέσα από την καρδιά μου.
Πραγματικά εάν δεν υπήρχε κάποιο πταίσμα σχετικά με την αντιμετώπιση του χώρου, θα τους είχα βάλει 4 γιατί είναι ακριβώς το στυλ του χώρου που αγαπώ. Το πταίσμα είχε να κάνει με την καθαριότητα του χώρου. Καταλαβαίνω ότι πρόκειται για έναν δημόσιο δρόμο και μια επίσης δημόσια πλατεία.

Όμως από τη στιγμή που έχεις αποφασίσει να στήσεις την επιχείρησή σου εκεί, θα πρέπει την ώρα που ετοιμάζεις τα τραπέζια σου (αλλά και καθ όλη τη διάρκεια της βραδιάς) να φροντίζεις τον χώρο. Σαφώς δεν με ενθουσιάζει η ιδέα να τρώω μερικά μέτρα μακριά από πεταμένα πλαστικά ποτηράκια, χαρτοπετσέτες και μεταλλικά κουτάκια μπύρας. Το service τους πέρασε και ξαναπέρασε πάνω από μία πλαστική μπλε σακούλα που βολόδερνε ανάμεσα στα τραπέζια, έρμαιο του αέρα που φύσαγε εκείνο τα βράδυ. Δηλαδή πόσο δύσκολο θα ήταν να σκύψουν να τη μαζέψουν? Επειδή είδα ότι οι ιδιοκτήτες είναι νέα παιδιά, είμαι σίγουρος ότι θα τσεκάρουν τις σελίδες του Ask4food και θα δουν αυτό το σχόλιό μου που παραθέτω ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΑ και ΜΟΝΟ. Αν διαθέσουν λίγο χρόνο γι αυτό, το κέρδος τους θα είναι υπερπολλαπλάσιο…
Μας εξυπηρέτησαν δύο νεαροί.

Ο ένας πιο χαμηλών τόνων και ο άλλος πιο ενθουσιώδης και νευρώδης (με την καλή την έννοια). Ίσως το πιο γρήγορο service που έχω δει στη ζωή μου!!! Πραγματικά όλα έγιναν σε χρόνους που δεν έχω ξαναδεί. Από το στρώσιμο του τραπεζιού, το ψωμί και το νερό σε κανάτα, μέχρι τον λογαριασμό (με απόδειξη) και την πληρωμή του. Κι όλα αυτά με ευγένεια και χαμόγελο.

Πιο πολύ μιλήσαμε με τον νεαρό που μας πήρε παραγγελία. Ήταν κοινωνικός και άνετος. Απ’ ότι μας είπε ήταν ιδιοκτήτης (ή συνιδιοκτήτης), οπότε υπήρχε ένας λόγος παραπάνω να δείχνει περισσότερη αγάπη και φροντίδα σε αυτό που έκανε. Μας παρουσίασε και κάποια πιάτα ημέρας που είχαν εκτός καταλόγου. Μια τύπου τηγανιά που όμως δεν είχε ετοιμαστεί σε τηγάνι, οπότε και ήταν πολύ πιο ελαφριά. Αν και μας δελέασε πολύ ο τρόπος που μας την παρουσίασε (φαίνονταν να είναι πολύ σίγουρος για το πιάτο που είχαν ετοιμάσει), εμείς είχαμε πάει για κυρίως για το ουζάκι και κάνα μεζεδάκι. Έχω μείνει όμως με την εντύπωση ότι ήταν λάθος μας που δεν ακολουθήσαμε την πρότασή του…

Πήραμε μία μικρή ποικιλία κρεάτων και μια αλοιφή.
Η μικρή κρεατοποικιλία, δεν ήταν καθόλου μα καθόλου μικρή (στα 12 ευρώ). Είχε μπριζολάκια χοιρινά, λουκάνικο, μπιφτεκάκια και κοτόπουλο φιλέτο. Επίσης είχε μια πραγματικά πικάντικη τυροκαυτερή, άψογα ξεροψημένα, αλάδωτα πιτάκια, ντοματούλα και αγγουράκι. Από αυτά ξεχώρισα τα μπριζολάκια και τα μπιφτεκάκια που ήταν νοστιμότατα, καλοψημένα και ζουμερά. Το κοτόπουλο είχε υπερβολικά πολλή ρίγανη και μάλλον είχε ψηθεί με αυτή με αποτέλεσμα να πικρίσει λίγο. Σε γενικές γραμμές, ήταν μια αξιοπρεπέστατη ποικιλία και σε γεύση και σε ποσότητα. Από αυτό συμπεράναμε ότι και τα υπόλοιπα πιάτα τους θα πρέπει να είναι εξίσου περιποιημένα και ήταν κρίμα που δεν πεινάγαμε περισσότερο για να δοκιμάσουμε και κάτι άλλο.

Η αλοιφή ήταν ένα είδος χτυπητής τυροσαλάτας, λιγότερο πικάντικη από την τυροκαυτερή κι έδειχνε να είναι δική τους κι όχι ετοιματζίδικη. Αν δεν κάνω λάθος, είχε μια κοκκινωπή χροιά και υποθέτω ότι είχε ή γλυκό κόκκινο πιπέρι ή γενικώς κάτι που σχετίζονταν με πιπεριά. Επίσης η ποσότητα ήταν άκρως ικανοποιητική και έδενε απόλυτα με τα κρεατικά που είχαμε παραγγείλει. Η τιμή της στα 3 ευρώ.
Στον κατάλογό τους είδα πολλά ενδιαφέροντα πιάτα. Υπήρχαν και με βάση το κρέας και με βάση τα θαλασσινά. Την επόμενη φορά θα αφεθώ περισσότερο στις υπόλοιπες προτάσεις τους και θα ακολουθήσω τυχόν πιάτα που θα έχουν ετοιμάσει εκτός καταλόγου. Μακάρι να είμαστε μεγάλη παρέα για να δοκιμάσω όσο το δυνατόν περισσότερες γεύσεις τους.

Θα ξαναπάω κι αν μείνω επίσης το ίδιο ικανοποιημένος, θα το κάνω στέκι μου για βράδια που θα θέλω να περάσω ήρεμα κάπου στα στενά του κέντρου.
Ένα μεγάλο μπράβο σε αυτή τη προσπάθεια και ένα συγνώμη για την μικρογκρίνια μου για τον χώρο, η οποία ελπίζω να αποτελέσει λάκτισμα για την βελτίωση τους.

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 10%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια