Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ινδία - Πατήσια, Αθήνα
Ιουν
26
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
-

Ήμουν αρκετά διστακτική γι’ αυτή την επίσκεψη όχι για το τελικό αποτέλεσμα στην κατηγορία φαγητό, καθώς οι λιγοστές κριτικές από έμπιστους φίλους ήταν αυτές που μου κίνησαν άλλωστε το ενδιαφέρον, αλλά γιατί συνήθως είμαι αρκετά επιφυλακτική απέναντι σ’ αυτού του είδους τα συνοικιακά έθνικ εστιατόρια κυρίως λόγω χώρου-ατμόσφαιρας.

Συνήθως αποπνέουν… μια μιζέρια να το πω; Κάτι αρκετά κιτς για το δικό μου γούστο; Κάποιες φορές και ενδοιασμούς σε θέματα υγιεινής…κάτι τέλοσπαντων που ούτε με τραβάει για να μπω, ούτε με κρατάει στον χώρο για πολύ.

Τελικά η εμπειρία μας στο ABC Indian restaurant, ήταν αρκετά καλή και άκρως διασκεδαστική θα έλεγα.

Ημέρα Παρασκευή περί ώρα 7 το απόγευμα, 2 άτομα ψάχνουμε στην Αχαρνών το συγκεκριμένο μαγαζί που βρίσκεται κατεβαίνοντας προς κέντρο μετά τον ηλεκτρικό σταθμό Κάτω Πατησίων στο αριστερό χέρι, μετά την Wind. /Tα δέντρα, η μεγάλη τέντα, το περίπτερο και ο κόσμος δεν το κάνει ευδιάκριτο. Εν τω μεταξύ στην περιοχή υπάρχουν πολλά Ινδικά μαγέρικα όπως ακριβώς διαγώνια απέναντι, οπότε όποιος το επισκεφθεί θα πρέπει να σιγουρευτεί ότι πρόκειται γι’ αυτό. Η αρχική μας σκέψη ήταν ότι αν ήταν χάλια (για τα γούστα μας) σαν χώρος, θα παίρναμε πακέτο.

Κατά την είσοδο όμως, αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα ότι πρόκειται -ευτυχώς- για ένα κ α θ α ρ ό εστιατόριο, από την βιτρίνα με τα φαγητά και τα μπαχαρικά στα βαζάκια σε παράταξη και την ανοιχτή κουζίνα πίσω μέχρι και τον υπόλοιπο χώρο που έμοιαζε με μια απλή ταβέρνα. Εντάξει τώρα βέβαια ταβέρνα με 2 τεράστιες τηλεοράσεις προηγμένης τεχνολογίας για να παίζουν όλη την ημέρα…Bollywood δεν υπάρχει, αλλά αφού μ’ αυτά διασκεδάζουν αυτοί οι άνθρωποι τι να κάνουμε;; Ρίξαμε κι εμείς το γέλιο μας μ’ αυτά που βλέπαμε. Ήταν σαν να είχαμε μπροστά μας τον Σταμάτη Γαρδέλη σε ταινία του 80 να δίνει παράσταση! Βέβαια κάποια στιγμή ήμουν στο όριο να ουρλιάξω από αυτές τις φωνές που νιαούριζαν στ’ αυτιά μου συνεχώς…!

Υπάρχει και επάνω όροφος που μας είπαν ότι μπορούσαμε να καθίσουμε. Σε επίσκεψή μου στις τουαλέτες που βρίσκονται στον επάνω όροφο, είδα αυτή την αίθουσα, που είχε διαφορετικό ύφος όμως. Χαμηλότερος φωτισμός, δεξιά μπαρ για ποτό, με μηχανή και για καφέ, τσάι κτλ. Μια φωτιζόμενη επιγραφή πάνω από την γυάλινη πόρτα, σαν κι αυτές που είχαν οι παλιές pub που έγραφε “sport bar”…δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει ο ποιητής (?) αλλά anyway. Και μια κυρία ντυμένη με μια κόκκινη τοπική ενδυμασία που μάλλον σέρβιρε. Πολύ cult όλο αυτό το σκηνικό…και σίγουρα δεν ήταν χώρος για φαγητό! Στην πόρτα ήταν κολλημένο κι ένα χαρτί που έλεγε Bollywood Show Saturday 13th June…γίνεται δουλίτσα εκεί όχι αστεία!

Συμπτωματικά επρόκειτο απ’ ότι κατάλαβα εκ των υστέρων, για το Σάββατο που το επισκέφθηκε η φίλη evispir η οποία προφανώς είχε την ίδια άποψη για τον συγκεκριμένο χώρο, γι’ αυτό και μεταφέρθηκε με την παρέα της στην κάτω αίθουσα τελικά για φαγητό. Οι τουαλέτες αν και παλιές, ήταν καθαρές.

Στην εξυπηρέτηση ένας νέος άντρας καθαρός, καλοντυμένος και μοντέρνος, ο οποίος απ’ ότι κατάλαβα μιλούσε τα καλύτερα Ελληνικά απ’ όλους. Πρόθυμος να μας εξυπηρετήσει και να μας ενημερώσει για τα φαγητά.

Τα μάτια μας είχαν γουρλώσει μπροστά στα βουνά από διαφόρων ειδών πολύχρωμα ρύζια που υπήρχαν, τις φάβες, τα μαγειρευτά και τις σούβλες με κοτόπουλα, φτερούγες, μοσχάρι, αρνί, παϊδάκια κ. ο. κ…!!! Από μέσα 3-4 άτομα ψήστες οι περισσότεροι με καπέλα (όχι όλοι).

Δεδομένου ότι μετά είχαμε μάθημα, δεν θέλαμε να υπερβάλουμε στην παραγγελία μας, οπότε για τα δεδομένα μας περιοριστήκαμε σε πραγματικά ελάχιστα πιάτα. Την είχα ψυλλιαστεί και για τα καυτερά που γενικά βαραίνουν το στομάχι, κι έτσι απεδείχθη σοφή επιλογή.

Δεν ξέραμε τι να πρωτοεπιλέξουμε, γιατί μας φαίνονταν όλα λαχταριστά. Ειδικά το ρύζι με τις σταφίδες και τα κάσιους, που όμως μας απέτρεψε ο σερβιτόρος να το συνοδεύσουμε με το φαγητό μας, γιατί μας είπε ότι είναι γλυκό και το σερβίρουν στο τέλος μετά το γεύμα. Κακώς βέβαια τον ακούσαμε γιατί ήταν εξαιρετικό και θα ταίριαζε άνετα (για τα δικά μας πάντα γούστα) σε συνδυασμό με τα φαγητά που επιλέξαμε, κι ας ήταν καυτερά.

Επιλέξαμε μετά από πολύ σκέψη στα παρακάτω:

- Κοτόπουλο τίκκα που η μερίδα έχει 2 μεγάλες σούβλες με πράσινη (προσοχή καυτερή) πιπεριά, ντομάτα ψητή και πολύ λίγες πατάτες τηγανητές, οπότε θεωρήσαμε υπερβολή να πάρουμε 2 μερίδες (δηλαδή 4 σούβλες). Αυτά αν κατάλαβα καλά, είναι προψημένα και μόλις δοθεί η παραγγελία τελειώνει το ψήσιμο στη σχάρα. Το κοτόπουλο ήταν πολύ γευστικό.

- Ρύζι με πολλά μπαχαρικά που δεν μπόρεσα να τα ξεχωρίσω όλα (προφανώς πολλά από αυτά δεν τα γνωρίζω κι όλας) και αρωματικά μεταξύ αυτών και το αγαπημένο κάρδαμο. Ελαφρώς καυτερό κι αυτό…πάρα πολύ νόστιμο!

- Φάβα (Dal) μαγειρευτή με κόλιανδρο ε ξ α ι ρ ε τ ι κ ή!!! Καλή μερίδα, σαν να είναι κυρίως, όχι σαν ορεκτικό. Καμιά σχέση με την δική μας που σερβίρεται σαν αλοιφή. Όπως είναι η φάβα σε κομματάκια (που μοιάζει με την χοντρή φακή στο σχήμα), με αρωματικά φουλ, αρκετά πικάντικη σε ανεκτά επίπεδα αρκεί… να ΜΗΝ κάνετε το λάθος και βάλετε στο στόμα σας αυτά τα σκούρα πραγματάκια που μοιάζουν στο τελείωμα με την μακρόστενη πιπεριά. Εγώ το έβαλα και προσπάθησα να το μασουλήσω καλά-καλά για να δω τι είναι…μπα! Δεν τρωγόταν, ήταν σκληρό το κέλυφος. Συνέχισα το φαγητό μου ανυποψίαστη. Έχετε ακούσει αυτό που λένε: “Αύριο κλαίνε”;;; Εγώ έκλαψα…πολύ!!! Ήταν κόκκινο πιπέρι…!!!

Κι όπως την πέφτω στις (κερασμένες) πίτες για να “σβήσω” αυτές οι έρημες τσουρούφλαγαν…ό, τι είχαν βγει από τη φωτιά. Πίνω ένα ποτήρι νερό αλλά τι να σου κάνει; Δεν φεύγει αυτή η κάψα του πιπεριού με το νερό.

Βλέπω τον σερβιτόρο και μας φέρνει επίσης κερασμένο ένα πιάτο με ένα αραιό ντιπ γιαουρτιού, με δυόσμο (νομίζω και μέντα) Raita λέγεται. Εδώ είμαστε λέω, επιτέλους θα δροσιστούμε λίγο. Την πέφτω σ’ αυτό με μανία…σβήνω…για δευτερόλεπτα και μετά…ξανανάβω…όχιιιι…. καυτερό κι αυτό!

Και στο σημείο αυτό μου λύνεται η απορία γιατί με το που καθίσαμε προσγειώθηκε στο τραπέζι μας (πάλι κερασμένη) μια Ελληνικότατη σαλατούλα με ροδέλες ντομάτας, μαρουλάκι, αγγουράκι (ευλογημένο), και ελίτσες. Εδώ είμαστε λέω, δεν γίνεται να καίει και η ντομάτα με το αγγούρι.

Νομίζω ότι ο ένας ψήστης (ο ψηλός κύριος μέσα δεξιά), πρέπει σίγουρα να γέλαγε μαζί μας. Χαλάσαμε 2 πακέτα χαρτοπετσέτες, γιατί από την καούρα τρέχανε οι μύτες μας, λες και τρώγαμε καυτή σούπα κατακαλόκαιρο. Ευτυχώς που με πρόλαβε ο σερβιτόρος να μην ακουμπήσω την πιπεριά του κοτόπουλου, γιατί ούτε ο ίδιος λέει δε μπορεί να την φάει. Θα την έτρωγα κι αυτή γιατί νόμιζα πως ήταν αυτές οι πράσινες οι γλυκές. Καταλαβαίνετε βέβαια ότι το στομάχι μου με αυτά τα ολίγα μεν, καυτερά δε, είχε γίνει τούμπανο!

Λοιπόν συνοψίζω για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Το φαγητό που δοκιμάσαμε ήταν εξαιρετικό. Δεν ήταν υπερβολικά καυτερό, απλά εγώ είχα την ατυχία από άγνοια, να βάλω στο στόμα μου το κόκκινο πιπέρι οπότε μετά δε μπορούσα να συνέλθω. Ακόμα και το κοτόπουλο από την πλευρά που ακουμπούσε στην καυτερή πιπεριά έπαιρνε την κάψα και επιβάρυνε την δική μου. Διαφορετικά θα ήταν ανεκτό.

Έχουμε σταμπάρει για την επόμενη φορά αρκετά άλλα πιάτα μεταξύ αυτών και την κρέμα φάβας με το κοτόπουλο, καθώς και το μοσχάρι στο μαντεμένιο σκεύος με την ψάθα απ’ έξω που έτρωγαν κάποιοι δίπλα μας.

Το νερό που μας έφεραν εμφιαλωμένο, ζητήσαμε να αντικατασταθεί με κανάτα και μας είπαν ότι δεν το χρεώνουν!

Παραγγείλαμε 3 ουσιαστικά πιάτα που ήταν σαν μερίδες αξιοπρεπέστατες και γευστικότατες ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΕΡΑΣΑΝ ΑΛΛΑ 5 ΕΠΙΠΛΕΟΝ…!!!
Ήρθαν συνολικά κερασμένα: δύο μεγάλες πίτες λεπτές και ωραία ψημένες, μετά μια πίτα nan επίσης μεγάλη συμπαθητική, όχι τόσο λεπτή όσο αυτές που έχω δοκιμάσει σε άλλα Iνδικά, η σάλτσα γιαουρτιού-δυόσμου (Raita), η (Ελληνική) σαλάτα, το γλυκό θεσπέσιο ρύζι με τις σταφίδες και τα κάσιους που μας έφεραν όταν τελειώσαμε το φαγητό μας και τέλος ένα πιάτο με 3 ευμεγέθη γλυκά, αυτά τα γνωστά τοπικά με την καρύδα. Σημειώστε ότι αυτό το τελευταίο γλυκό σε όποιο Ινδικό εστιατόριο κι αν έχουμε φάει, το φέρνουν με το δελτίο και σε μέγεθος κορόμηλου.

Όλα τα παραπάνω με μια κόκα κόλα, στο αστρονομικό ποσό των 13,50€ ΣΥΝΟΛΟ για 2 άτομα!!! Νομίζω ότι είναι ο μικρότερος λογαριασμός που έχω ποτέ πληρώσει, με τα περισσότερα κεράσματα που έχω ποτέ δεχθεί. Ακόμα και σε σουβλατζίδικο να καθίσουμε, περισσότερα πληρώνουμε.

Πιστεύω πολύ απλά ότι κάποιοι εστιάτορες οι οποίοι με καθόλου ευκαταφρόνητους λογαριασμούς από τους πελάτες τους, τσιγκουνεύονται να κεράσουν μια μπύρα ή φέρνουν ένα γλυκό με 17 κουτάλια για να φάνε 5-6 νοματαίοι, θα πρέπει να ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΜΑΘΗΜΑΤΑ από αυτούς τους ταπεινούς ανθρώπους που προσφέρουν τίμια την δουλειά τους με απόλυτο σεβασμό στον πελάτη, στις δύσκολες ημέρες που διανύουμε.

Τα λόγια είναι περιττά…Προτείνεται!

ΥΓ.: Κατά την διάρκεια του γεύματός μας, το μαγαζί σχεδόν γέμισε από διαφόρων εθνικοτήτων κόσμο, πολλοί εξ αυτών με τις οικογένειές τους, μεταξύ των οποίων και αρκετοί Έλληνες ποικίλων ηλικιών.

ΥΓ2: Ο φίλος World θα το εκτιμούσε ιδιαιτέρως πιστεύω...