Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μοντέρνα κουζίνα - Βουλιαγμένη - Καβούρι, Αθήνα
Ιουν
29
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
-

-Κύριε πρέσβη μας κακομαθαίνετε ήταν η αρχική προσέγγιση. Μετά άλλαξε σε, μήπως είσαι εσύ ο πρώτος υπερτυχερός του joker που ψάχνει να βρει όλη η Ελλάδα;

-Η προσέγγιση της γυναίκας μου, όταν της ανακοίνωσα ότι έκλεισα τραπέζι στο MALABAR, για τις ημέρες βραβευμένης γαστρονομίας 2015, που διοργανώνει το αθηνόραμα.

Την διαβεβαίωσα ότι ούτε επάγγελμα άλλαξα (καλό θα ήταν αλλά τεχνικά είναι αδύνατο) και δεύτερο και σημαντικότερο, που τέτοια κ... φαρδία να μας τύχει ο πρώτος αριθμός του joker. Με τα τυχερά παιχνίδια γενικά δεν το έχω, οπότε ξέχασε το καλύτερα.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά. Δύο upscaled, prestige εστιατόρια σε διάστημα λιγότερο του μηνός, δεν ακούγεται και άσχημα. Κάτι σαν το back to back του Ολυμπιακού στην Euroleague, τις σεζόν 2012 και 2013 ένα πράγμα. Άσε που ''εξιλεώθηκα'' και στην γυναίκα μου, διότι τις προηγούμενες 2 χρονιές του θεσμού βραβευμένης γαστρονομίας, μάλλον με ''πήρε ο ύπνος στον πάγκο'', ένα πράγμα σαν τον Ντούσκο Ιβάνοβιτς, τον ex coach του Παναθηναϊκού στο μπάσκετ. Τέλος όμως οι μπασκετικές αναφορές, για αυτούς που ενδιαφέρονται δηλώνω πρώτα απ' όλα Εθνική Ελλάδας. Πάμε πίσω στο MALABAR, το οποίο είναι το θερινό εστιατόριο του ξενοδοχείου The Margi, στην Βουλιαγμένη. Διευκρινίζω για λόγους ακρίβειας, ότι την διάκριση κέρδισε το χειμερινό εστιατόριο BAKU, αλλά στην ουσία πρόκειται για την ίδια επιχείρηση (ίδιος chef και προσωπικό), από την στιγμή που συστεγάζονται στον ίδιο χώρο.

Θα είμαι όπως πάντα ειλικρινής μαζί σας. Το MALABAR ήταν με το ζόρι η 4η για να μην πω η 5η επιλογή μου, σε σύνολο 19 εστιατορίων που συμμετείχαν στην εκδήλωση. Οι 2 πρώτες αποδείχθηκε ότι ήταν sold out από τις πρώτες ώρες(!! ), στην 3η κανένας δεν απαντούσε στο τηλέφωνο και μοιραία συμβιβάστηκα με την 4η, μιας και εκεί βρήκα διαθέσιμο τραπέζι, σε μέρα και ώρα της επιλογής μου.

Τετάρτη 3 Ιουνίου 2015, ώρα 20:00, άτομα 2, με κράτηση που προηγήθηκε κάτω από τις συνθήκες που περιγράφηκαν. Όπως και στο VEZENE επέλεξα την ''πρώτη βάρδια'', καθόσον η υπεύθυνη κρατήσεων με ενημέρωσε ότι το εστιατόριο εφαρμόζει σχετική πολιτική.

Ο χώρος με μια λέξη είναι Ο Ν Ε Ι Ρ Ε Μ Ε Ν Ο Σ. Ο χώρος του εστιατορίου μπορεί να μην έχει θέα στον κόλπο της Βουλιαγμένης και το ηλιοβασίλεμα, αλλά αν υπάρχει γούστο, αρμονία και ισορροπία στο στήσιμο της διακόσμησης, η θάλασσα και η δύση του ηλίου, μάλλον περιορίζονται σε ρόλο ''κομπάρσου'' (ξέρω ότι θα ακουστεί λίγο hard core), προοριζόμενα μόνο για Ιάπωνες τουρίστες στην Σαντορίνη. Το όλο set up είναι ο ορισμός του καλαίσθητου ατμοσφαιρικού lounge, ένα στυλ ιδιαίτερα αγαπητό σε εμένα, αλλά και σε πολλούς άλλους, από τα τέλη της δεκαετίας του 1990.

Αφήνεις την ματιά σου να περιπλανηθεί τριγύρω και δεν ξέρεις τι να πρωτοκοιτάξεις. Στην περίμετρο του ξενοδοχείου, τα πεύκα από την νότια πλευρά, μαζί με τα ''κυπαρισσοειδή'' τύπου Λέιλαντ από την πλευρά του δρόμου, σχηματίζουν ένα όμορφο φράκτη, ο οποίος φιλτράρει τον ούτως ή άλλως χαμηλό θόρυβο της οδού Λητούς, με την εικόνα από τα περιποιημένα αναρριχώμενα φυτά (βουκαμβίλιες), να συμπληρώνει αρμονικά την πρασινάδα.

Στο κέντρο του χώρου, όλες τις εντυπώσεις κλέβει η σωστά φωτισμένη πισίνα, με αυτό το μεθυστικό σμαραγδί-γαλάζιο χρώμα να σε ταξιδεύει σε μέρη ονειρεμένα. Δεξιά και αριστερά της πισίνας, γκρουπάκια από κρεβάτια αποικιακού στυλ, με καλαίσθητα μπεζ υφάσματα, μαξιλάρες, ανεμίζοντα πανιά, μεγάλα φανάρια με κεριά, όμορφα πορτατίφ, ωραίοι φωτιζόμενοι καθρέπτες, φροντίζουν το (νοερό) ταξίδι να συνεχίζεται χωρίς σταματημό. Πάνω και κάτω της πισίνας, το σκηνικό ολοκληρώνεται με το χώρο του μπαρ από την μια πλευρά και τον χώρο του εστιατορίου από την άλλη. Τα τραπέζια προσεκτικά τοποθετημένα, με λιτή, διακριτική και ενδιαφέρουσα art de la table.

Χώρος μαγικός, νομίζεις ότι είναι προέκταση κινηματογραφικής ταινίας, με το αυτονόητο lounge μουσικό χαλί (τι άλλο;) στην τέλεια ένταση, θα σε ταξιδέψει μακριά από τις έννοιες της καθημερινότητας. Πιστέψτε με, ότι ακόμη και αν περιγράφω τον χώρο για άλλες δύο σελίδες, είναι πρακτικά αδύνατο σας ''μεταφέρω'' εκεί. Κάντε ένα κόπο και μπείτε στο site του ξενοδοχείου, δείτε μερικές φωτογραφίες και πιστεύω ότι θα αντιληφθείτε τα λεγόμενα μου. Πολλά μπράβο στον διακοσμητή σας, κύριοι ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου.

Το service είναι και εδώ υπόθεση νεαρών ατόμων. Στην είσοδο, επειδή σίγουρα θα πάτε με το αυτοκίνητο σας, θα σας υποδεχθεί ευγενέστατος νεαρός (valet parking), ο οποίος με την σειρά του θα σας παραδώσει στην χαριτωμένη και καλοντυμένη hostess, υπεύθυνη επί των κρατήσεων.

Οι αρκετοί σερβιτόροι και σερβιτόρες, εδώ είναι ντυμένοι στα λευκά, γενικά τα καταφέρνουν καλά στο έργο τους. Θα αντιμετωπισθείτε με ευγένεια, διακριτικότητα και υπάρχει καλή κατάρτιση επί του μενού. Λείπει όμως αυτό το κάτι παραπάνω που θα κάνει την διαφορά, το χαμόγελο και η ''πελατοκεντρική προσέγγιση'', που περιμένω από νέους ανθρώπους. Ο chef και αυτός νεαρός και φέρελπις, με καλές περγαμηνές στο cv του, αποδεικνύει ότι δεν κέρδισε τυχαία την τιμητική διάκριση του περιοδικού, που διοργάνωσε τον υπόψη θεσμό γαστρονομίας.

Η κάρτα του menu είναι πολύ ενδιαφέρουσα, με σύγχρονη Μεσογειακή κουζίνα, ισορροπημένη σε ποικιλία και σε πολύ λογική έκταση. Παρά το γεγονός ότι είναι συγκρατημένης έκτασης, θα βρείτε σίγουρα πολλές προτάσεις που θα αποσπάσουν την προσοχή σας. Η κάρτα του κρασιού σωστά επιλεγμένη, με νορμάλ αλλά και ακριβότερες τιμές. Οι τιμές όπως είναι αναμενόμενο, λόγω περιοχής, ''τσιμπάνε αρκετά'' και σε μια τυπική παραγγελία 2 ατόμων με ένα νορμάλ μπουκάλι κρασιού, θα υπολογίσετε ότι (τουλάχιστον) ένα ''πράσινο'' (όπως θα έλεγε και η Ντάλια του παρά 5), θα ''απογειωθεί'' από το πορτοφόλι σας ή την πιστωτική σας κάρτα.

Άξια μνείας είναι και η Margi farm, μια ιδιόκτητη φάρμα 20 στρεμμάτων στα Καλύβια, από την οποία το εστιατόριο προμηθεύεται τα οπωροκηπευτικά και κάποια άλλα προϊόντα, για δική του χρήση.

Εμείς πήγαμε με συγκεκριμένο μενού 3 πιάτων, κόστους 25€ ανά άτομο. Το μενού προσφερόταν στο 50% της κανονικής τιμής, όπως συνέβαινε και στα υπόλοιπα εστιατόρια, που συμμετείχαν στο θεσμό των ημερών γαστρονομίας του αθηνοράματος. Στο τραπέζι μας παρέλασαν με την εξής σειρά:

-Καλαθάκι με ωραίο ψωμάκι 2 τύπων, συνοδευόμενο από ντιπάκι ταραμοσαλάτας, λίγο άτονο.

-Κριθαρότο με σπαράγγια, jamon iberico bellota και φλέικ παρμεζάνας. Παρουσίαση εξαιρετική, σε ένα εντυπωσιακό σερβίτσιο στο χρώμα της άμμου. Από εκεί και πέρα αρκετά μεγάλη ποσότητα, μάλλον ασυνήθιστη για τέτοιο resto, σωστό χύλωμα, αλλά λίγο άτονη και επίπεδη η γεύση του πιάτου, χωρίς να εισπράξω καμία σπιρτάδα από το jamon και την παρμεζάνα ή κάποιο άλλο ''μυστικό'' συστατικό. Ένα άρτιο πιάτο που μπορεί να γίνει πολύ καλύτερο.

-Σολωμός με μπρόκολο ποσέ, τριμμένο αβγοτάραχο και sauce hollandez με ντομάτα και φρέσκια ρίγανη. Παρουσίαση υψηλού επιπέδου σε ένα εντυπωσιακό σερβίτσιο, το οποίο αυτή τη φορά είχε το χρώμα του μαντεμιού. Ο σολωμός ένα καλοδιαλεγμένο κομμάτι, ψημένο στο point, η sauce hollandez εξαιρετική και διαφορετική θα έλεγα. Το τριμμένο αβγοτάραχο, παρότι υπήρχε σε ικανή ποσότητα στο πιάτο, περιέργως δεν το ''απογείωσε'' γευστικά. Παρόλα αυτά, το πιάτο κινήθηκε σε πολύ ανώτερο επίπεδο από το προηγούμενο και σχεδόν άγγιξε το άριστα.

-Και φθάνουμε στο επιδόρπιο το οποίο ήταν το καλύτερο σημείο της βραδιάς. Τριλογία σοκολάτας με μους, παγωτό και γκανάς σοκολάτας. Δεν ήθελα να τελειώσει ποτέ, κάθε είδος ήταν καλύτερο από το προηγούμενο. Παρουσίαση ενδιαφέρουσα και πολύ πρωτότυπη, σε ένα κομμάτι καλογυαλισμένου λευκού μάρμαρου!!

-Ένα μπουκάλι λευκό κρασί ΚΤΗΜΑ ΑΛΦΑ μαλαγουζιά στα 25€. Εδώ είχαμε το πιο σημαντικό φάουλ της βραδιάς. Ο σερβιτόρος μας το παρουσίασε με όλη την προβλεπόμενη τυπολατρία επίδειξης της φιάλης και μου έβαλε να δοκιμάσω μια μικρή ποσότητα στο ποτήρι μου. Ως εδώ όλα καλά. Η πρώτη έκπληξη ήταν η διαπίστωση ότι το μπουκάλι βρισκόταν σε θερμοκρασία δωματίου. Όταν το επισήμανα στον σερβιτόρο, αυτός έδειξε να αιφνιδιάζεται και αντί να μου προτείνει τοποθέτηση της φιάλης σε σαμπανιέρα (όπως και τελικά έγινε κατόπιν παράκλησης μου) και εκεί να κλείσει το θέμα, δυστυχώς τα ''έκανε θάλασσα''. Μου πρότεινε λύση επιπέδου μπακαλοταβέρνας, δηλαδή να μας φέρει παγάκια για να βάζουμε στο ζεστό λευκό κρασί!! Ήταν σίγουρα μια άτυχη στιγμή, ίσως να οφείλεται σε απειρία του σερβιτόρου, αλλά για ένα εστιατόριο αυτού του επιπέδου είναι απλά ανεπίτρεπτο. Δυστυχώς ο νεαρός ''κρέμασε'' το κατά τα άλλα καλό service του εστιατορίου και αυτός είναι και ο κύριος λόγος που θα βαθμολογήσω αυστηρά με 2.

Επικουρικά θα πω ότι σε ένα εστιατόριο ξενοδοχείου, όπου η πλειοψηφία των πελατών είναι Αμερικανοί τουρίστες, δεν μπορεί να υπάρχει προσωπικό με γνώσεις Αγγλικών τύπου Βαμβακούλα και Καραγκούνη (ξέρετε me foul? you foul? Because?). Ίσως υπερβάλω λίγο, αλλά τα Αγγλικά της χαριτωμένης σερβιτόρας του παρακείμενου τραπεζιού, η οποία εξυπηρετούσε Ελληνοαμερικανούς τουρίστες, οι οποίοι ζητούσαν τις τυπικές πληροφορίες της περιοχής, ήταν φτωχά και ανεπαρκή.

Check please
Με απόδειξη στα 79€. Για την κανονική τιμή (εκτός προσφοράς) προσθέστε άλλο ένα ''πορτοκαλί''.

Κατέληξα ότι:
Βλέπετε ότι έκρινα το MALABAR πολύ αυστηρά, όπως εξάλλου επιτάσσει ένα prestige εστιατόριο, το οποίο απαιτεί από ένα ζευγάρι, να καταθέσει τουλάχιστον ένα ''πράσινο''. Αυτό δεν σημαίνει ότι το MALABAR είναι ανεπαρκές, το αντίθετο. Για το περιβάλλον τα είπαμε ονειρικό, μαγευτικό, θα σε ταξιδέψει μακριά εκτός Ελλάδας, πολύ καλύτερα από το Discovery channel. Η κουζίνα έχει πολύ καλά γονίδια, γενικά ο chef το ''έχει'' και μόλις διαβεί αυτό το σκαλί της ''ατονίας'' που διέκρινα ότι υπάρχει, το άριστα είναι στο τσεπάκι του. Για το νεανικό service επίσης τα είπαμε, λίγο περισσότερο χαμόγελο, μια πιο ισορροπημένη προσέγγιση προς τον πελάτη και φυσικά μακριά από λάθη όπως αυτό με το κρασί και όλα θα πάνε καλά.

To make a long story short, παρόλα τα λαθάκια που προανέφερα, γενικά πέρασα μια υπέροχη χαλαρή βραδιά, έφαγα καλά, πλήρωσα λογικά και επέστρεψα σπίτι μου χαρούμενος. Έκανα το μοιραίο λάθος και άνοιξα την TV. Επανήλθα στην σκληρή πραγματικότητα. Η Ελλάδα (ευτυχώς) ακόμη ''υπήρχε'' και διαπραγματεύονταν με αυτούς τους ''βρυκόλακες'', που θέλουν να μας πιούν το αίμα.

Άραγε για πόσο ακόμη θα υπάρχει; ''Ξαναγύρισα νοερά'' πίσω στο MALABAR. Οι ''ζωντανές'' εικόνες του, μου δίνουν κουράγιο για το ''αύριο'' που μας περιμένει.