Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Ψυρρή - Μοναστηράκι, Αθήνα
Αυγ
24
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
1-9

Τήν ικανοποίηση από έναν χώρο εστίασης, (οποιασδήποτε κατηγορίας), νομίζω ότι τήν αντιλαμβάνεσαι πάντοτε μετά το φαγητό και με αυτό το κριτήριο τα πράγματα στο "Παραδοσιακό" είναι απλά: Την ώρα πού σηκώνεσαι από την καρέκλα για να συνεχίσεις την βόλτα σου στο κέντρο ή να επιστρέψεις σπίτι σου, δύο μέρη στο σώμα σου νοιώθουν ευτυχή: Το πρώτο είναι η τσέπη σου, καθώς είναι ελάχιστες οι φορές σ΄αυτήν την πόλη πού μπορείς να πετύχεις το περιβόητο value for money στον καλύτερο δυνατό βαθμό. Και το δεύτερο είναι το στομάχι σου, καθώς όσο και να φας, όσο και να ξεπεράσεις τα όρια σου, δεν υπάρχουν "παρενέργειες" ή άλλα προβλήματα που γεννιούνται συνήθως από ζητήματα στην ποιότητα τού φαγητού ή την καθαριότητα.

Ας πάρω τα πράγματα από την αρχή.

Είναι αλήθεια ότι πρωτοπήγα στο "Παραδοσιακό" όσο ακόμη στεγαζόταν στο παλιό, μικρό, (μα πολύ μικρό και χωρίς τουαλέτα.. ) κατάστημα, το βρήκα από ένα λάθος στον δρόμο πού έπρεπε να πάρω και ο πολύς κόσμος πού περίμενε για τραπέζι με υποψίασε για μία διαφορετική ποιότητα και συμπεριφορά. Λοιπόν, από τότε πηγαίνω σχετικά τακτικά, έχω κάτσει και στο νέο μαγαζί, συζήτησα για λίγο κάποτε και με έναν από τούς ιδιοκτήτες, (Κώστας νομίζω.. ) και ιδού μία συνολική άποψη:

Ο νέος χώρος στην οδό Κολοκοτρώνη καταπολέμησε όλα εκείνα πού στην "τρύπα" τής οδού Βασιλικής είχαν αρχίσει να γίνονται κάπως ενοχλητικά, όπως η έλλειψη τουαλέτας, το κατηφορικό και στενό πεζοδρόμιο, η αναμονή για τραπέζι - τώρα πια τραπέζι βρίσκεις σχεδόν αμέσως ακόμη και σε ώρα αιχμής, οι τουαλέτες όποτε πήγα ήσαν καθαρές και τον χειμώνα δεν είσαι αναγκασμένος να δέχεσαι τίς στάλες από την βροχή την ώρα πού τρώς. Η διακόσμηση απλή, σχεδόν αδιάφορη, σε ένα στύλ παλαιάς ταβέρνας, όμως κατά ένα περίεργο τρόπο η μεγάλη σάλα κάτω (υπάρχει και αίθουσα επάνω, κάπως πιο απομονωμένη.. ), δεν δημιουργεί εκείνη την ψυχρή ατμόσφαιρα που συναντάμε συνήθως σε οικογενειακές ταβέρνες. Σ΄αυτό συντελεί και ένα αδιάκοπο πήγαινε έλα τού κόσμου, η ψιλοκουβέντα με τούς ιδιοκτήτες, η περατζάδα τής Κολοκοτρώνη και πρόσωπα πού σε αντίθεση με την γενική μιζέρια και κατήφεια συνήθως είναι χαμογελαστά και χαλαρωμένα.

Όμως σε ένα τέτοιο μαγαζί δεν πας ούτε για τούς πίνακες στους τοίχους, ούτε για δημόσιες σχέσεις, εκεί πού κρίνεται το "Παραδοσιακό" είναι πρωτίστως η ποιότητα και ποσότητα τού φαγητού πού προσφέρει σε σχέση με τό κόστος και αυτό είναι πράγματι το πιο δυνατό, το πιο απόλυτο χαρακτηριστικό του. Must φυσικά η χοιρινή μπριζόλα γεμάτη από τηγανητές (φρέσκες πλέον.. ) τηγανητές πατάτες. Νομίζω το καλύτερο πιάτο του, με διαφορά από τα υπόλοιπα. Εάν πάτε για πρώτη φορά και θέλετε να έχετε την απόλαυση τής παρθενικής επαφής με ότι πιο νόστιμο και χορταστικό, προτιμήστε μία χοιρινή μπριζόλα, μία χόρτα (εξαιρετικά όποτε τα βρείτε.. ) και για όσους αντέχουν τα καυτερά μία τυροκαυτερή (σε ποσότητα πού θα ζήλευαν οι περισσότερες ταβέρνες και νεοταβέρνες.. ).

Δεν είναι ότι τα καλαμάκια, τα μπιφτεκάκια και άλλα πιάτα δεν είναι καλά, αλλά η χοιρινή ξεχωρίζει, πάντα στο ίδιο τεράστιο μέγεθος και πάντα με μία αξιοθαύμαστη σταθερότητα στην γεύση. Για να μην αναφέρομαι μόνο στα θετικά, τήν τελευταία φορά πού πήγαμε "αλλαξοπιστήσαμε" και παραγγείλαμε κοτόπουλο, νομίζω πως είναι από τα νέα πιάτα πού προστέθηκαν. Δεν μπορώ να πώ ότι ενθουσιάστηκα, πολύ συμβατικό, πολύ στεγνό, τίποτε το ιδιαίτερο. Διατηρώ μία επιφύλαξη καθώς δεν έχω δοκιμάσει δεύτερη φορά. Από τα καλύτερα τού μαγαζιού εκείνη η μισή φραντζόλα πού έρχεται ανοιγμένη στα δύο, ψημένη στα κάρβουνα, γεμάτη από λάδι, ρίγανη και αλάτι (θα μού πείτε, σιγά το σημαντικό.. κι όμως κάποια φορά πού τόλμησα να το ζητήσω σε άλλο ψητοπωλείο, αντιμετώπισα "μούτρα" και ειρωνεία.. )

Για τήν εξυπηρέτηση: Γρήγορη, φιλική έως εκεί πού πρέπει, (δεν καταντά δηλαδή ενοχλητική ή ανόητη.. ), ο σερβιτόρος θα ανταλλάξει δυο κουβέντες χαλαρές, ένα αστείο, ένα χαμόγελο, θα σε ενημερώσει για τυχόν μαγειρευτά και θα σε προστατεύσει από υπερβολές - κάθε φορά πού παραγγέλνουμε επιπλέον πατάτες, δίνουμε μάχη για να τίς φέρει...

Είχαμε ένα ταβερνείο κάποτε στο χωριό μου με τόσο οικονομικές τιμές, που έφτανες να αναρωτιέσαι μήπως αξίζει να καταργήσεις το μαγείρεμα και να τρώς κάθε μέρα έξω. Υπερβολικό βέβαια, αλλά παρόμοια είναι η αίσθηση και στο "Παραδοσιακό" την ώρα τού λογαριασμού. Δεν είναι μόνο η μεγάλη μπριζόλα των 6,5 ευρώ, καθώς το σύνολο των τιμών στα πιάτα έχει μία αναλογικότητα και ποτέ δεν νιώθεις ότι πλήρωσες κάτι υπερτιμημένο ή ότι το μαγαζί εκμεταλλεύεται την μεγάλη του δημοφιλία (οι τιμές στο νέο μαγαζί έμειναν ακριβώς οι ίδιες με το παλιό.. ).

Χρειάζεται πραγματικά προσπάθεια από ένα άτομο ή τεράστιο στομάχι για να ξεπεράσει κανείς τα δέκα ευρώ, μαζί με τα ποτά, μαζί και με μία σαλάτα δίπλα στο μεγάλο πιάτο. Να σημειώσω εδώ ότι οι περισσότεροι παίρνουν χύμα κρασί σε παραλλαγές, δεν μπορώ να πω ότι πρόκειται για νέκταρ, αλλά συνοδεύει αξιοπρεπώς το φαγητό στις ίδιες χαμηλές τιμές. Πηγαίνω πάντα με τήν σύντροφό μου και πάντοτε ο λογαριασμός κυμαίνεται από 14 έως 20 ευρώ το πολύ, χωρίς καμία παραχώρηση σε εκείνα που θέλουμε να παραγγείλουμε (η όρεξη και τα κιλά μας βρίσκονται στον μέσο όρο.. ).

Tip: Όταν τελειώσετε το φαγητό σας, πείτε ειλικρινά την γνώμη σας στους ιδιοκτήτες, έχω βάσιμες υποψίες ότι την λαμβάνουν υπόψη.

Μικρή παρατήρηση, την έχω πεί και στους ίδιους: Πολύ σωστή η αλλαγή από προτηγανισμένη σε φρέσκια τηγανητή πατάτα, αλλά προσωπικά θα τις ήθελα λίγο πιο καλοψημένες και τραγανές. Τελείως υποκειμενικό βεβαίως βεβαίως.. Δυστυχώς έχω να πάω εδώ και δύο μήνες και δεν έχω διαπιστώσει ακόμη αν άλλαξε κάτι σ΄αυτό..

Συμπέρασμα: "Το Παραδοσιακό" αποτελεί μία από τις πιο έντιμες προτάσεις στο κλεινόν άστυ, όπου ακόμη και εάν έχεις κάποιες μικροπαρατηρήσεις, τελικά δεν δίνεις σημασία, μπροστά στην προσπάθεια πού κάνουν οι άνθρωποι εκεί για να διατηρήσουν ποιότητα, ποσότητα και τιμές στο καλύτερο δυνατό επίπεδο. Νιώθεις ότι τα χρήματα σου πιάνουν τόπο και με το παραπάνω, φεύγεις τόσο χορτασμένος πού γλυτώνεις και το βραδινό και ποτέ δεν αντιμετωπίζεις άσκημη συμπεριφορά ή αδιαφορία.

Σε καταστήματα gourme έχω πληρώσει μία μικρή περιουσία και δεν έχω βρεί ούτε το ένα δέκατο από όλα αυτά. Αλλά τελικά βέβαια όπως είπα και στήν αρχή, το θέμα δεν είναι σε ποια κατηγορία κατατάσσεται το εστιατόριο, το ζήτημα είναι ο επαγγελματισμός του και ο σεβασμός στον πελάτη.

Υστερόγραφο: Δεν έχω πάει στο "Παραδοσιακό" μετά τις αυξήσεις στο ΦΠΑ, οπότε καλού κακού συμβουλευθείτε τον κατάλογο, ίσως κάτι να έχει αλλάξει, ελπίζω μικρό και αμελητέο..