Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Βαρυμπόμπη, Αθήνα
Σεπ
01
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
-

Τέλη Αυγούστου στην Αθήνα, βαρεμάρα και απραξία τα τυπικά συναισθήματα που βιώνει κάποιος σε μια μισοάδεια μεγαλούπολη. Βάζουμε τα παραπάνω στο ''μπλέντερ'' μαζί με ένα ελαφρύ κρυολόγημα που εισέπραξα από την αλόγιστη χρήση του A/C, αναμειγνύουμε με τις γνωστές θλιβερές πολιτικό-οικονομικές εξελίξεις, πασπαλίζουμε με λίγη εσάνς από τις επικείμενες εκλογές και σαν αποτέλεσμα ψάχνω εναγωνίως έναν τρόπο να κάνω restart.

Ευτυχώς οι καλοί φίλοι του ask4food που παρέμειναν ''συγγραφικά ενεργοί'' όλο το καλοκαίρι και η επανεμφάνιση μερικών ''εξαφανισμένων'' όπως ο μοναδικός Dorfmeister, μου έδειξαν τον ασφαλή δρόμο προς την ''απόδραση''. Είχα και κάποιες (λίγο) παλιότερες επισκέψεις για τις οποίες δεν έγραψα κριτική και ναμαστε λοιπόν ξανά επί το συγγραφικό έργο, λίγο πριν την έναρξη της νέας γαστρονομικής σεζόν 2015-2016.

Εξοχικό κέντρο Άγιος Μερκούριος ΙΙ. Δεν ακούγεται λίγο old school; Μάλλον ναι θα πει κάποιος. Και όμως η υπόθεση γευσιγνωσία στην Ελλάδα δεν ήταν πάντα ή μοριακή κουζίνα, το fusion, το sushi, και οι λοιπές 100 κατηγορίες και υποκατηγορίες χώρων εστίασης, που μας έχουν πλημμυρίσει κυρίως τα τελευταία 20 χρόνια. Κάποτε τα πράγματα ήταν απλά και ξεκάθαρα, σχεδόν crystal clear. Σουβλατζίδικο, ψησταριά, κοσμική ταβέρνα και εξοχικό κέντρο και τα αντίστοιχα σε ψαροθαλασσινά, αυτά περιελάμβανε το Ελληνικό σύστημα εστίασης τις δεκαετίες '70 και '80. Οι δρόμοι και τα μεταφορικά μέσα ήταν ακόμη πενιχρά και μερικές εξοχικές ταβέρνες όπως η εξεταζόμενη, ήταν πάντα μια ευκαιρία εκδρομής και απόδρασης από το κλεινόν άστυ.

Πρωτομαγιά, Παρασκευή 1 Μαΐου 2015, ώρα 17:00, άτομα 2, σε ''εκδρομική'' διάθεση στην περιοχή Βαρυμπόμπης-Πάρνηθας, μαζί και κάποιες χιλιάδες συμπολιτών μας, που είχαν ακριβώς την ίδια ιδέα με εμάς. Τι πρωτότυπο!!

Δύο ήταν οι βασικοί λόγοι της επιλογής μας. Ο πρώτος ένα απίστευτο μποτιλιάρισμα που αντιμετωπίσαμε στους πρόποδες της Πάρνηθας (στο ύψος του εστιατορίου) και ο δεύτερος η διάκριση που έλαβε το εστιατόριο, σε πρόσφατο διαδικτυακό διαγωνισμό, για τα καλύτερα παϊδάκια της Αθήνας και περιχώρων.

Ο χώρος είναι αυτό που κάποιος περιμένει. Σχετικά απεριποίητος ο χώρος του μικρού πάρκινγκ, μέτριος ο εξωτερικός χώρος, και συμπαθητικός ο εσωτερικός χώρος. Μου θύμισε μια βελτιωμένη εκδοχή αυτού που είναι γνωστό ως χάνι με συμπαθητικές πινελιές ''χωριάτικης'' διακόσμησης, με το μεγάλο τζάκι, τα γεωργικά εργαλεία, τα καντάρια και τα υφαντά, σε μια αρμονική συνύπαρξη. Το δάσος της Πάρνηθας και η ανεμπόδιστη θέα θα σε αποζημιώσουν με το παραπάνω και θα βάλουν την τελική πινελιά στο όλο concept.

Η εξυπηρέτηση μέσα στον κακό χαμό που γινόταν, ήταν για σεμινάριο. Στο δίωρο που καθίσαμε σχεδόν ποτέ δεν νιώσαμε παραμελημένοι ή άνευ προσοχής. Η ξανθιά κυρία (πιθανόν ιδιοκτήτρια) πήρε σε εύλογο χρόνο την παραγγελία μας, η δε άφιξη των πιάτων που θα αναφερθούν παρακάτω ήρθε σε σωστούς χρόνους. Στο service δεν ήταν πολλοί, νομίζω τρία άτομα, αλλά αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, ήταν ότι το προσωπικό έβγαζε μια απίστευτη ηρεμία, σιγουριά και αυτοπεποίθηση στις κινήσεις του, σαν να μας έλεγε με τον τρόπο του, ''ηρεμήστε απολαύστε την θέα και το δάσος και τα υπόλοιπα αφήστε τα σε εμάς''. Περίμενα την γνωστή υστερία αλαφιασμένου προσωπικού ταβέρνας τις γνωστές αργίες και αντ' αυτού τα πράγματα πήγαν ανέλπιστα πολύ καλύτερα.

Στο τραπέζι μας:
-Μια αξιοπρεπής αγγουροντομάτα.

-Μια μερίδα τηγανιτές πατάτες. Καλοτηγανισμένες, χειροποίητες, μερίδα για δύο άτομα plus, τα σκουροφέραμε να τις τελειώσουμε.

-Μια σταβλίσια μοσχαρίσια μπριζόλα. Βάρος περίπου στα 600 γρ. Εξαιρετικά ζουμερή, το κρέας και το λιπάκι της έβγαζαν μια ενδιαφέρουσα γεύση, ανώτερη της τυπικής ταβερνίσιας μοσχαρίσιας μπριζόλας. Εντάξει μπορεί να μην ήταν τέλεια σιτεμένη, αλλά μας την έφεραν medium όπως ακριβώς την παραγγείλαμε και ήταν σωστά αρτυμένη.

-Μισό κιλό αρνίσια παιδάκια. Αυτά που διακρίθηκαν στον διαδικτυακό διαγωνισμό. Ψημένα στο point, σωστά κομμένα ως προς την αναλογία λίπους κρέατος, πέρασαν με επιτυχία το γνωστό test της ''κίνησης φυσαρμόνικα''. Την αμαρτία μου θα την πω, μπήκα στον πειρασμό για repeat, αλλά κάτι το δρομολόγιο της επιστροφής, κάτι η ''food police'' που καραδοκούσε δίπλα, οι σκέψεις απλά έμειναν σκέψεις και επανήλθα στην τάξη.

-Είμαστε σε κρεατοταβέρνα και αυτό που (σχεδόν) έκλεψε τις εντυπώσεις, σας το άφησα για το τέλος, παρότι σερβιρίστηκε πριν τα κρέατα. Μιλάω για το extra large τυροπιτάρι, με ζυμάρι από ψωμί και γέμιση γενναίας δόσης φέτας, το οποίο σίγουρα αξίζει την προσοχή σας. Άψογα προετοιμασμένο, έφτασε καυτό και αχνιστό στο τραπέζι μας, προκαλώντας μας (λόγω μεγέθους) αμηχανία, διότι ακολουθούσαν και τα κρέατα. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!!

-1 κιλό αξιοπρεπές χύμα κόκκινο κρασί.

Check please
Στα 50€ με αναλυτική απόδειξη. Ίσως λίγο τσιμπημένα θα μπορούσε να πει κάποιος.

Κατέληξα ότι:
Αποτελεί μια αξιόλογη ευκαιρία απόδρασης, τόσο για το χειμώνα όσο και για το καλοκαίρι. Η περιοχή, λόγω του δάσους της Πάρνηθας, των πρώην βασιλικών κτημάτων Τατοΐου και της εξαιρετικής θέας, είναι πολύ ενδιαφέρουσα, συγκρινόμενη με άλλες ''κρεατοπιάτσες'', όπως Βάρη, Καλύβια, κ. λ. π. Μπορεί από το μενού να απουσιάζουν τα hard core κρεατικά (σούβλα, κοκορέτσι, κοντοσούβλι, κ. λ. π), αλλά οι υφιστάμενες επιλογές είναι ποιοτικά προσεγμένες και θα σας αποζημιώσουν για τα χιλιόμετρα που θα γράψετε μέχρι να φτάσετε εκεί.