Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Σουβλάκι & Σχάρα - Ν. Ερυθραία, Αθήνα
Σεπ
09
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
1-9

Από τότε πού θυμάμαι τον εαυτό μου, θυμάμαι και μία υπερβολική ταχύτητα σε όλα. Άγχος στήν δουλειά, άγχος στις μετακινήσεις, άγχος για τήν επιβίωση. Και ένα ρολόι να τρέχει με ταχύτητες ασύμβατες με τούς ανθρώπινους ρυθμούς. Μπορεί να μένω στα βόρεια προάστια, αλλά δυστυχώς δεν ανήκω σε εκείνους πού έχουν λυμένο το οικονομικό πρόβλημα κι αυτή είναι μία κατάσταση που χειροτέρεψε τα τελευταία χρόνια.

Μέσα σ' αυτήν τήν κάπως μελαγχολική κατάσταση, όλοι μας προσπαθούμε να βρούμε μικρές οάσεις και διαλείμματα από μία καθημερινότητα πιεστική και οπωσδήποτε το φαγητό κατά μόνας, αλλά κυρίως με παρέα, είναι μία διαφυγή, μία χαλάρωση. Παρόλα τα προβλήματα, ποτέ δεν έκρινα ένα εστιατόριο μόνο από τίς τιμές του - ήμουν έτοιμος να πληρώσω ένα λογικό "καπέλο" προκειμένου να ξεφύγω δυο ώρες, να απολαύσω χαλαρά ένα νόστιμο πιάτο ή ένα ποτήρι κρασί. Ακόμη περισσότερο, είμαι έτοιμος να συμβιβαστώ με ένα μέτριο φαγητό, μια αστοχία στο service, μια ταλαιπωρία στήν ανεύρεση τραπεζιού.

Ένα πράγμα δεν αντέχω: Να βιώνω πίεση και "υπερβολική ταχύτητα" τήν ώρα ακριβώς πού προσπαθώ να απομακρυνθώ από όλα αυτά, τήν ώρα πού αναζητώ τούς ανθρώπινους, φυσιολογικούς ρυθμούς μου.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Το Peppers ως κάτοικος τής περιοχής το έβλεπα συχνά, αλλά καθώς έχω μεγαλώσει στήν γενιά πού αγάπησε τα κουτούκια και τήν παλιά κλασική ταβέρνα, (με τα θετικά και αρνητικά της), δεν σκέφτηκα ποτέ να δοκιμάσω τα κρεατικά του. Πριν από μία εβδομάδα περίπου "παρασύρθηκα" εκεί από δύο φίλους, μαζί με τα δύο παιδιά τους. Όσο μπορώ πιο σύντομα οι πρώτες εντυπώσεις, με τήν επιφύλαξη βέβαια ότι μία φορά δεν είναι πάντα αρκετή για οριστική και δίκαιη κρίση.

Ο χώρος: Αχανής. Κάθε φορά πού περνούσα από τήν Χαριλάου Τρικούπη, δεν μπορούσα να υποψιαστώ ότι στήν πίσω μεριά υπάρχει ένα μικρό γήπεδο, το οποίο τήν ημέρα πού πήγαμε ήταν και σχεδόν γεμάτο. Οφείλω πάντως να ομολογήσω ότι αν και συνήθως οι τεράστιοι χώροι είναι απρόσωποι και ψυχροί, ο συγκεκριμένος δεν δημιουργούσε παρόμοια αίσθηση. Τα τραπέζια τοποθετημένα σε "απόσταση ασφαλείας", οι καρέκλες αρκετά άνετες.

Το φαγητό: Πήραμε ένα γιαουρτλού κεμπάπ, αρκετές τηγανητές πατάτες με τυρί λόγω παιδιών, μπιφτέκι, καλαμάκια κοτόπουλο, σαλάτες ceasar, μπύρες, ένα κιλό κρασί, δεν πλήρωσα εγώ, αλλά νομίζω ότι ο λογαριασμός ήταν γύρω στα 40 και κάτι. Λίγο πάνω, λίγο κάτω από τόν μέσο όρο, αλλά τίποτε τραγικό. Νερό εμφιαλωμένο χωρίς δυνατότητα επιλογής. Όλα τα πιάτα ικανοποιητικά, από εκείνα πού δεν σε προσβάλλουν, αλλά ούτε και σε απογειώνουν, μία εξαίρεση θα κάνω για το κεμπάμπ πού ήταν πράγματι ιδιαίτερα νόστιμο. Να προσθέσω επίσης ότι τα πιάτα θα μπορούσαν να είναι εμπλουτισμένα με περισσότερα "υλικά τού φτωχού", όπως κρεμμύδι, ντομάτα, πιπεριές ή και δυο τρείς μικρές πιτούλες. Βέβαια αυτό είναι ένα κοινό πρόβλημα στις λεγόμενες νεοταβέρνες: Το πιάτο δεν έχει τίποτε το εμφανώς αρνητικό, αλλά η ποσότητά του είναι μετρημένη, θαρρείς σε ειδικό μετρητή.

Μικρή παρατήρηση: Οι πατάτες, (νόστιμες, τραγανές) θα μπορούσαν να ήταν πιο ζεστές, αλλά εάν δείτε τήν διαδρομή πού πρέπει να διανύσει ο σερβιτόρος για να φτάσει από κουζίνα σε τραπέζια θα καταλάβετε γιατί συνήθως σερβίρονται χλιαρές. Στο τέλος κέρασμα λουκουμάδες, ικανοποιητικοί σε ποσότητα και γεύση, σε μάς ήρθαν ελαφρώς παραψημένοι, αλλά υποθέτω ότι αυτό ήταν τυχαίο..

Εξυπηρέτηση: Όλα τα υπόλοιπα λοιπόν καλά ή ανεκτά, ο χώρος και η κουζίνα δείχνουν πολύ καθαρά και τα πιάτα αξιοπρεπή έως πολύ καλά. Το μεγάλο πρόβλημα για μένα αρχίζει και τελειώνει στο θέμα τού service. Ο πρώτος σερβιτόρος ήρθε για παραγγελία τήν ώρα πού είχα τελειώσει τήν δεύτερη γραμμή τού καταλόγου. Ο επόμενος στήν τέταρτη γραμμή και ο τρίτος αμέσως μετά (στήν ταχύτητα ανάγνωσης είμαι πάνω από τόν μέσο όρο). Ένοιωσα τέτοιο άγχος πού αναγκάστηκα να αντιδράσω με κάποια ένταση - κάτι πού σιχαίνομαι καθώς ξέρω καλά ότι τα παιδιά εκτελούν εντολές. Δυστυχώς όμως δεν ήταν μόνο αυτό, ένας από αυτούς ήταν τόσο ανέκφραστος πού πλησίαζε σε ρομπότ, η δεύτερη έδειχνε εμφανώς τήν ενόχλησή της πού δεν είχαμε διαβάσει τον κατάλογο από το σπίτι και ο τρίτος μάς γύρισε τήν πλάτη εκνευρισμένος πού δεν μπορούσαμε να διαβάσουμε ταχύτερα το menu.

Αν έφαγα καλά; Ναι, δεν έχω κάποιο τραγικό παράπονο. Αν πέρασα καλά; Όχι. Καλό φαγητό πια μπορώ να βρώ τόσο στήν γειτονιά μου, όσο και σε άλλες γωνιές τής Αθήνας.

Εκείνο πού δεν μπορώ πια να βρώ εύκολα είναι ένα αυθόρμητο χαμόγελο, τήν αίσθηση ότι μπορώ να κάτσω σε μια γωνιά χωρίς να έχω άγχος για το εάν ζημιώνεται ο ιδιοκτήτης, τήν αίσθηση ότι το στομάχι μου δεν είναι ο αριθμός τάδε στήν ταμειακή μηχανή μιας μαζικής αλυσίδας. Ξέρω ότι ζητώ πολλά και ότι οι εποχές αλλάζουν..

Όμως όσο μεγαλώνω και η υπερβολική ταχύτητα συνεχίζει να "σημαδεύει" τήν καθημερινότητά μου, αλλάζουν σιγά σιγά και τα κριτήριά μου: Τώρα πιά είμαι έτοιμος να συμβιβαστώ με έναν τσίρο, μία σαλάτα και μία μπύρα - αρκεί όλα αυτά να μού τα σερβίρει ένα πρόσωπο με χαμόγελο, χωρίς γκριμάτσες, νεύρα και άγχος και όλα τα υπόλοιπα που περισσεύουν πια σ΄αυτήν τήν πόλη...