Loader

25 Σεπ 2015

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

“God ordered the world and all things in it, and I ordered a pizza and all things on it. ”, Jarod Kintz

Την τελευταία πενταετία τα εστιατόρια που προσφέρουν «αυθεντική» ιταλική πίτσα αυξάνονται και πληθύνονται. Και το αδυσώπητο ερώτημα προβάλλει επιτακτικά: Ποια είναι η ιταλική πίτσα;

Αυτή που έφαγα στο ταξίδι μου στην Ιταλία;

Εκείνη που έφτιαξε ο ιταλός piazzaiolo από τη Νάπολι υπό την επίβλεψη του σεφ από την Calabria, ο οποίος είχε θητεύσει σε 8 εστιατόρια του Μιλάνου, της Φλωρεντίας και του Παλέρμο, πριν ο έρωτας τον φέρει στην πατρίδα μας; (ερωτικός μετανάστης αυτός.. )

Και αν ναι, τι μας σερβίριζαν επί τόσες δεκαετίες; (πάντοτε επίκαιρο το εν λόγω ερώτημα).

Η πίτσα σπέσιαλ με το διπλό τυρί-ζαμπόν, μπέικον, λουκάνικο, μανιτάρια, πιπεριά, ελιές, κοτόπουλο και μισό κιλό λάδι να διαπερνά οποιοδήποτε εμπόδιο στο διάβα του (ακόμα και το 5 εκατοστών πάχους άνοστο ζυμάρι) θα μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας;

Αυτά τα ερωτήματα στροβιλίζονταν στο μυαλό μου επί αρκετό καιρό και επανήλθαν στη μνήμη μου διαβάζοντας τους αντίστοιχους προβληματισμούς του χρήστη Dorfmeister..

Σύμφωνα με τον ευρύτατα διαδεδομένο ορισμό, η ιταλική πίτσα φτιάχνεται με τυρί μοτσαρέλα και το ζυμάρι της είναι λεπτό (αλήθεια πόσο;). Όμως, το σημαντικότερο γνώρισμά της είναι τα ποιοτικά υλικά, λόγος για τον οποίον απαιτούνται ελάχιστα κάθε φορά (αρκετά μάλιστα ωμά).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Όταν για κάθε υλικό που προσθέτουμε στη μαργαρίτα μας αισθανόμαστε ότι αντί να κερδίζουμε, χάνουμε σε γεύση, έχουμε βρει τον θησαυρό που ψάχναμε!! Η αρμονία των απλών γεύσεων είναι ο αλάνθαστος κριτής της «ιταλικότητας» ή αλλιώς less is more, όπως λένε και στα χωριά της Τοσκάνης.

Ας έρθουμε τώρα και στο συγκεκριμένο εστιατόριο. Βλέποντας τα σχόλια και τη βαθμολογία θεωρώ ότι είναι αρκετά αδικημένο. Ως χώρος ίσως να μην είναι εκείνος τον οποίον θα επιλέγατε για να εντυπωσιάσετε στο πρώτο σας ραντεβού, αλλά σε κάθε περίπτωση η ατμόσφαιρα είναι χαλαρή, ευχάριστη και ενδείκνυται για ένα after shopping τσιμπολόγημα. Η απόσταση μεταξύ των τραπεζιών θα μπορούσε να είναι λίγο μεγαλύτερη, όμως η πλάτη της καρέκλας σας σίγουρα δεν ακουμπάει σε εκείνη του διπλανού τραπεζιού. Για εκείνους που τους αρέσει να χαζεύουν την περαντζάδα υπάρχουν και μπάρες που επιτρέπουν την ενατένιση του χαλανδριώτικου πλήθους συνοδεία φαγητού και ποτού.

Τις τελευταίες φορές που επισκέφθηκα το μαγαζί (δεν ήταν γεμάτο) το σέρβις ήταν ταχύτατο και τα πιάτα ήρθαν στο τραπέζι στους σωστούς χρόνους. Μόλις κάτσετε στο τραπέζι καταφθάνουν ψωμί-κριτσίνια και κάποιο ντιπ (δεν είναι πάντοτε το ίδιο).

Οι τιμές φυσιολογικές: pasta που ξεκινά περίπου από τα 6 ευρώ (η πλειοψηφία κινείται πέριξ των 8) και δεν ξεπερνά τα 10, πίτσες γύρω στα 9, κρασί χύμα λευκό 0,5 l γύρω στα 5, εμφιαλωμένο frascati γύρω στα 11 (συγχωρείστε μου μια μικρή απόκλιση στις τιμές, αλλά δε θυμάμαι και όλον τον κατάλογο).

Γεύση: Η πίτσα είναι πολύ λεπτή, η γεύση που προκύπτει από τον συνδυασμό σάλτσας – μοτσαρέλας όσο ελαφριά πρέπει και παρά το ότι δεν υπάρχει ξυλόφουρνος το τελικό αποτέλεσμα σε αποζημιώνει. Ο κατάλογος των ζυμαρικών είναι μεγάλος και περιλαμβάνει κλασικές γεύσεις (αραμπιάτα, αματριτσιάνα, πέστο κλπ. ) καθώς και πιο ιδιαίτερες (το signature dish του μαγαζιού pasta al macaroni). Από τα ορεκτικά ωραία είναι το zucchini (καπνιστός σολομός με κολοκύθι ωμό μαριναρισμένο σε δυόσμο-λεμόνι), εκείνο με τη μελιτζάνα και το γιαούρτι, όπως επίσης και τα μανιτάρια portobello. Θα μπορούσε βέβαια η ποσότητα των ορεκτικών να είναι κάπως μεγαλύτερη. Τέλος, η πανακότα με σιρόπι τριαντάφυλλο θεωρώ ότι δύσκολα μπορεί να αφήσει κάποιον παραπονεμένο.

Εν κατακλείδι: Από το να βγω για ποτό πληρώνοντας 15-20 ευρώ για δύο κοκτέιλ, απολαμβάνω με αντίστοιχο ποσό εύγευστα πιάτα ιταλικής κουζίνας και το κρασάκι μου σε κομβικό σημείο του Χαλανδρίου.. Και εκεί που μασουλάω αμέριμνος την πίτσα μου, μια φωνή μου ψιθυρίζει: Η pizza alla greca είναι ιταλική για τους Έλληνες και ελληνική για τους Ιταλούς;


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

25 Σεπ 2015

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

“God ordered the world and all things in it, and I ordered a pizza and all things on it. ”, Jarod Kintz

Την τελευταία πενταετία τα εστιατόρια που προσφέρουν «αυθεντική» ιταλική πίτσα αυξάνονται και πληθύνονται. Και το αδυσώπητο ερώτημα προβάλλει επιτακτικά: Ποια είναι η ιταλική πίτσα;

Αυτή που έφαγα στο ταξίδι μου στην Ιταλία;

Εκείνη που έφτιαξε ο ιταλός piazzaiolo από τη Νάπολι υπό την επίβλεψη του σεφ από την Calabria, ο οποίος είχε θητεύσει σε 8 εστιατόρια του Μιλάνου, της Φλωρεντίας και του Παλέρμο, πριν ο έρωτας τον φέρει στην πατρίδα μας; (ερωτικός μετανάστης αυτός.. )

Και αν ναι, τι μας σερβίριζαν επί τόσες δεκαετίες; (πάντοτε επίκαιρο το εν λόγω ερώτημα).

Η πίτσα σπέσιαλ με το διπλό τυρί-ζαμπόν, μπέικον, λουκάνικο, μανιτάρια, πιπεριά, ελιές, κοτόπουλο και μισό κιλό λάδι να διαπερνά οποιοδήποτε εμπόδιο στο διάβα του (ακόμα και το 5 εκατοστών πάχους άνοστο ζυμάρι) θα μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας;

Αυτά τα ερωτήματα στροβιλίζονταν στο μυαλό μου επί αρκετό καιρό και επανήλθαν στη μνήμη μου διαβάζοντας τους αντίστοιχους προβληματισμούς του χρήστη Dorfmeister..

Σύμφωνα με τον ευρύτατα διαδεδομένο ορισμό, η ιταλική πίτσα φτιάχνεται με τυρί μοτσαρέλα και το ζυμάρι της είναι λεπτό (αλήθεια πόσο;). Όμως, το σημαντικότερο γνώρισμά της είναι τα ποιοτικά υλικά, λόγος για τον οποίον απαιτούνται ελάχιστα κάθε φορά (αρκετά μάλιστα ωμά).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Όταν για κάθε υλικό που προσθέτουμε στη μαργαρίτα μας αισθανόμαστε ότι αντί να κερδίζουμε, χάνουμε σε γεύση, έχουμε βρει τον θησαυρό που ψάχναμε!! Η αρμονία των απλών γεύσεων είναι ο αλάνθαστος κριτής της «ιταλικότητας» ή αλλιώς less is more, όπως λένε και στα χωριά της Τοσκάνης.

Ας έρθουμε τώρα και στο συγκεκριμένο εστιατόριο. Βλέποντας τα σχόλια και τη βαθμολογία θεωρώ ότι είναι αρκετά αδικημένο. Ως χώρος ίσως να μην είναι εκείνος τον οποίον θα επιλέγατε για να εντυπωσιάσετε στο πρώτο σας ραντεβού, αλλά σε κάθε περίπτωση η ατμόσφαιρα είναι χαλαρή, ευχάριστη και ενδείκνυται για ένα after shopping τσιμπολόγημα. Η απόσταση μεταξύ των τραπεζιών θα μπορούσε να είναι λίγο μεγαλύτερη, όμως η πλάτη της καρέκλας σας σίγουρα δεν ακουμπάει σε εκείνη του διπλανού τραπεζιού. Για εκείνους που τους αρέσει να χαζεύουν την περαντζάδα υπάρχουν και μπάρες που επιτρέπουν την ενατένιση του χαλανδριώτικου πλήθους συνοδεία φαγητού και ποτού.

Τις τελευταίες φορές που επισκέφθηκα το μαγαζί (δεν ήταν γεμάτο) το σέρβις ήταν ταχύτατο και τα πιάτα ήρθαν στο τραπέζι στους σωστούς χρόνους. Μόλις κάτσετε στο τραπέζι καταφθάνουν ψωμί-κριτσίνια και κάποιο ντιπ (δεν είναι πάντοτε το ίδιο).

Οι τιμές φυσιολογικές: pasta που ξεκινά περίπου από τα 6 ευρώ (η πλειοψηφία κινείται πέριξ των 8) και δεν ξεπερνά τα 10, πίτσες γύρω στα 9, κρασί χύμα λευκό 0,5 l γύρω στα 5, εμφιαλωμένο frascati γύρω στα 11 (συγχωρείστε μου μια μικρή απόκλιση στις τιμές, αλλά δε θυμάμαι και όλον τον κατάλογο).

Γεύση: Η πίτσα είναι πολύ λεπτή, η γεύση που προκύπτει από τον συνδυασμό σάλτσας – μοτσαρέλας όσο ελαφριά πρέπει και παρά το ότι δεν υπάρχει ξυλόφουρνος το τελικό αποτέλεσμα σε αποζημιώνει. Ο κατάλογος των ζυμαρικών είναι μεγάλος και περιλαμβάνει κλασικές γεύσεις (αραμπιάτα, αματριτσιάνα, πέστο κλπ. ) καθώς και πιο ιδιαίτερες (το signature dish του μαγαζιού pasta al macaroni). Από τα ορεκτικά ωραία είναι το zucchini (καπνιστός σολομός με κολοκύθι ωμό μαριναρισμένο σε δυόσμο-λεμόνι), εκείνο με τη μελιτζάνα και το γιαούρτι, όπως επίσης και τα μανιτάρια portobello. Θα μπορούσε βέβαια η ποσότητα των ορεκτικών να είναι κάπως μεγαλύτερη. Τέλος, η πανακότα με σιρόπι τριαντάφυλλο θεωρώ ότι δύσκολα μπορεί να αφήσει κάποιον παραπονεμένο.

Εν κατακλείδι: Από το να βγω για ποτό πληρώνοντας 15-20 ευρώ για δύο κοκτέιλ, απολαμβάνω με αντίστοιχο ποσό εύγευστα πιάτα ιταλικής κουζίνας και το κρασάκι μου σε κομβικό σημείο του Χαλανδρίου.. Και εκεί που μασουλάω αμέριμνος την πίτσα μου, μια φωνή μου ψιθυρίζει: Η pizza alla greca είναι ιταλική για τους Έλληνες και ελληνική για τους Ιταλούς;


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.

Etable

connoisseur

Σάββατο 21 Οκτωβρίου

Γεύση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

Εξυπηρέτηση

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Χώρος

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0

Value for money

Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4

€ / Άτομο

10-16

“God ordered the world and all things in it, and I ordered a pizza and all things on it. ”, Jarod Kintz

Την τελευταία πενταετία τα εστιατόρια που προσφέρουν «αυθεντική» ιταλική πίτσα αυξάνονται και πληθύνονται. Και το αδυσώπητο ερώτημα προβάλλει επιτακτικά: Ποια είναι η ιταλική πίτσα;

Αυτή που έφαγα στο ταξίδι μου στην Ιταλία;

Εκείνη που έφτιαξε ο ιταλός piazzaiolo από τη Νάπολι υπό την επίβλεψη του σεφ από την Calabria, ο οποίος είχε θητεύσει σε 8 εστιατόρια του Μιλάνου, της Φλωρεντίας και του Παλέρμο, πριν ο έρωτας τον φέρει στην πατρίδα μας; (ερωτικός μετανάστης αυτός.. )

Και αν ναι, τι μας σερβίριζαν επί τόσες δεκαετίες; (πάντοτε επίκαιρο το εν λόγω ερώτημα).

Η πίτσα σπέσιαλ με το διπλό τυρί-ζαμπόν, μπέικον, λουκάνικο, μανιτάρια, πιπεριά, ελιές, κοτόπουλο και μισό κιλό λάδι να διαπερνά οποιοδήποτε εμπόδιο στο διάβα του (ακόμα και το 5 εκατοστών πάχους άνοστο ζυμάρι) θα μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας;

Αυτά τα ερωτήματα στροβιλίζονταν στο μυαλό μου επί αρκετό καιρό και επανήλθαν στη μνήμη μου διαβάζοντας τους αντίστοιχους προβληματισμούς του χρήστη Dorfmeister..

Σύμφωνα με τον ευρύτατα διαδεδομένο ορισμό, η ιταλική πίτσα φτιάχνεται με τυρί μοτσαρέλα και το ζυμάρι της είναι λεπτό (αλήθεια πόσο;). Όμως, το σημαντικότερο γνώρισμά της είναι τα ποιοτικά υλικά, λόγος για τον οποίον απαιτούνται ελάχιστα κάθε φορά (αρκετά μάλιστα ωμά).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Όταν για κάθε υλικό που προσθέτουμε στη μαργαρίτα μας αισθανόμαστε ότι αντί να κερδίζουμε, χάνουμε σε γεύση, έχουμε βρει τον θησαυρό που ψάχναμε!! Η αρμονία των απλών γεύσεων είναι ο αλάνθαστος κριτής της «ιταλικότητας» ή αλλιώς less is more, όπως λένε και στα χωριά της Τοσκάνης.

Ας έρθουμε τώρα και στο συγκεκριμένο εστιατόριο. Βλέποντας τα σχόλια και τη βαθμολογία θεωρώ ότι είναι αρκετά αδικημένο. Ως χώρος ίσως να μην είναι εκείνος τον οποίον θα επιλέγατε για να εντυπωσιάσετε στο πρώτο σας ραντεβού, αλλά σε κάθε περίπτωση η ατμόσφαιρα είναι χαλαρή, ευχάριστη και ενδείκνυται για ένα after shopping τσιμπολόγημα. Η απόσταση μεταξύ των τραπεζιών θα μπορούσε να είναι λίγο μεγαλύτερη, όμως η πλάτη της καρέκλας σας σίγουρα δεν ακουμπάει σε εκείνη του διπλανού τραπεζιού. Για εκείνους που τους αρέσει να χαζεύουν την περαντζάδα υπάρχουν και μπάρες που επιτρέπουν την ενατένιση του χαλανδριώτικου πλήθους συνοδεία φαγητού και ποτού.

Τις τελευταίες φορές που επισκέφθηκα το μαγαζί (δεν ήταν γεμάτο) το σέρβις ήταν ταχύτατο και τα πιάτα ήρθαν στο τραπέζι στους σωστούς χρόνους. Μόλις κάτσετε στο τραπέζι καταφθάνουν ψωμί-κριτσίνια και κάποιο ντιπ (δεν είναι πάντοτε το ίδιο).

Οι τιμές φυσιολογικές: pasta που ξεκινά περίπου από τα 6 ευρώ (η πλειοψηφία κινείται πέριξ των 8) και δεν ξεπερνά τα 10, πίτσες γύρω στα 9, κρασί χύμα λευκό 0,5 l γύρω στα 5, εμφιαλωμένο frascati γύρω στα 11 (συγχωρείστε μου μια μικρή απόκλιση στις τιμές, αλλά δε θυμάμαι και όλον τον κατάλογο).

Γεύση: Η πίτσα είναι πολύ λεπτή, η γεύση που προκύπτει από τον συνδυασμό σάλτσας – μοτσαρέλας όσο ελαφριά πρέπει και παρά το ότι δεν υπάρχει ξυλόφουρνος το τελικό αποτέλεσμα σε αποζημιώνει. Ο κατάλογος των ζυμαρικών είναι μεγάλος και περιλαμβάνει κλασικές γεύσεις (αραμπιάτα, αματριτσιάνα, πέστο κλπ. ) καθώς και πιο ιδιαίτερες (το signature dish του μαγαζιού pasta al macaroni). Από τα ορεκτικά ωραία είναι το zucchini (καπνιστός σολομός με κολοκύθι ωμό μαριναρισμένο σε δυόσμο-λεμόνι), εκείνο με τη μελιτζάνα και το γιαούρτι, όπως επίσης και τα μανιτάρια portobello. Θα μπορούσε βέβαια η ποσότητα των ορεκτικών να είναι κάπως μεγαλύτερη. Τέλος, η πανακότα με σιρόπι τριαντάφυλλο θεωρώ ότι δύσκολα μπορεί να αφήσει κάποιον παραπονεμένο.

Εν κατακλείδι: Από το να βγω για ποτό πληρώνοντας 15-20 ευρώ για δύο κοκτέιλ, απολαμβάνω με αντίστοιχο ποσό εύγευστα πιάτα ιταλικής κουζίνας και το κρασάκι μου σε κομβικό σημείο του Χαλανδρίου.. Και εκεί που μασουλάω αμέριμνος την πίτσα μου, μια φωνή μου ψιθυρίζει: Η pizza alla greca είναι ιταλική για τους Έλληνες και ελληνική για τους Ιταλούς;


  • Μόνο ο συντάκτης της κριτικής και ο εκπρόσωπος του εστιατορίου μπορούν να σχολιάσουν μια κριτική.