Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ιταλία - Ν. Ψυχικό, Αθήνα
Οκτ
06
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
-

Εξαιρετικά αφιερωμένο στον Domenico Elezaj (όπου και αν βρίσκεται), αυτόν τον ‘’καλλιτέχνη’’ και executive chef του Casa di Pasta.

Ελλάδα μέσα της δεκαετίας του ’90. Μέρος της ‘’γαστρονομικής αναγέννησης’’ της τότε εποχής, στο Ιταλικό κομμάτι, αποτελεί το θρυλικό Casa di Pasta, για όσους τουλάχιστον είχαν την τύχη και το γνώρισαν. Πιστεύω ότι είναι το εστιατόριο που έμαθε στους Έλληνες ότι Ιταλική κουζίνα δεν είναι η άθλια πίτσα και η ακόμη πιο τρισάθλια λασπιασμένη μακαρονάδα της γειτονικής τους πιτσαρίας. Είχα την τύχη να μυηθώ σε αυτή την πρωτόγνωρη για τα δεδομένα της εποχής εμπειρία και να γνωρίσω υλικά, τεχνικές και συνταγές, οι οποίες έως τότε μας ήταν περίπου άγνωστες. Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια, το Casa di Pasta δυστυχώς ‘’μας αποχαιρέτησε’’ και ισάξιος διάδοχος και φως στην άκρη του τούνελ δυστυχώς δεν έχει φανεί. Στενοχωρήθηκα πολύ όταν έκλεισε, αλλά φρόντισα να διατηρήσω την ανάμνηση ζωντανή.

Τον έχω εκεί στην βιβλιοθήκη του καθιστικού μας και με ‘’κοιτάει’’, όταν παρακολουθώ τηλεόραση. Όχι με τηλεπάθεια, αλλά μέσα από το βιβλίο του που αγόρασε η γυναίκα μου, στην τότε εξωφρενική τιμή των 6.000 δραχμών παρακαλώ. Στο εξώφυλλο φιγουράρει η εμβληματική μορφή του με την άσπρη ποδιά του chef. Με το αριστερό του χέρι κρατάει ένα τηγάνι ‘’στις φλόγες’’ και με το δεξί χέρι καπνίζει μια θηριώδη πουράκλα. Ιταλός παιδί μου το έχει με το στυλ αυτή η χώρα. Άσχετο αλλά θα το πω, τώρα που τον παρατηρώ πιο προσεκτικά, μου φέρνει λίγο προς τον ex coach της Εθνικής ποδοσφαίρου Φερνάντο Σάντος.

Οι συνταγές του βιβλίου, κρινόμενες με τα μέτρα και σταθμά της εποχής ήταν περίπου ‘’ξένη γλώσσα’’. Μετά από αυτό τίποτε δεν ήταν το ίδιο και το αίσθημα της ‘’ανικανοποίησης’’ σε οτιδήποτε Ιταλικό δοκίμασα εντός συνόρων, αποτελεί την συνηθισμένη κατάληξη.

Με αυτές τις γλυκές αναμνήσεις, η άφιξη του PARLO στον γαστρονομικό χάρτη της Αθήνας, δεν θα μπορούσε παρά να με χαροποιήσει. Νομίζω ότι είναι φυσιολογικό κάθε ‘’μακαρονάς’’, να χαίρεται με την άφιξη νέων ‘’Ιταλικών εγχειρημάτων’’, ειδικά όταν αυτά βρίσκονται στην εγγύτερη περιοχή γαστρονομικής δράσης του.

Δεν είχα προσδοκίες ότι θα βιώσω μια εμπειρία επιπέδου Casa di Pasta, αλλά θα ήθελα να αιτιολογήσω την επιλογή του PARLO, παρά την ανυπαρξία σχετικών κριτικών σε άλλους διαδικτυακούς τόπους και τις μόλις δύο κριτικές εδώ στο ask4food. Ο λόγος είναι η πολυτεσταρισμένη γειτονική ΠΙΠΕΡΙΑ, ένα εστιατόριο το οποίο τα τελευταία χρόνια έχω επισκεφθεί πολλές φορές, έχω τραπεζώσει εκεί πολλούς φίλους μου (Έλληνες και ξένους) και βεβαίως ανήκει στους ίδιους ιδιοκτήτες με του PARLO. Οι συστάσεις λοιπόν προϋπάρχουν, είναι όμως αρκετή η επιτυχία ενός μοντέρνου restaurant με βάση τα θαλασσινά, για να εξασφαλίσει ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις επιτυχίας και σε ‘’Ιταλικό έδαφος’’; Η απάντηση δόθηκε σε δύο διαδοχικές επισκέψεις.

Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2015, ώρα 21:00, άτομα 2, χωρίς κράτηση, η πρώτη επίσκεψη και μια εβδομάδα αργότερα την ίδια ώρα η δεύτερη. Κρίνω σκόπιμο να τονίσω, ότι το PARLO δεν δέχεται κρατήσεις (γιατί άραγε;) και για να βρείτε τραπέζι με σχετική άνεση, καλό είναι να προσέλθετε πριν την 21:30.

Ο εσωτερικός χώρος είναι μικρού μεγέθους, συμπαθητικός, πολύ λιτός και από απόψεως διακόσμησης, κινείται στα όρια μεταξύ του minimal και industrial. Δεν έχει και πολλά στοιχεία να αποσπάσουν την προσοχή σου, οπότε θα κάνω highlight στην μεγάλη προθήκη κρασιών, η οποία αναδεικνύεται από τον φωτισμό ενός γλυκού σομόν χρώματος και στις λίγες αφίσες στο αριστερό τμήμα δίπλα στην σκάλα.

Πολύ ξύλο στους τοίχους, αρκετό μαύρο χρώμα ως κοντράστ και συμπαθητικά τραπεζοκαθίσματα με casual art de la table, θα δώσουν τις τελευταίες διακοσμητικές πινελιές, σε έναν χώρο ο οποίος ούτε θα σε ενθουσιάσει, αλλά ούτε και θα σε προβληματίσει. Τώρα το καλοκαίρι παίζει μέσα-έξω, με βασικά πλεονεκτήματα τον συμπαθητικό και σωστά φωτισμένο προαύλιο χώρο και το γεγονός ότι το βράδυ, η οδός Αδριανείου είναι σχετικά ήσυχη ως προς την κίνηση αυτοκινήτων. Και στις δύο επισκέψεις ήταν γεμάτο μέσα-έξω και εντύπωση μου προκάλεσε η (ηλικιακή) πολυσυλλεκτικότητα των πελατών.

Η εξυπηρέτηση είναι copy paste της ΠΙΠΕΡΙΑΣ, για όσους τουλάχιστον την γνωρίζουν. Νεανική, αποτελεσματική, οργανωμένη και σχετικά γρήγορη, λείπει όμως ένα πιο ‘’φιλικό touch’’ με τον πελάτη, γεγονός που θα φέρει και την τέταρτη ντομάτα στην βαθμολογία. Θετική εντύπωση προκαλεί, ότι παρά τον σχετικά μικρό αριθμό τραπεζιών, εξυπηρετούν 3 με 4 σερβιτόροι, ανάμεσα τους και η συμπαθέστατη κοπελίτσα που μας εξυπηρέτησε, ‘’εσωτερική μεταγραφή’’ από την ΠΙΠΕΡΙΑ.

Η κάρτα του menu είναι πολύ σωστά δομημένη, τόσο-όσο, με λίγες προτάσεις σε ορεκτικά και σαλάτες, επαρκείς και ισορροπημένες προτάσεις πίτσας και πάστας και σχετικά λίγες προτάσεις για ριζότο, κρέας και ψάρι. Οι τιμές ‘’ψιλοτσιμπάνε’’, θυμηθείτε ότι βρίσκεται και στα γεωγραφικά όρια του Ν. Ψυχικού και πολλά πιάτα, έχουν ''καβαλήσει'' το ψυχολογικό όριο των 10€.

Την πρώτη φορά δοκιμάσαμε:
-Για καλωσόρισμα ένα καλαθάκι με 3 συμπαθητικά ψωμάκια, χωρίς όμως κάποιο υποστηρικτικό ντιπ, το οποίο θα μας έβαζε ομαλά στο ‘’κλίμα’’ της βραδιάς.

-Πράσινη σαλάτα με ντοματίνια. Απλή και φρέσκια, με μια vinaigrette βελούδινη και καλοδουλεμένη. Μερικές λεπτομέρειες της vinaigrette, όπως η εξαιρετική ποιότητα του ελαιόλαδου και οι σωστές αναλογίες στο seasoning, δεν πέρασαν απαρατήρητες.

-Involtini fritti (τραγανά ρολά) με μανιτάρια και παντσέτα, σε μαγιονέζα τρούφας. Εξαιρετικό από όλες τις απόψεις, γεύση, εκτέλεση, ποιότητα υλικών και food styling.

-Σπαγγέτι καρμπονάρα, με παντσέτα, κολοκυθάκια, αβγό και παρμεζάνα για την γυναίκα μου. Η ποιότητα των πρώτων υλών ήταν εξαιρετική και η ποσότητα υπερεπαρκής. Που θα μπορούσε να βελτιωθεί αυτό το πιάτο; Κατά την γνώμη μου στο al dente και στην πιο brutal γεύση που περιμένεις να βγάλει το αβγό στο πιάτο. Μου φάνηκε λίγο πιο ραφιναρισμένο, πιθανόν καταλληλότερο να καταναλωθεί από Ελληνικούς ουρανίσκους.

-Μαύρα linguini με φρέσκο σολομό, σε κρέμα σαφράν και άνηθο για εμένα. Στο al dente άγγιξε το άριστα, το ίδιο και η ποιότητα των πρώτων υλών, η δε ποσότητα θα έλεγα ότι ‘’φλέρταρε’’ με τα όρια του extra large. Που θα μπορούσε να βελτιωθεί αυτό το πιάτο; Πρώτο και σημαντικότερο έλειπε ο άνηθος (μάλλον τον ξέχασαν), ο οποίος θα μπορούσε να δώσει ένα twist στην γεύση. Δεύτερο και εξίσου σημαντικό, στην ομογενοποίηση των υλικών, η οποία κανονικά έπρεπε να λάβει χώρα στο τηγάνι του chef και όχι στο πιάτο μου. Για να επιτευχθεί το δέσιμο της σάλτσας με την pasta, πέρασα περίπου ένα λεπτό ανακατεύοντας το πιάτο μου. Λεπτομέρειες θα πείτε, κρίνεις αυστηρά, αλλά αυτές συνήθως κάνουν την διαφορά.

-Affogato με παγωτό, τριμμένο φιστίκι Αιγίνης, ανθό αλατιού και espresso. Εξαιρετικό με εναλλαγές γεύσεων, το ιδανικό τελείωμα του δείπνου μας.

-Μισό λίτρο πολύ ευχάριστο χύμα λευκό κρασί Sauvignon Blanc.

Την δεύτερη φορά δοκιμάσαμε:
-Τα ίδια συμπαθητικά ψωμάκια.

-Σαλάτα προσούτο, με ανάμεικτα λαχανικά (πρασινάδες), κρέμα γκοργκοντζόλας, προσούτο και αχλάδι. Πιο περίτεχνη από την σαλάτα που επιλέξαμε την πρώτη φορά, συνίσταται για αυτούς που τους αρέσουν οι γευστικές αντιθέσεις.

-Ριγκατόνι με σαλσίτσια (ιταλικό λουκάνικο), λιαστές ντομάτες και μάραθο για εμένα. Εξαιρετικό σχεδόν άγγιξε το άριστα. Το al dente, η ποιότητα-ομογενοποίηση των υλικών και η ποσότητα ήταν για σεμινάριο.

-Παπαρδέλες με κοτόπουλο, μανιτάρια πορτομπέλλο και κρέμα μαύρης τρούφας για την γυναίκα μου. Ήθελα αυτό το πιάτο για εμένα αλλά καταλαβαίνετε.... στην συνέχεια ποιός το ''βούτηξε''…. Anyway γυναίκα, αφού δοκίμασα σε συγχωρώ. Εξαιρετικό, θα μπορούσα να τρώω αυτό το πιάτο κάθε μέρα, να ''μουγκρίζω'' από ευχαρίστηση και να ταξιδεύω νοερά στην ‘’Ιταλική μπότα’’.

-Και φτάνουμε στο γλυκό με 3 επιλογές, το πολύ καλό Affogato της προηγούμενης φοράς, ένα ''πειραγμένο'' σοκολατένιο tiramisu και την pavlova, η οποία τελικά αποτέλεσε την επιλογή μας. Δεν το μετανιώσαμε ήταν αεράτη, ντελικάτη, με μια κρέμα καταπληκτική. Όμως ένα κλασικό tiramisu δεν θα με χάλαγε καθόλου.

-Μισό λίτρο το ίδιο χύμα λευκό κρασί Sauvignon Blanc.

Check please
Την πρώτη φορά στα 45,38€ (με απόδειξη).

Την δεύτερη φορά στα 41,50€ (επίσης με απόδειξη).

Κατέληξα ότι:
Θα ξεκινήσω λίγο αδόκιμα από την Τζένη, την οποία ‘’πάω με χίλια’’. Σίγουρα θα αναρωτηθείτε, ποια είναι αυτή η Τζένη; Ελάτε βρε που δεν την ξέρετε, αναφέρομαι σε αυτή την τσαχπινούλα, tv πανελίστρια και ρεπόρτερ διαδικτυακού τζερτζελεδιάρικου site. Τζενάκι, όταν ο Domenico μαγείρευε στο Casa di Pasta εσύ το πολύ να πήγαινες νηπιαγωγείο και λογικά αγνοείς την ύπαρξή του. Επειδή το έχεις παρακάνει με τις burger/σουβλακο-δοκιμές και σε έχω κόψει για φαγανό κοριτσάκι, πιστεύω ότι σου αξίζει κάτι καλύτερο. Πρόσφατα είχες κάνει σχετικό αφιέρωμα στην περιοχή, οπότε αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές, παρακαλώ απάντησε στην παρακάτω ερώτηση. Είναι η φάση PARLO; Αν πάλι δεν διάβασες την κριτική μου, εσύ θα χάσεις. Θα συνεχίσεις να τεστάρεις σουβλάκια. Πάμε τώρα στον Domenico.

‘’Μεγάλε’’ Domenico Elezaj, ξέρω ότι είναι πρακτικά αδύνατο να διαβάσεις αυτή την κριτική. Δεν πειράζει, έκρινα σκόπιμο μέσα από αυτή να ‘’υποβάλω τα σέβη μου’’ στον chef και το εστιατόριο, που ουσιαστικά με μύησαν στην πραγματική Ιταλική κουζίνα. Είμαι βέβαιος ότι και οι αναγνώστες του site που τώρα διαβάζουν αυτή την κριτική και σε γνώρισαν στο εστιατόριο στο οποίο μεγαλούργησες, καταλαβαίνουν πολλά και σε θυμούνται με τις ίδιες γλυκές αναμνήσεις. Αυτό που μας απομένει είναι να χρησιμοποιούμε πιο συχνά το βιβλίο σου, μαγειρεύοντας Ιταλικά στο σπίτι. Γυναίκα ακούς; Η ‘’αρπαγή’’ της παπαρδέλας δεν θα περάσει έτσι χωρίς απάντηση!! Και θα κλείσω με το PARLO.

Φυσικά και δεν θα μπω στον πειρασμό να συγκρίνω το PARLO με το Casa di Pasta, κάτι τέτοιο ίσως θα ήταν ‘’ιεροσυλία’’. Το εξαντλητικό test drive σε 2 διαδοχικές φάσεις, έδειξε ότι πρόκειται για μια αξιόλογη casual νέα προσπάθεια, η οποία παρότι βρίσκεται στο πρώτο τρίμηνο λειτουργίας, δείχνει να στέφεται από μεγάλη επιτυχία και εκτιμώ ότι βρίσκεται στο σωστό δρόμο. Πιστεύω ότι έχει όλα τα φόντα για να ικανοποιήσει τους φίλους της Ιταλικής κουζίνας, εάν δουλέψει λίγο περισσότερο στις μικρές αδυναμίες των πιάτων και δώσει σε αυτά μια πιο ενισχυμένη Ιταλική νότα. Αν τα παραπάνω συμβούν, είμαι βέβαιος ότι θα ‘’χτίσει’’ το όνομα και την αντοχή στο χρόνο που έδειξε το ‘’αδελφό μαγαζί’’.

Buon appetito. Salute!!