Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Τοπική ελλ. κουζίνα - Π.Φάληρο, Αθήνα
Νοε
08
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
1-9

Από πού να ξεκινήσω;;

Πραγματικά, δε γνώριζα την ύπαρξη τέτοιου "πιτάδικου" παρότι στην πορεία έμαθα ότι έχει παίξει πολύ στα μέσα μαζικής ενημέρωσης (έντυπα και τηλεοπτικά).
Με προτροπή μιας φίλης, πήγαμε 4 φιλενάδες παρέα μια μέρα μετά τη δουλειά.. μαζευτήκαμε στο κέντρο και κατεβήκαμε στο Π. Φάληρο. Βρήκαμε πολύ εύκολα το μαγαζί και ένα τραπέζι να μας χωράει και εμάς και τις τσάντες μας και τις πίτες που παραγγείλαμε.

Τα τραπέζια είναι στον εξωτερικό χώρο (καλυμμένο γύρω γύρω και από πάνω), σε μέγεθος για καφέ και συνοδευτικό. Στον εσωτερικό χώρο έχει τη βιτρίνα με τις ψημένες πίτες, αλμυρές και γλυκές, τον καταψύκτη με τα ταψιά προς πώληση, μια τουαλέτα και την κουζίνα μέσα σε τζαμαρία. Το 3 στον χώρο είναι γιατί είναι μικρός και φοβάμαι μη δε βρίσκω τραπέζι όποτε πηγαίνω!

Μάθαμε την ιστορία της δημιουργίας του μαγαζιού αυτού από την κοπέλα που με τον αδερφό της έχουν την πλήρη ευθύνη (και πλήρη έλεγχο) και η οποία ζήτησε να της πούμε ό, τι δε μας αρέσει και μας κέρασε και ωραίο ρακομελάκι. Φαίνεται πως έχουν προσπαθήσει πάρα πολύ και θεωρούν ότι έχουν ακόμα πολύ δρόμο μπροστά τους για να εξελίξουν όλο αυτό που επιτυχώς έχουν ήδη φτιάξει.
Και ας προχωρήσω στην παραγγελία μας.. Ξεκινήσαμε με μια ποικιλία πιτών, οι οποίες σερβίρονται σε ξύλινο πλατό, σε ικανοποιητικό μέγεθος (κοβόντουσαν σε 5 καλές πιρουνιές):
1. τυρόπιτα
2. μπατζίνα (στον τόπο καταγωγής μου τη λέμε ζυμαρόπιτα για όποιον γνωρίζει)
3. κοτόπιτα
4. πιπερόπιτα μανιταριών (νομίζω η αγαπημένη μου)
5. κιμαδόπιτα (μαζί με την κοτόπιτα, έρχονται δεύτερες στη σειρά προτίμησής μου)

Συνεχίσαμε στο αλμυρό και πήραμε μία τάρτα μπουγιουρντί (φοβερή) και μία τάρτα με λουκάνικο και πατάτα (μας εξέπληξε το πόσο ταίριαζε η πατάτα σε τέτοια τάρτα). Είχαμε ήδη φουσκώσει, αλλά δεν μπορούσαμε να κρατηθούμε και να μην πάρουμε και γλυκές πίτες.. κι ευτυχώς!!!! Όταν εμφανίστηκαν στο τραπέζι μας η αμυγδαλόπιτα και η φουντουκόπιτα (τσακωνόμασταν για το ποια ήταν η καλύτερη) τα σάλια άρχισαν να τρέχουν! Και για όσους αναρωτιούνται πώς είναι οι γλυκές πίτες με χειροποίητο φύλλο (όπως εγώ), δεν είναι σκεπαστές...

Για όλα αυτά, συνοδευόμενα από νερό και κερασμένο αρωματικό ρακόμελο, πληρώσαμε 29 ευρώ... ναι 29! Και φύγαμε χορτάτες ύστερα από κανά 3ωρο καθισιού! Και μαζί με ένα ταψί πρασόπιτας και οδηγίες ψησίματος για το σπίτι...

Χάλια ήταν, μην πηγαίνετε... μέχρι τουλάχιστον να μεγαλώσει ο χώρος των τραπεζιών!