Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Cafe - Restaurants - Χολαργός, Αθήνα
Νοε
10
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
26-36

What’s on a man’s mind!!!! Αυτή τη φορά στο μυαλό μου έφερναν βόλτα οι ίδιες σκέψεις με τον φίλο Fratello, με διαφορετική αιτιολογία βέβαια. Και τι εννοώ;

Αποφάσισα να μην γράψω κριτική για το event του site μας στο Σούμα Κολοκύθι, για διαφορετικούς λόγους βέβαια από αυτόν και να κινηθώ προς την περιοχή του Χολαργού, στην ανερχόμενη πιάτσα της Μεσογείων.

Προορισμός όπως και του fratello το Τσιπουρίτο, αλλά δυστυχώς το μεσημέρι αναπαύεται. Δεύτερη επιλογή το Θάμα αλλά ατυχήσαμε πάλι διότι έλειπε από το μαγαζί η Μαρία, ψυχή του μαγαζιού. Οπότε η μοίρα μας έφερε στο Μελιτίνι.
Χώρος all day bar restaurant o οποίος εδώ και 2 ½ περίπου χρόνια κατέχει σημαντικό μερίδιο της πιάτσας της Μεσογείων.

Μοιάζει αρκετά με το White spoon του Χολαργού κινούμενο στα ίδια πλαίσια, με βασικές διαφορές τις μεγαλύτερες ηλικίες που μαζεύει και το μενού που εδώ καλύπτει όλες τις απαιτήσεις γεύματος και δείπνου. Το βράδυ γίνεται ένας σχετικός χαμός, τα cocktails και οι δυνατές μουσικές κυριαρχούν στην ατμόσφαιρα και έχει γίνει στέκι από αρκετούς celebrities.

To μεσημέρι κινείται πιο χαλαρά με καφέδες και φαγητό.
Το parking δύσκολο στους γύρω δρόμους και στον παράδρομο της Μεσογείων, αλλά όπως και στο διπλανό Κουκουνάρι μπορείς να βολευτείς στο ΙΑΣΩ που βρίσκεται δίπλα.

Το όνομα προφανώς το έχει πάρει από την Μελιτίνη, την δενδρώδη ή θαμνώδη Αρτεμισία και σημαίνει αυτό που είναι φτιαγμένο από μέλι ή τον γλυκό σαν μέλι.
Ο χώρος είναι λίγο περίεργος, ουσιαστικά είναι μαγαζί μέσα σε μαγαζί. Και τι εννοώ. Εξωτερικά περιβάλλεται από plexiglass τζαμαρία, με πάρα πολλά φυτά και γλαστρούλες που κρύβουν το εσωτερικό. Στα ¾ του μαγαζιού βρίσκονται τα τραπέζια ξύλινα μικρά αλλά και μοναστηριακού τύπου με πολύχρωμες μεταλλικές καρέκλες. Στην μια πλευρά κυριαρχεί η υπερυψωμένη ξύλινη ροτόντα με τα σκαμπό. Στην άλλη πλευρά υπάρχει το ξύλινο πάσο και το μπαρ με την κουζίνα και την βιτρίνα με τα φαγητά της ημέρας.

Ουσιαστικά αυτό αποτελεί ξεχωριστό χώρο αφού το καλοκαίρι ανοίγοντας την οροφή και τις πλευρές, μένει μόνο αυτό και αποτελεί το κυρίως μαγαζί. Τέλος κυρίαρχο στοιχείο παίζει το ξύλο, οι προθήκες με τα ποτά και τα vintage αντικείμενα, ο χαμηλός φωτισμός, οι γλαστρούλες που διακοσμούν το κάθε τραπέζι και τα καλαίσθητα σερβίτσια (μαύρα πιάτα και ωραία μαχαιροπήρουνα). Γενικά θυμίζει περισσότερο bar παρά εστιατόριο.

Η εξυπηρέτηση γίνεται κυρίως από καλλίγραμμες σερβιτόρες –ντάμα σπαθί – Ελληνικής καταγωγής και προελεύσεως, χαμογελαστές, διεκπεραιωτικές, γνώστριες του μενού, έτοιμες να λύσουν τις απορίες και του πιο δύσκολου πελάτη. Παρόν για επικάλυψη είναι και ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού ο οποίος ακούει την άποψη του κάθε πελάτη για αυτά που γεύεται.

Ο κατάλογος αρκετά μεγάλος και κατατοπιστικός. Περιλαμβάνει αρκετά ορεκτικά σαλάτες και ψητά, κάποια πιάτα με ριζότο, ζυμαρικά και πίτσες και μερικά γλυκά. Επίσης υπάρχουν αρκετά πιάτα ημέρας που μπορείς να τα θαυμάσεις στην βιτρίνα μπροστά από την κουζίνα. Κλασσική Ελληνική δημιουργική κουζίνα με gourmet πινελιές.

Από ποτά, αρκετές μπύρες και κρασιά χύμα και εμφιαλωμένα και πολλά cocktails για after action review ή το βράδυ για σκέτο action.
Από ορεκτικά δοκιμάσαμε τις χεράτες τηγανιτές πατάτες με φουλ τριμμένη μυζήθρα και ρίγανη. Γευστικές χρυσαφένιες, κομμένες χοντρά σε country style αλλά 5,5 ευρώ για πατάτες θεωρείται too much.
Στη μέση βάλαμε και τα λαζάνια με σπανάκι και τυριά σουφλέ. Πολύ καλό το μιξάρισμα του σπανακιού με την φέτα αλλά ήταν η γεύση που κυριαρχούσε, καλύπτοντας τόσο το ζυμαρικό, όσο και τα υπόλοιπα τυριά του πιάτου που είχαν γίνει μια crispy άμορφη μάζα και δεν καταλάβαινες τί έτρωγες.

Σαλάτα υπερπαραγωγή, με φρέσκα λαχανικά ρόκα και σπανάκι, κομμάτια αχλαδιού, μεγάλη ποσότητα από λωρίδες προσούτο, φιλέ αμύγδαλο, ψημένο μανούρι, λουσμένο με vinaigrette μπαλσάμικο και μέλι. Ωραία παρουσίαση και φοβερή γεύση.
Μπιφτέκι μοσχαρίσιο σχάρας, τεράστιο, συνοδευόμενο από ρόκα με flakes παρμεζάνας και τηγανιτές πατάτες. Θεωρώ ότι το συγκεκριμένο πιάτο αν δεν είχε την πρασινάδα θα θύμιζε μπιφτέκι σε χασαποταβέρνα. Ζουμερό και καλοψημένο με κυρίαρχο τον κιμά μεν, επίπεδη γεύση δε.

Χοιρινό φούρνου με λαχανικά πολύ καλό πιάτο, 3 μεγάλες φέτες σωστά ψημένου και μαριναρισμένου χοιρινού με εκπληκτικά ψημένα και γευστικά κρεμμύδια, κολοκυθάκια και καρότα. Πολύ καλό πιάτο που ανήκε στα ημερήσια πιάτα, άξιος ο μάγειρας.
Στην αρχή ήρθε ψωμί (3 φέτες), από γνωστή αλυσίδα της περιοχής και εμφιαλωμένο bottle of water. Μάλλον έχουν αλλάξει κάποια πράγματα από την επίσκεψη της evi’s, όπως φυσικά και οι τιμές. Το ψωμί για την ιστορία χρεώθηκε 1,3 ευρώ per person, σκέτη κοροϊδία.

Στο τέλος κερασμένα ένας εσπρέσο και ένα μπανόφι αξιόλογο αλλά μέχρι εκεί.
Ο λογαριασμός μαζί με το tip ανήλθε στο ποσό των 55 ευρώ, αρκετά υψηλό για αυτά που φάγαμε τόσο γευστικά όσο και ποσοτικά.
Άσχημη εντύπωση μου έκανε το κάπνισμα των θαμώνων, που γίνεται απροκάλυπτα στον χώρο. Σίγουρα το μαγαζί είναι ψηλοτάβανο και δεν μένει η μυρωδιά στα ρούχα. Αυτή η κατάσταση κάποτε θα πρέπει να σταματήσει. Δεν μπορεί σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες να απαγορεύεται εδώ και πολλά χρόνια αλλά στην Ελλάδα να κοροϊδευόμαστε.

Στο δια ταύτα, καλό το Μελιτίνι αλλά μόνο για βράδυ και ειδικά για drink και socializing. Για φαγητό θεωρώ ότι υπάρχουν άλλες οικονομικότερες και γευστικότερες επιλογές στην περιοχή.