Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ελληνική κουζίνα - Μαρούσι, Αθήνα
Νοε
09
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
-

ΑΝΕΤΟΝ. Θα μπορούσε να είναι η ονομασία ενός θεάτρου, ή μιας καφετέριας ή ακόμη και ενός επαρχιακού ζαχαροπλαστείου στα mid 50's-60's. Τότε ακόμη η ονομασία μιας επιχείρησης δεν είχε εξελιχθεί σε ''επιστήμη'', όπου ένα ''πιασάρικο'' όνομα, θεωρείται περίπου το starting point της επιτυχίας μιας νέας επιχείρησης.

Παρόλα αυτά, ο εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενος Βασίλης Καλλίδης το τόλμησε. Το 2005, ακόμη άγνωστος στο ευρύ κοινό, αποφάσισε μαζί με τον συνεταίρο του, να στεγάσει τα επαγγελματικά του όνειρα σε μια καθαρά οικιστική περιοχή στο Μαρούσι, να βρει ένα μικρό χώρο και να τον ονομάσει ΑΝΕΤΟΝ. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Ο κ. Καλλίδης είναι πλέον όνομα ''πρώτης γραμμής'' και μια ιδιαίτερα πολύπλευρη και ενδιαφέρουσα προσωπικότητα. Μαγειρεύει σε εστιατόρια, σε πρωινάδικα και μεσημεριανάδικα στο γυαλί, απέκτησε δικές του εκπομπές (το αξέχαστο Food and the city και πρόσφατα την Νόστιμη Γη) και επεκτάθηκε και στον χώρο της βιβλιοσυγγραφής με το ενδιαφέρον βιβλίο ''Άθενς Σπέσιαλ''.

Μια προσωπικότητα που σίγουρα δεν περνά απαρατήρητη και έχω την αίσθηση ότι είναι ιδιαίτερα αγαπητή στο ευρύ κοινό, έχοντας έως σήμερα προσπαθήσει, μάλλον με επιτυχία, να αποφύγει την υπερβολική ''φθορά'' και την ''τριβή'', που αναπόφευκτα παράγει η υπερπροβολή και δημοσιότητα στα ΜΜΕ.

Τα δέκα χρόνια λειτουργίας του ΑΝΕΤΟΝ σίγουρα κάτι λένε. Όλοι γνωρίζουμε ότι δεν αρκεί μόνο η τηλεοπτική αναγνωσιμότητα ενός chef για την διατήρηση της επιτυχίας ενός εστιατορίου, αλλά χρειάζονται πολύ περισσότερα.

Στο πρώτο στάδιο λειτουργίας, το ΑΝΕΤΟΝ είχε εστιάσει στην μοντέρνα δημιουργική κουζίνα υψηλού επιπέδου, προσαρμοσμένο στις επιταγές της εποχής των ''παχέων αγελάδων'' και των υψηλών τιμών. Στο δεύτερο στάδιο λειτουργίας, τα χρόνια της κρίσης μετά το 2011, πέρασε στην πιο αμήχανη και αδιάφορη φάση, πλησιάζοντας επικίνδυνα την... νεοταβέρνα. Η τελευταία μου επίσκεψη ήταν τον Σεπτέμβριο του 2012, οπότε και αποχώρησα μάλλον προβληματισμένος.

Διακόσμηση πολύ ερασιτεχνική (φτηνό νοβοπάν, ανακυκλωμένα υλικά), πολύ στρίμωγμα στα τραπέζια, art de la table νεοσουβλατζίδικου, φαγητό νεοταβερνίσιο (μπιφτεκάκια, κεμπάμπ, κότσι κ. λ. π), μακριά από το mindset του Καλλίδη και σε σχετικά τσιμπημένες τιμές. Ποιός ο λόγος να ξαναπάς όταν με τα μισά λεφτά τρως τα ίδια πράγματα κάπου αλλού; Νομίζω ότι το τρέχων τρίτο στάδιο, μετά την τελευταία περσινή ανακαίνιση είναι και το καλύτερο και φανερώνει την μαγειρική ωριμότητα του chef. Οι λεπτομέρειες παρακάτω.

Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2015, ώρα 14:30, άτομα 2, με τηλεφωνική κράτηση που προηγήθηκε 2 μέρες νωρίτερα. Η διαδικασία της κράτησης παραμένει η ίδια, μάλλον εκνευριστική, αφήνεις τα στοιχεία σου σε τηλεφωνητή και σε παίρνουν πίσω για επιβεβαίωση και οριστικοποίηση. Η αλήθεια είναι ότι αμφιταλαντεύθηκα, αν πρέπει να αφαιρέσω μια ντοματούλα από το service. Τελικά δεν το έκανα και ο λόγος είναι μάλλον η εξαιρετική εμπειρία που αποκόμισα την μέρα της επίσκεψης μου.

Ο χώρος είναι ριζικά μεταμορφωμένος προς το καλύτερο. Το ''ανακυκλώσιμο'' νεοταβερνίσιο ντεκόρ πετάχτηκε στα σκουπίδια και την θέση του πήρε ένα πολύ κομψό, σικάτο, διακριτικό, αστικό ντεκόρ, στο οποίο όλα βρίσκονται σε αρμονία. Θα μπορούσε να αποτελεί case study μιας relaxed elegance τεχνοτροπίας, αλλά αυτό ας το κρίνουν οι ειδικοί διακοσμητές. Οι πίνακες ζωγραφικής, τα ράφια με βιβλία, φυτά και λοιπά διακοσμητικά αντικείμενα, ο προσεγμένος φωτισμός (σποτ τοίχου, κομψά φωτιστικά οροφής και πορτατίφ), τα προσεκτικά τοποθετημένα τραπέζια (στα όρια ανοχής του privacy) και ο κομψός δερμάτινος καφέ καναπές, σαφώς και δεν περνούν απαρατήρητα.

Highlight η ''παλιομοδίτικη'' 6άρα τραπεζαρία με τα ''λιονταρίσια'' πόδια, σε ρόλο VIP τραπεζιού στο βάθος της αίθουσας. Μου ανέσυρε μνήμες από τα παιδικά μου χρόνια, διότι παρόμοια τραπεζαρία 8 θέσεων είχε και η γιαγιά μου. Κάτω από την μεγάλη βιβλιοθήκη παραμένει το τζαμένιο άνοιγμα, για οπτική επαφή με τους μάγειρες σε ώρες δημιουργίας. Η art de la table λιτή, φινετσάτη και προσεγμένη. Αν ο χώρος είχε άλλα 20τ. μ, αλλά με τον ίδιο αριθμό τραπεζιών, τότε θα ήταν ΑΝΕΤΟΝ με όλη την σημασία της λέξης και θα έπαιρνε ΑΝΕΤΑ 4 ντοματούλες.

Το service εξαιρετικό, από την υποδοχή μέχρι το ξεπροβόδισμα. Ευγενικό, φιλικό, διακριτικό, προσεκτικό, ενίοτε με χιούμορ, απαλλαγμένο από ψευτοδηθενιές, είναι διαρκώς στην διάθεση σου. Οι σερβιτόροι ελίσσονται με προσοχή και επιδεξιότητα στον περιορισμένο χώρο και μου άφησαν την εντύπωση ότι ξέρουν πολύ καλά την δουλειά τους. Η ροή των πιάτων πολύ καλή και οι λοιπές διαδικασίες που συνήθως απασχολούν τον πελάτη, γενικά κύλησαν πολύ ομαλά χωρίς προβλήματα.

Το κοινό πολυσυλλεκτικό, οικογένειες με μικρά παιδιά, παρέες 4άρες και 6άρες, ζευγαράκια, όλοι έδειχναν απόλυτα χαλαροί και εξοικειωμένοι με τον χώρο, απολαμβάνοντας το γεύμα τους. Celebrity της ημέρας ο κ. Μητσικώστας, ο οποίος γευμάτιζε στο δίπλα ακριβώς τραπέζι, δεν αντιλήφθηκα όμως να τύχει κάποιας ξεχωριστής ή ιδιαίτερης αντιμετώπισης.

Η κάρτα του μενού είναι πλήρως εναρμονισμένη με το ''μανιφέστο'' της επιχείρησης, όπως μνημονεύεται στο σχετικό site. Η βαρύτητα δίνεται στην εποχικότητα των προϊόντων, στην ''δίκαιη'' τιμολόγηση και στην απλότητα των γεύσεων. Αλλάζει κάθε μήνα και τουλάχιστον για τον Οκτώβριο, ήταν διαθέσιμο στην σελίδα του εστιατορίου στο φατσοβιβλίο.

Η έκταση του είναι τόσο όσο και περιείχε 4 σαλάτες, 7 ορεκτικά, 8 κυρίως και 5 γλυκά. Το hit του μαγαζιού παραμένει, ναι σωστά μαντέψατε, οι τηγανιτές πατάτες με τριμμένη βαρελίσια φέτα και χωριάτικα αυγά, αυτό το ‘’comfort σιγουράκι’’ που θα το λατρέψουν μικροί και μεγάλοι. Εμείς δοκιμάσαμε:

-Εξαιρετικές πιτούλες πασπαλισμένες με πάπρικα (αντί ψωμιού).

-Καρπάτσιο από λαβράκι, με μαρινάτο σταμναγκάθι, κρίταμο και ανθό κάππαρης Άνδρου, λαδολέμονο και wasabe. Ήταν όπως ακριβώς ακούγεται, λαχταριστό, φινετσάτο, με αρμονική ισορροπία όλων των συστατικών, μια εξαιρετική εισαγωγή στο γεύμα μας. Ιδιαίτερη μνεία θα κάνω στο πάντρεμα του wasabe, του λαδολέμονου, του κρίταμου και της κάππαρης, έτσι ώστε να αναδεικνύουν την φίνα γεύση του καρπάτσιο και του σταμναγκαθίου.

-Μιλφέιγ με χωριάτικα φύλλα πίτας, ψητές μελιτζάνες, ντοματίνια και πικάντικο πέστο φέτας με φύλλα βασιλικού. Το food styling για σεμινάριο, με ανάγκασε να βγάλω το κινητό και να το φωτογραφίσω. Εξαιρετικές πρώτες ύλες, άριστα εκτελεσμένες και αρμονικό πάντρεμα της Ελληνικής με την διεθνή κουζίνα, οι εντυπώσεις μου από αυτό το πιάτο.

-Φιλέτο λαβράκι ψητό, με φάβα Σαντορίνης, σταμναγάθι τσιγαριαστό με μυρωδικά και ντοματίνια το δικό μου πιάτο. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ πιάτο, άρτια παρασκευασμένο και παρουσιασμένο, με πλούσια ποσότητα ψαριού, ζουμερό και ψημένο στο point. Τα υλικά φωνάζουν από μακριά Ελλάδα αλλά με μια σύγχρονη νότα. Εγώ ως ερασιτέχνης γευσιγνώστης αναρωτήθηκα. Έρχονται στην Ελλάδα τουρίστες και δοκιμάζουν gyros, souvlaki, tzatziki, mousaka και λοιπά κοινότυπα. Μήπως κάτι πρέπει να αλλάξει; Μήπως πρέπει ως χώρα να προσπαθήσουμε περισσότερο, προκειμένου να πείσουμε τους τουρίστες, ότι υπάρχουν πολύ πιο αξιόλογα Ελληνικά πιάτα, με γευστικό υπόβαθρο άξιο αναφοράς; Λέω μήπως;

-Φιλετάκια από κοκοράκι μαριναρισμένα με λάιμ και κόλιανδρο με πράσινη σαλάτα, κινόα, αβοκάντο και καλαμπόκι για την γυναίκα μου. Ένα πιάτο επίσης εξαιρετικό με νότες δημιουργικές και fusion. To food styling επίσης εξαιρετικό, η σαλάτα φορμαρισμένη σωστά, τα σε αφθονία χρώματα έκαναν την εικόνα του πιάτου πολύ ιδιαίτερη. Το κοκοράκι σε άφθονη ποσότητα, τέλεια μαριναρισμένο έβγαζε τις γεύσεις που αρέσουν στην γυναίκα μου.

-Και κλείνουμε με το επιδόρπιο. Δεν υπάρχουν εκπλήξεις, πήραμε ότι παίρνουν σχεδόν όλοι, γκανάς πικρής σοκολάτας με φυστικοβούτυρο, καραμέλα γάλακτος και τριμμένα σοκολατένια μπισκότα. Απογειωτικό και λιγωτικό με την καλή έννοια, ένα επιδόρπιο που μπορεί να ανασύρει παιδικές μνήμες. Το food styling επιδέχεται βελτίωση, αλλά μπρος στην υπέροχη γεύση ποιος νοιάζεται για τέτοιες λεπτομέρειες;

-Το γεύμα μας συνόδεψε ένα μπουκάλι συμπαθητικό λευκό κρασί Κυρά της Λίμνης (νομίζω ποικιλία ροδίτης).

Check please. Στα 79€ με απόδειξη. Κανείς δεν είπε ότι εδώ θα φάτε κοψοχρονιά, τα υλικά είναι εποχιακά και ποιοτικά, αλλά μια μικρή μείωση τιμών (ειδικά στα κυρίως πιάτα που ‘’ψιλοξεφεύγουν’’ τιμολογιακά) θα είναι πάντα καλοδεχούμενη.

Κατέληξα ότι:
Η ανακαίνιση του ΑΝΕΤΟΝ αποδείχθηκε ‘’νόστιμη’’ και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα από όλες τις απόψεις. Νομίζω ότι είναι ότι πιο κοντά στο μοντέρνο Greek comfort food, πασπαλισμένο με άφθονο twist, διακριτικές gourmet πινελιές και την δημιουργική ανησυχία, ενός πραγματικά ικανού chef. Αν ο κ. Καλλίδης αφήσει οριστικά πίσω του τις ''κακοτοπιές'' της δεύτερης και ‘’αμήχανης’’ περιόδου λειτουργίας του ΑΝΕΤΟΝ, τότε πραγματικά μπορεί να αφήσει το στίγμα του στην Νέα Ελληνική κουζίνα και να επαναπροσδιορίσει την ελληνική γευστική παράδοση. Του το εύχομαι ολόψυχα!!