Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ελληνική κουζίνα - Π.Φάληρο, Αθήνα
Νοε
11
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Σε αυτό το εστιατόριο πήγαμε δύο άτομα, μια Πέμπτη βράδυ 11.30 η ώρα. Καθημερινη και τέτοια ώρα φανταζόμασταν ότι δύσκολα κάποια μαγαζιά έχουν κόσμο οπότε προσανατολιστήκαμε προς το Φάληρο στον κλασικό δρόμο της όπου πάντα τα μαγαζιά σερβίρουν ως αργά.

Είχα βάλει εδώ και καιρό στο μυαλό μου να πάω σε αυτό το μακαρονάδικο με την ιδιαίτερη διακόσμηση αλλα γνωστοί μου με είχαν τρομοκρατήσει ότι είναι πάντα γεμάτο κόσμο. Η αλήθεια είναι ότι λατρεύω τις γεύσεις στα καταστήματα του Αρίστου αλλά με τρομάζει όλος αυτός ο κόσμος. Τα τραπέζια είναι αρκετά κοντά, το κάπνισμα επιτρέπεται (τουλαχιστον στο κεμπαπτζίδικο), ο κόσμος πολύς και παρόλο που δεν υπάρχει κανένα θέμα στην εξυπηρέτηση του πελάτη δεν μπορώ να φεύγω από το κατάστημα με πονοκέφαλο λόγω πολυκοσμίας. Έτσι στον Αρίστο πάω μόνο συγκεκριμένες ώρες, τρώω και φεύγω γι'αυτο δεν έχω κανει και κριτική μέχρι τώρα γιατί θα ήταν εντελώς υποκειμενική. Βέβαια κάποια στιγμή θα κάνω για τη ΨΙΨΙΝΑ του που είναι εντελώς άλλο πράγμα και στην οποία πηγαίνω πιο άφοβα απ' οτι στον Αρίστο. Τελοσπάντων, γενικά θεωρώ τους ιδιοκτήτες των εστιατορίων αυτών επαγγελματίες και έχουν πιάσει σε μεγάλο βαθμό τον παλμό του πελάτη.

Για τον Ακάκιο τώρα νομίζω ότι δεν μπορούσα να έχω πάει καλύτερη ώρα από εκείνη την Πέμπτη το βράδυ. Ήμουν πολύ κουρασμένη, είχα δουλέψει αρκετές ώρες και είχα κάνει μια μεγάλη διαδρομή ως τα Μεσόγεια και επέστρεψα κουρασμένη, εξαντλημένη και χωρίς φαγητό στο σπίτι. Σκοπός μου ήταν να πάμε με το σύζυγο για μια μακαρονάδα αλλα μόλις μπηκα μέσα άλλαξα γνώμη. Η διακόσμηση μου άρεσε πολύ, δεν τη βρήκα καθόλου προσβλητική γιατί έχω και ένα θέμα προσωπικά αν γελοιοποιούνται τα θεία αλλά καμία σχέση. Ο ψηλός κύριος που είναι πολλές φορές και στον Αρίστο και στην Ψιψίνα στην είσοδο (ιδιοκτήτης;) ήταν αυτη την ώρα στον Ακάκιο. Αμέσως μας πρόσφερε ένα τεράστιο τραπέζι αν και ήμασταν μόνο δύο. Εκεί φάνηκε ότι οι άνθρωποι είναι επαγγελματίες. Ειχε τόσα τραπέζια. Ποιος θα πήγαινε να τα γεμίσει όλα 12 η ώρα το βράδυ; Σαφέστατα ο σωστός επαγγελματίας κάνει διάκριση ανάλογα την ώρα. Αν ειναι ωρα που δεν έχει κόσμο δεν θα σε στριμώξει σε τραπεζακι για να περιμένει τι; Να του έρθουν εκατό άτομα την ώρα που κλείνει; Εκεί φαίνεται ότι οι άνθρωποι έχουν εμπειρία στην εστίαση και δεν είναι της αρπακτής.
Είχε ωραία μοναστηριακού τύπου τραπέζια και παλαιικου τύπου ξύλινες καρέκλες. Τα υποτιθέμενα μανουάλια (καμία σχεση με τα εκκλησιαστικά) ήταν γεμάτα κεριά και έδιναν μια ωραία ατμόσφαιρα. Η κουζίνα είναι γύρω με τζαμαρία αλλά με καλό εξαερισμό. Αυτό το εκτιμώ γιατί δεν μου αρέσει να πάω κάπου και μετα να μυρίζω φαγητό κυρίως όταν είναι αργά το βράδυ και πρέπει να πέσω έτσι στο κρεβάτι μου.

Στα τραπέζια είχε χάρτινα τραπεζομάντιλα και ωραία ποτηράκια. Είχε μόνο άλλα τέσσερα τραπέζια γεμάτα οπότε οι σερβιτόροι ήταν άψογοι και μας πρόσεξαν πάρα πολύ εξ' ου και το 4αράκι καθαρό στην εξυπηρέτηση. Γιατί τα παιδιά ήταν ευγενικά και πρόθυμα και άμεσα στην εξυπηρέτηση παρακολουθώντας μας από μακριά και όχι πάνω από τα κεφάλια μας. Με το που έβλεπαν το βλέμμα μας να τους ψάχνει ήταν εκεί σε κλάσμα δευτερολέπτου. Γρήγορα μας πήραν παραγγελία, γρήγορα μας σερβίρισαν όπως τους είπαμε και με τη σειρά που τα θέλαμε και ήταν ευγενικοί αλλά όχι δουλοπρεπείς, πράγμα που δεν μου αρέσει καθόλου σε κάποια καταστήματα που το έχω δει.

Στο φαγητό τωρα.
-Για ορεκτικό μανιταρια γεμιστά με λαχανικά και γραβιέρα Νάξου
-Αμέσως μετα πίτσα γιαουρτλού (λεπτή ζύμη όπως μου αρέσει, μπισκοτένια στην άκρη με κασέρι, σουτζούκι και στο κέντρο γιαούρτι με σάλτσα ντομάτας). Ήταν πάρα πολύ νόστιμη

-Για κυρίως για μένα πεκορινάδα. (σπαγκέτι περασμένα μέσα σε κεφάλι με πεκορίνο Αμφιλοχίας και μετά μπόλικο πιπεράκι). Για το σύζυγο μακαρόνια με ροζ μπιφ (λίγο πλακέ μακαρόνι σαν λαζανάκι με φρέσκια σάλτσα κόκκινη με μοσχαράκι και νόστιμη μυζηθρούλα τριμμενη πάνω)

Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα ήταν το βράσιμο του μακαρονιού. Κρατούσε αρκετά αλλά δεν ήταν και τόσο αλ ντεντε σαν των Ιταλών που δεν ταιριάζουν στη δική μου διατροφική κουλτούρα.

Ήπιαμε κόκκινο κρασάκι το δικό τους αρκετό θα έλεγα σε ωραίες σκαλιστές καράφες.

Η αλήθεια είναι ότι είχα σκοπό όταν πήγαμε να φάμε από μια μακαρονάδα και να φύγουμε αλλά μου άρεσε τόσο το περιβάλλον και όσο και να σας φαίνεται απίστευτο ξετρελάθηκα με τη μουσική. Έπαιζε κάτι ωραία κομμάτια τζαζ και κάτι σύγχρονες διασκευές του Νατ Κινγκ Κόουλ και του Φρανκ Σινάτρα που ξετρελάθηκα. Όσο κουρασμένη και αν ήμουν θέλεις το κρασάκι, θες η εξαιρετική μουσική χαλάρωσα και δεν ήθελα να φύγω. Είχαμε παραγγείλει στην αρχή μισό κιλό κρασί, μετα παραγγείλαμε άλλο μισό και στο τέλος ένα τέταρτο ακόμα. Αφού απόρησα με τον εαυτό μου πως ήπια τόσο κρασί. Πάντως μου έφερε τόσο καλή διάθεση και ξύπνησα τόσο καλά την άλλη μέρα πρωι πρωι που θεωρώ ότι το κρασί πρέπει να είναι καλό.

Όλα αυτά μας κόστισαν 43 ευρώ, τιμή που πιστεύω ότι είναι το VFM αφού τέτοιες τιμές στις μακαρονάδες δεν έχουν ούτε ντελιβεράδικα. Άξιζε να πάρουν το υπόλοιπο του 50ευρου για τιπ. Τους το έδωσα με όλη μου τη ψυχή.
Τέλος μας κέρασαν γρανίτα λεμόνι και μας ρώτησε ο υπεύθυνος αν όλα ήταν καλά. Του είπαμε ειλικρινά πόσο καλά περάσαμε και τον " προειδοποιήσαμε" ότι θα πηγαίνουμε συνέχεια με την προυποθεση να μην αλλάξει τη μουσική καθόλου.
Εννοείται ότι θα τηρήσουμε την προειδοποίηση μας. Θα πάμε και θα ξαναπάμε. Να πάτε και εσείς.... Έτσι και αλλιώς εμείς θα πηγαίνουμε πιο τρελές ώρες....