Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ελληνική κουζίνα - Σύνταγμα - Κέντρο, Αθήνα
Νοε
17
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Τετάρτη απόγευμα 11/11 συναντώ συνάδελφο Πολιτικό Μηχανικό για φαγητό. Τόπος συνάντησης το ΑΘΗΝΑΪΚΟΝ (Α) στο Σύνταγμα, στη Μητροπόλεως 34. Το ιστορικό εστιατόριο της Αθήνας, που έκλεισε φέτος 83 συναπτά χρόνια λειτουργίας, είχε ανοίξει τις πύλες του στην οδό Σανταρόζα το 1932, μεταφέρθηκε στη Θεμιστοκλέους το 1987 και απ’ το 2013 λειτουργεί στη Μητροπόλεως, παράλληλα με αυτό της Θεμιστοκλέους.

Οι συνειρμοί μου και η αναδίφηση των σχετικών γνώριμων χώρων είναι αναπόφευκτη:
• ΜΠΑΚΑΛΙΑΡΑΚΙ ΤΟΥ ΔΑΜΙΓΟΥ στην Πλάκα απ’ το 1865 (150 χρόνια)!
• ΜΠΑΪΡΑΚΤΑΡΗΣ στο Μοναστηράκι (τότε ταβέρνα Σιγάλα) απ’ το 1879!
• ΑΙΓΛΗ του Ζαππείου απ’ το 1904!
• ZONAR’S στην Παν/μίου & Βουκουρεστίου απ’ το 1909!
• IDEAL στην Παν/μίου απ’ το 1922-2014, όπου σύχναζα επί 4 δεκαετίες!

Το Α κατέχει λοιπόν επάξια την 6η θέση απ’ το 1932, ενώ δεκάδες άλλα ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρι στις συνοικίες της Πρωτεύουσάς μας!! Βρίσκεται στον ισόγειο χώρο του επιβλητικού νεοκλασικού κτιρίου με τους κίονες και τα κομψά μπαλκόνια στην μαρμάρινη πρόσοψη. Την αρχιτεκτονική διαρρύθμιση και διακόσμηση είχε επιμεληθεί προ διετίας ο αείμνηστος αρχιτέκτονας Ηλίας Μπαρμπαλιάς. Το αισθητικό αποτέλεσμα είναι ένας άριστος συνδυασμός στοιχείων και δομικών υλικών, όπως το γυαλί, οι καθρέφτες, το ξύλο, το δέρμα, το πλεξιγκλάς, το μάρμαρο, κ. λπ. Εμείς καθίσαμε σε ένα απ’ τα ξύλινα τραπέζια της πρόσοψης, στα φινετσάτα μαύρα δερμάτινα καθίσματα, δίπλα ακριβώς στις μεγάλες τζαμαρίες με τα στόρια, από όπου χαζεύαμε την κίνηση στην οδό Μητροπόλεως. Γύρω μας, τεράστιες γλάστρες με αποξηραμένα φυτά πλαισίωναν τον χώρο!

Η συνολική δυναμικότητα του χώρου ξεπερνάει τα 200 άτομα και κατανέμεται: εσωτερικά μεν δε δύο επίπεδα που χωρίζονται από ένα καλαίσθητο γυάλινο χώρισμα (στο κάτω επίπεδο: 20 τραπέζια & στο πάνω ~ 15 τραπέζια), εξωτερικά δε, στην πίσω όψη επί της οδού Πετράκη, υπάρχουν ακόμη γύρω στα 15 τραπέζια για φαγητό, καιρού επιτρέποντος. Το εστιατόριο λειτουργεί Δευτέρα-Σάββατο από 11.30-00.30 και Κυριακές από 11.30-19.30.

Η κουζίνα είναι ανάλογη του επιπέδου και του γοήτρου αυτού του χώρου. Το πολυσέλιδο μενού, στο οποίο φυσικά θα αναφερθώ πιο κάτω, επιμελείται ο ταλαντούχος σεφ Κωνσταντίνος Αδαμίδης και το επιτελείο του. Τα νοστιμότατα εδέσματα σερβίρονται από μια αντίστοιχα εκπαιδευμένη ομάδα σερβιτόρων και βοηθών (υπολογίζω περί τα 8-10 άτομα ανά βάρδια). Ανάμεσά τους, με αναγνώρισαν δύο σερβιτόροι απ’ το Ideal και ανταλλάξαμε συγκινημένοι δυο-τρεις κουβέντες, ενώ χρήσιμες πληροφορίες για τον χώρο, την ιστορία και τα στελέχη του, μου έδωσε η ευγενέστατη κ. Στέλλα Πορφυρίου, επί των Δημοσίων Σχέσεων και του Ταμείου.

Σημειωτέον ότι ο ιστορικός χώρος της Θεμιστοκλέους έχει φιλοξενήσει μια ολόκληρη πλειάδα λογίων -κυρίως ποιητών- προσφέροντάς τους ευωχία και ευφροσύνη. Ανάμεσά τους συγκαταλέγεται: ο Ελύτης, ο Καρούζος, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο Γκάτσος, κ. α. Έτσι, στο κατάστημα της Μητροπόλεως, έβλεπα τρώγοντας φωτογραφίες και σκίτσα τους, μαζί με αποσπάσματα στίχων τους!!

Ο ωραίος γευστικός και αισθητικός συνδυασμός συμπληρωνόταν από γνωστές επιτυχίες ελληνικής και ξένης ελαφράς μουσικής στη σωστή ένταση (Perhaps, Perhaps του Nat King Cole, Bye Βye American Pie του Don McLean, τα κλασικά σουξέ της Piaf, διάφορα κομμάτια τζαζ, κ. λπ. ).

Ευτυχώς δεν μείναμε στο ‘φάτε μάτια ψάρια’ αλλά ούτε και περιδρομιάσαμε. Φάγαμε με μέτρο (που βέβαια είναι σχετικό) και προπαντός ποιοτικά! Ήρθε νερό σε κανάτα, ενώ δεν ζητήσαμε ψωμί. Διαλέξαμε τελικά τα εξής πιάτα:

-Σαλάτα Αθηναϊκόν, πράσινη με 2 κομμάτια μανούρι, ρόκα, πιπεριά Φλωρίνης, ντοματίνια, καρύδια, κρουτόν και λιαστή ντομάτα. Άψογη γεύση, € 8.90.
-Χορτόπιτα με φέτα και ξινό τραχανά. Φίνα επίγευση, € 5.00.
-Μελιτζανοσαλάτα καπνιστή με σκόρδο και ρίγανη. Νοστιμότατη, € 5.30.
-Σαγανάκι Πολίτικο με παστουρμά, σουτζούκι και 2 φανταχτερά αυγά μάτια. Ήταν ένα Μ ο ν α δ ι κ ό πιάτο!! € 8.90.
-Μπιφτέκι κοτόπουλο, χορταστική μερίδα με φρέσκες πατάτες τηγανιτές και από πάνω: ντομάτα, ροδέλα πράσινης πιπεριάς, φέτα λεμονιού και sauce μουστάρδας. Πιάτο εφάμιλλο των προηγουμένων! € 10.30.

Ήπιαμε ένα ροζέ κρασί, Κτήμα Σπυρόπουλου Μελιαστό, Βιολογικό (απ’ τη Μαντίνεια), το οποίο είναι ένας έξοχος συνδυασμός Μοσχοφίλερου και Αγιοργήτικου, 11.50 βαθμών αλκοόλ και φρουτώδες στη γεύση του: € 16.00.

Μας κέρασαν χαλβά με σταφίδα και μαστίχα Χίου, ενώ μας έφεραν αρωματικά μαντηλάκια. Μετά το φαγοπότι επισκέφθηκα στο υπόγειο τις πεντακάθαρες τουαλέτες τους (2 ανδρών και 2 γυναικών).

Ο λογαριασμός, στα 55 € άξιζε σίγουρα για την όλη εμπειρία. Θεωρώ ότι και το μοναδικό μου 3 στο vfm είναι ίσως κάπως αυστηρό, αφού το πραγματικό κόστος διαμόρφωσης των τιμών θα δικαιολογούσε κι εδώ ακόμη 4 στα 4! Κατά κεφαλήν βρισκόμαστε στην κατηγορία 17/25 €.

Όπως υποσχέθηκα, ολοκληρώνω εδώ με μια αδρή σκιαγράφηση του τεράστιου μενού, αναφέροντας ενδεικτικά τις κατηγορίες φαγητών και ποτών που περιλαμβάνει: 15 ορεκτικά, 5-8 €. 8 σαλάτες, 4-9 €. 10 τυριά και σαγανάκια, 4-7 €. 7 ζυμαρικά, 7-16 €. 20 ψαρικά & θαλασσινούς μεζέδες, 8-18 €. 15 κρεατικά, 10-13 €, διάφορα γλυκά, 4-7 €. Αναφορικά με τα ποτά, τα λευκά κρασιά, σε μεγάλη ποικιλία, με κορυφαίο το Μοσχάτο d’ Asti στα 32 €, ενώ τα κόκκινα αρχίζουν από 13 € καταλήγοντας στον Αμέθυστο Λαζαρίδη στα 32 €. Βεβαίως υπάρχει και χύμα μισού λίτρου, περί τα 4 €, οι συνήθεις ελληνικές μπύρες, στα 3-4 €, καθώς και ποικιλία από ούζα, τσίπουρα, λικέρ κ. α.

Συμπερασματικά, το συνιστώ ανεπιφύλακτα και επιφυλάσσομαι να επανέλθω δριμύτερος, αφού ανυπομονώ να δοκιμάσω τη φοβερή τους ψαρόσουπα, την παστουρμαδόπιτα, τις μπουκιές γαριδο-καραβιδόψιχας και τόσα άλλα καλούδια!!

1932-2015: 83 χρόνια μοναδικής εμπειρίας και παράδοσης. Γαστρονομία Ελληνική, διαποτισμένη απ’ την πατίνα του χρόνου!

Συγνώμη αν μακρηγόρησα κάπως, αφού άργησα τόσο να επισκεφθώ το ΑΘΗΝΑΪΚΟΝ. Όμως, κάλλιο αργά παρά ποτέ!!