Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μοντέρνα κουζίνα - Γαλάτσι - Λαμπρινή, Αθήνα
Νοε
19
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
17-25

Μου ήταν αδύνατο να αντισταθώ σε μία πρόταση για επίσκεψη μου στις Λεύκες. Είχα ακούσει τόσα πολλά και τόσο εκθειαστικά σχόλια και μάλιστα από χρήστες που εμπιστεύομαι απόλυτα, που το είχα βάλει στο μάτι εδώ και πολύ καιρό. Κάθε μία νέα κριτική του που δημοσιευότανε, απλά επιβεβαίωνε το ότι επιβάλλεται σε κάθε καλοφαγά, να το τιμήσει για να έχει και ο ίδιος άποψη. Το είχα βάλει λοιπόν στη Wish List μου και περίμενα την κατάλληλη ευκαιρία. Και η ευκαιρία δόθηκε αρχές Οκτώβρη, ένα βράδυ Παρασκευής.

Στις Λεύκες είχα πρωτοπάει πριν αρκετά χρόνια, γύρω στα 15-16. Είχαμε φάει αξιοπρεπέστατα, όμως χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος, δεν το είχα ξαναεπισκεφτεί. Θυμόμουνα ελάχιστα στοιχεία από τον χώρο του (όπως το ότι είχε μεγάλα ξύλινα τραπέζια). Ούτε καν το μέγεθός του χώρου του δεν μπορούσα να ανασύρω από τη μνήμη μου. Από τότε μπορεί να έχει αλλάξει και η διεύθυνση του και να το έχει αναλάβει πλέον άλλος ιδιοκτήτης (μετάνιωσα που δεν ρώτησα…). Το σίγουρο είναι ότι έχει αλλάξει- πολύ επιτυχημένα- προσανατολισμό στην κουζίνα του γιατί από την πρώτη μου επίσκεψη το θυμόμουνα σαν πιο συμβατικό σε γεύσεις. Τώρα τα πιάτα του είναι σαφώς πιο ευφάνταστα (δεν μου αρέσει καθόλου ο όρος «πειραγμένη Ελληνική κουζίνα»).
Με την συνεχόμενη άνοδο που γνωρίζουν οι Λεύκες (μεγάλο πράγμα το word of mouth), θεωρήσαμε ότι επιβάλλεται η κράτηση τουλάχιστον μία ημέρα πριν, όπως και κάναμε. Αυτό βοηθάει και την επιχείρηση γιατί έτσι κάνει σωστότερο προγραμματισμό, αλλά και προφυλάσσει κι εμάς τους πελάτες από το να έχουμε άτυχες στιγμές μη βρίσκοντας τραπέζι.

Ήμασταν παρέα τεσσάρων ατόμων και από τις κρατήσεις τους είχαν φροντίσει να μας κλείσουν ένα βολικότατο τραπέζι σε μία από τις πιο ζεστές και γλυκές γωνίες τους. Το βράδυ είχε την ψυχρούλα του, οπότε είχαμε προνοήσει και ζητήσει τραπέζι μέσα. Η πρώτη εντύπωσή μου είχε να κάνει με τον χώρο του, η διαρρύθμιση του οποίου θυμίζει ένα μεγάλο και ευρύχωρο σπίτι με μεμονωμένα δωμάτια που επικοινωνούν. Όταν περάσαμε από την αυλή τους, οφείλω να ομολογήσω ότι κι αυτή μου φάνηκε εξίσου περιποιημένη και φιλόξενη. Από την παρέα μου έμαθα ότι είναι εντυπωσιακός ο τρόπος που τον στολίζουν τα Χριστούγεννα.

Όταν μπήκα στον εσωτερικό χώρο, ενθουσιάστηκα. Χωρίς να υπερβάλω, τον συγκαταλέγω ανάμεσα στους πιο αγαπημένους μου στην Αθήνα (κι όχι μόνο). Όποιος έχει αναλάβει την διακόσμηση τους, έχει κάνει καταπληκτική δουλειά.
Αν κάποιοι χώροι εστιατορίων σαν φαίνονται βαρετοί, νομίζω ότι θα λατρέψετε τις Λεύκες! Η αποθέωση της ανομοιομορφίας, δοσμένη όμως τόσο πετυχημένα που το αποτέλεσμα είναι τρομερά καλαίσθητο. Από κλεφτές ματιές που έριξα στα διπλανά μας δωμάτια, όλα έχουν τον δικό τους χαρακτήρα και είναι μεταξύ τους διαφορετικά.

Στο δικό μας για φωτιστικό είχαμε διάφορους διαφανείς γλόμπους που κρεμότανε από διαφορετικού μήκους καλώδια, σε κάποιο άνοιγμα από το ταβάνι. Διάσπαρτα υπήρχαν παλιά ψάθινα καπέλα, μεγάλα μεταλλικά κλειδιά, ξύλινες τηλεφωνικές συσκευές, βιβλία (ανάμεσά τους ένας μεγάλος τόμος με ποιήματα του Pablo Neruda που λατρεύω). Όλα αυτά τα πάντρευε το ότι είχαν κυρίως γήινα χρώματα που έκαναν τον χώρο φιλικότατα ζεστό και συνδυαζόταν άψογα με τα ξύλινα πατώματα και οροφή και τους πέτρινους τοίχους του. Άλλα τραπέζια τους ήταν ξύλινα ενώ η επιφάνειά τους ήταν πολύχρωμα πλακάκια, ενώ άλλα τραπέζια ήταν παλιές ραπτομηχανές.

Όλα στρωμένα με ρομαντικά σερβίτσια και μπουκάλια κρασιών που στην ετικέτα τους καταγράφονται τα κρασιά τους που είναι διαθέσιμα. Επίσης λατρεμένη λεπτομέρεια, η κουρτίνα από χοντρά σκοινιά. Πραγματικά θα μπορούσα να μιλάω για ώρα για τον χώρο τους, αλλά και πάλι δεν θα ήμουν σε θέση να τον περιγράψω αφού είναι αδύνατον ο γραπτός λόγος να αποδώσει την αίσθηση που απόπνεε.

Θα συνεχίσω με το service του. Με όσα άτομα ήρθαμε σε επαφή, ήταν όλα αψεγάδιαστα. Άκρως φιλικά και χαμογελαστά, έτοιμα να δώσουν διευκρινήσεις σε όποιο ερώτημα τους θέταμε. Κατά την έξοδό μας, μας καληνύχτισαν και μας ευχαρίστησαν και τα τρία άτομα που βρίσκονταν μέσα στην ανοιχτή κουζίνα τους.

Επίσης, εντύπωση μου έκανε το πλήθος των ατόμων που είχαν στο προσωπικό τους. Ζωηρά και υπερκινητικά. Υπεραρκετοί για να καλύψουν άμεσα τις ανάγκες των πελατών τους. Χαρούμενη πινελιά στις ενδυμασίες τους, οι τιράντες τους που πολύ συμπαθώ! Όταν ήρθαν στο τραπέζι μας για παραγγελία, μας ανέφεραν και τα πιάτα ημέρας. Ανάμεσά τους ήταν και κάποιες σαλάτες τους. Δεν έμειναν σε μια απλή περιγραφή αλλά μας εξήγησαν όοοολα τα υλικά και τον τρόπο παραγωγής τους. Πραγματικά εντυπωσιάστηκα με τον τρόπο που η κοπέλα που μας εξυπηρέτησε, μας απαρίθμησε όλα τα υλικά της σαλάτας ημέρας, την οποία και τελικά επιλέξαμε.

Πριν ξεκινήσω την περιγραφή των πιάτων που πήραμε, να διευκρινίσω ότι δεν θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες γι αυτά. Αυτό που όμως έχει χαραχτεί στην μνήμη μου είναι ότι όλα ήταν ξεχωριστά και εντελώς διαφορετικά από τις γεύσεις που συνήθως δοκιμάζουμε όταν βγαίνουμε έξω για φαγητό. Όλα είχαν κάτι διαφορετικό. Στον τρόπο παρασκευής τους, στα υλικά τους που κάποια έκαναν τη διαφορά και τους έδιναν μια άλλη νότα, στα σκεύη σερβιρίσματος. Επίσης να σημειώσω ότι όλα μα όλα, ήταν όχι απλώς πετυχημένα ή αξιοπρεπέστατα αλλά εξαιρετικά. Κι όταν λέω όλα, εννοώ ΟΛΑ! Για το πόσο μου άρεσε ένα πιάτο, σημείο αναφοράς για εμένα είναι το αν θα το παράγγελνα ξανά σε μελλοντική μου επίσκεψη. Όσα δοκίμασα θα μπορούσα να τα παραγγείλω ξανά και ξανά (και ξανά! ).

Ξεκινάω λοιπόν.
• Σαλάτα ημέρας. Πράσινη σαν βάση, με πρώιμο σταμναγκάθι (που όπως μας ανέφεραν είναι συνήθως λίγο πιο πικρό), τυρί γκοργκοτζόλα, σταφύλλι, ντοματίνια. Είμαι σίγουρος ότι έχω ξεχάσει αρκετά ακόμα υλικά (αν και η νεαρή που μας εξυπηρέτησε, μας τα ανέφερε όλα). Πολύ ευχάριστη σαλάτα και πολύ δροσερή.

• Κεφτέδες γαλοπούλας. Μας σερβιρίστηκαν σε ένα σκεύος που θύμιζε πέτρινο γουδί και είχαν σαν διακοσμητικό κλαδάκια αποξηραμένου φυτού που δεν κατάλαβα ακριβώς τι ήταν. Ίσως θρούμπι. Ήταν μέσα σε μία πολύ νόστιμη, καλοδεμένη λευκή σάλτσα που αν δεν μας ξεγέλασε η γεύση μας, περιείχε και πέστο βασιλικού. Πλούσια σάλτσα που αγκάλιαζε ιδανικά τα κεφτεδάκια μας, κρατώντας τα ζουμερά μέχρι και το τελευταίο.

• Σούφρα του Πασά. Ψιλοκομμένο χοιρινό μαγειρεμένο με ντομάτα, μέλι, πιπεριά, μπαλσάμικο, πιπέρι καγιέν και μπούκοβο. Ένα πιάτο που έπαιζε μεταξύ των γλυκών και πικάντικων γεύσεων, αλλά στην απόλυτη μεταξύ τους ισορροπία. Τελικά σε κάθε αλλοδαπή κουζίνα υπάρχουν πιάτα που παίζουν ανάμεσα σε διαφορετικές γεύσεις (στην Κίνα τα γλυκόξινα και οι hot sour σούπες, στην Αμερική τα ψητά με σάλτσες barbeque). Θα μου άρεσε να το είχαν συνοδέψει με κάποιο λευκό ρύζι, για να το συνδυάσω με την σάλτσα του.

• Φωλιά κοτόπουλου. Φύλλο κανταΐφι, που μέσα του φώλιαζαν μία ποικιλία από διάφορα τυριά και κοτόπουλο. Λίγο βαρύ πιάτο, αλλά πολύ νόστιμο.

• Καπελάκια. Σε ένα επίσης ευφάνταστο σκεύος, με ψηλό στόμιο ώστε να κρατήσει το πιάτο του την θερμοκρασία του για όσο το δυνατόν περισσότερο, είχαν τοποθετηθεί γεμιστά ζυμαρικά με σάλτσα pepperoncino και λάδι μαύρης τρούφας. Αυτό το πιάτο δεν θα με χάλαγε να το είχα μπροστά μου και σαν κυρίως. Απολαυστικό μέχρι τέλους!

• Κοτόπουλο Παρνασού. Ίσως το μοναδικό πιάτο απ’ όσα πήραμε που συγκαταλέγονταν ανάμεσα στα κυρίως τους. Η μερίδα ήταν τεράστια και αποτελούνταν από κοτόπουλο ετοιμασμένο μέσα σε ζύμη, με τυριά και μανιτάρια. Το συνόδευαν με ανάμεικτη σαλάτα. Μόνο και μόνο που στην σαλάτα υπήρχε εσκαρόλ, την λάτρεψα γιατί σπάνια συναντώ αυτό το λαχανικό. Το κοτόπουλο ήταν επίσης εξαιρετικό.

• Κλείσαμε το γεύμα μας με ένα Oreo cheesecake, το οποίο αν δεν σε έχει προετοιμάσει κάποιος για το μέγεθός του, μάλλον θα μείνεις έκπληκτος. Ήμασταν 4 άτομα και με το ζόρι το «καταφέραμε». Λίγο πριν μας είχαν φέρει σφηνάκια με φρουτώδες σορμπέ για να «ξεπλύνουμε» το στόμα μας και να το προετοιμάσουμε γι αυτή την βελούδινη κρέμα και το μπισκότο.

Παραπάνω παρέλειψα λεπτομέρειες όπως το ψωμί τους που ήταν εξαιρετικό και το κέρασμα-καλωσόρισμα με τα ντιπς που το συνόδεψαν. Στα επίσης μεγάλα συν τους, η ποικιλία με τις μπύρες που έχουν και μάλιστα αρκετές από αυτές με Ελληνική προέλευση. Εμείς σταθήκαμε λίγο μεταξύ της Νήσος από την Τήνο και την Magnus από την Ρόδο, καταλήγοντας στη δεύτερη γιατί έχω μια ιδιαίτερη συμπάθεια στις Weiss και παρέσυρα και τους υπόλοιπους.

Ένα πραγματικά όμορφο βράδυ, με φανταστική παρέα και εξαιρετικό φαγητό. Δεν ήταν τυχαίο το ότι ενώ φτάσαμε εκεί κατά τις 9, αποχωρήσαμε γύρω στις 12:30, μόνο και μόνο γιατί κάποιοι από εμάς είχαν πρωινό ξύπνημα την επομένη. Αλλιώς, τράβαγε τόσο η παρέα που ακόμα εκεί θα ήμασταν…

Επειδή βλέπω ότι οι Λεύκες εκπροσωπούνται, θα ήθελα να καταθέσω μια μικρή πρόταση/συμβουλή, εντελώς καλοπροαίρετα. Η μουσική που «παίζει» είναι απόλυτα στα γούστα μου, αλλά θεωρώ ότι θα έπρεπε να ήταν σε λίγο πιο χαμηλή ένταση. Σε κάποια σημεία έπιανα τον εαυτό μου να καταβάλει προσπάθεια να ακούσει την παρέα ή να χρειαστεί να φωνάζει πιο δυνατά για να επικοινωνήσει. Το ίδιο γίνονταν κι από τα τραπέζια γύρω μας, κι αυτό προκαλούσε ένα είδος «έντασης» που μπορεί εύκολα να αποφευχθεί.